ΧΡΥΣΑΛΙΣ: ΚΥΒΕΡΝΟΧΩΡΟΣ

Η ιστορία του μέλλοντος θα καταγράψει ότι ακριβώς στο μεταίχμιο των δυο χιλιετηρίδων, η υποκειμενικότητα έμελλε να μεταμορφωθεί ραγδαία από την εξύφανση μιας αιθέριας ψηφιακής διάστασης που αποτελεί και το εξελικτικό ενδιαίτημα για τους αιώνες που έρχονται. Αν και μας είναι δύσκολο να κάνουμε απολογισμούς επί αναδομήσεων που βρίσκονται εν εξελίξει, είναι ήδη φανερό, τριάντα χρόνια περίπου μετά την πρώτη μας επαφή με τον προσωπικό υπολογιστή (PC), ότι διερχόμαστε από κάποιες κρίσιμες μεταστοιχειώσεις της υποκειμενικότητας, προς μια κατάσταση που γίνεται ολοένα και πιο αλλότρια για τη συνειδητότητα που σταδιακά, ως κάποια μοιραία αμφίβια, αφήνουμε πίσω. Εν αντιθέσει όμως με τα αμφίβια που άφησαν τη θάλασσα για να κατακτήσουν την ξηρά, ο άνθρωπος, στη μετατροπή του σε αμφίβια οντότητα του κυβερνοχώρου, φαίνεται να εξελίσσεται προς μια πραγματικότητα τρικυμιώδους ρευστοποίησης, σε μια απτότητα σαφώς πιο αγώγιμης για την εκπομπή των ερεθισμάτων, όπως ακριβώς είναι το νερό εν συγκρίσει του αέρα. Με άλλα λόγια, εάν βιαστούμε να κάνουμε μια αποτίμηση της τρέχουσας εξελικτικής φάσης, στο ευρύτερο ανθρωπολογικό φάσμα, θα λέγαμε ότι ο άνθρωπος εισέρχεται σε μια πιο συμπαγή, άμεση και χωροχρονικά συγκλίνουσα διάσταση, που δεν είναι παρά προϊόν της ίδιας τους της τεχνογνωσίας, ως μια έκφανση επιτηδευμένης συλλογικής αυτενέργειας που αναπροσδιορίζει ριζοσπαστικά τον βιόκοσμο.

Τα λόγια αυτά ακούγονται ίσως βαρύγδουπα αλλά αυτό θα οφείλεται στο ότι είναι κανείς βυθισμένος στο παρόν δίχως να τον ενδιαφέρει ο ορίζοντας του μέλλοντος και του παρελθόντος. Κοιτώντας τα πράγματα σε συνάρτηση με αυτούς του δυο ορίζοντες, με διεισδυτική ιστορική γνώση, όσον αφορά την υποκειμενικότητα, αλλά και προφητική ενόραση για όσα εκ φυσικού έπονται, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι σήμερα συμβαίνει η πιο σημαντική μεταστοιχείωση της συνειδητότητας από κάθε άλλη καταγεγραμμένη ή έστω το ίδιο σημαντική όσο ήταν η πιο χρονοβόρα ανάδυση της γλώσσας από τον προϊστορικό άνθρωπο. Πάντως σίγουρα μιλάμε για μια πολύ πιο σημαντική μεταμόρφωση από εκείνη που προκάλεσε, πιο πρόσφατα, η Βιομηχανική Επανάσταση. Η τρέχουσα αλλαγή είναι σίγουρα δραματική και θα τολμούσε να πει κανείς ότι ανατρέπει βαθιές δομές του τι σημαίνει να είναι κανείς άνθρωπος, φέρνοντας ακόμη κι αυτή την πανθομολογούμενη σταθερά υπό το πρίσμα της αποδόμησης, προς όφελος μιας μετα-ανθρώπινης διεργασίας που δειλά-δειλά διαφαίνεται.

Δεν πρόκειται εδώ να κάνουμε λόγο για το πώς θα εξελιχτεί η υποκειμενικότητα στο απώτερο μέλλον μέσω αυτής της ψηφιακής επανάστασης που τα τελευταία χρόνια μας επικαθορίζει. Εκείνο που θα κάνουμε είναι να αναδείξουμε τις τρέχουσες τομές εκ των οποίων διακρίνεται η κρίσιμη αλλαγή στον τρόπο που υπάρχουμε. Μπορεί κάποιοι να εκπλαγούν από το πόσο ανεπαίσθητες ή αδιόρατες είναι αυτές κατά την αναφορά τους, ωστόσο, με λίγη περίσκεψη θα είναι απ’ όλους παραδεκτό ότι όντως είναι αυτές που αναδιανέμουν την υποκειμενικότητα προς έναν άλλο υποστασιακό τύπο, με τον οποίο τελικά θα συνάγουμε –όπως θα φανεί παρακάτω- και μια θεμελιώδη μεταστροφή για τον πολιτισμό.

Θα παρουσιαστούν πέντε βασικές τροπές που εισήγαγε ο ψηφιακός κόσμος του κυβερνοχώρου στην υποκειμενικότητα, τις οποίες σπανίως θα λάμβανε κανείς υπόψιν για το μεταμορφωτικό τους, ή τον ενδεικτικό για την τρέχουσα μεταμόρφωση, ρόλο. Πρόκειται για διαδικασίες που συναντάμε πανταχόθεν στον εικονικό κόσμο των υπολογιστών και του Διαδικτύου, αλλά που έχουν γίνει τόσο κοινότυπες που μετά βίας θα καταφέρουμε εδώ να τις αναδείξουμε ως σήμαντρα μεταστοιχείωσης. Δεν υπάρχει όμως καμία αμφιβολία ότι οι τροπές αυτές μας απασχολούν σε τέτοιο βαθμό που έχουν υπερκεράσει την εν συγκρίσει απλοϊκή ψυχολογία του μη-ηλεκτρονικού ανθρώπου, ανοίγοντας ένα κεφάλαιο της ανθρώπινης εξέλιξης, που ίσως αποδειχτεί και ένας ολόκληρος νέος τόμος, αν όχι ένα εντελώς νέο έργο που θα καταστήσει παρωχημένη την παραδοσιακή έννοια του Ανθρώπου.

Η πρώτη τροπή είναι αυτή που μας έχει περικυκλώσει σχεδόν όλους στην καθημερινότητά μας: είναι η άμεση και στιγμιαία επικοινωνία που διευκολύνεται από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ή την υπαγωγή των κινητών τηλεφώνων στη λογική του Διαδικτύου. Πρόκειται για το «Instant Messaging», το οποίο μας εφοδιάζει με μια πρωτόφαντη επικοινωνιακή αμεσότητα, σε τέτοιο βαθμό που η δυνατότητα ανταλλαγής πληροφοριών να ξεπερνάει τα αιτήματα της αναγκαιότητας, καθιστώντας μας σε μια πολύ στενή επικοινωνιακή συνάφεια, που, τρόπον τινά, μας συνδέει πλέον τηλεπαθητικά. Η ιδέα ότι κάποιος μπορεί να εντοπιστεί μόνο στο σπίτι δια του σταθερού τηλεφώνου, πόσο μάλλον, παλιότερα, δια του τηλέγραφου ή της ταχυδρομικής αλληλογραφίας ακούγεται πλέον αρχαϊκή, όταν σήμερα έχουμε όλες αυτές τις επικοινωνιακές εφαρμογές δια μέσω του Διαδικτύου με τις οποίες μπορούμε ανά πάσα στιγμή να ανταλλάξουμε και τα πιο ανυπόληπτα μηνύματα, να κοινολογήσουμε τις πιο φευγαλέες σκέψεις μας και, άρα, να έρθουμε σε μια εγγύτητα που αντιπαρέρχεται τα δεδομένα της ιδιωτικής νόησης. Ο νους πλέον δεν είναι ιδιωτικός· αυτό είναι πολύ δύσκολο να διασφαλιστεί σε ένα περιβάλλον όπου τα επικοινωνιακά σήματα τρέχουν με φρενιτιώδεις ταχύτητες, θυμίζοντας την νευρολογική εικόνα που αποθησαυρίσαμε ως σύμβολο εποχής: τους νευρώνες και την αειφορία τους από μια πλησμονή νευροδιαβιβαστών. Τι συμβαίνει στην ευρύτερη εικόνα για την υποκειμενικότητα όταν η διασύνδεσή μας και η ευχέρεια, ή ακόμη και ο ψυχαναγκασμός της επικοινωνίας, ξεπερνάει τα πλαίσια της αναγκαιότητας; Δε θα έπρεπε να είναι κάτι που να μας τρομάζει. Η επικοινωνιακή συνεκτικότητα δεν εξυπηρετεί το άτομο αλλά την ευρύτερη συλλογική διάσταση που τώρα ζυμώνεται δραστικά από την επιτάχυνση της ανταλλαγής σημάτων και που, επομένως, διαρθρώνει τα νέα συλλογικά μοτίβα από τα οποία εξαρτάται η ενιαία ενορχήστρωση του πλήθους, όχι ως  ένας επιβεβλημένος εκκοινωνισμός που δεσποτικά μεταχειρίζεται τις συνειδήσεις αλλά μια αυθόρμητη ανακύπτουσα ιδιότητα που εξυπηρετεί κατά μορφοκλασματικό τρόπο το συλλογικό και ατομικό συμφέρον. Όποιος έχει μελετήσει τη Θεωρία του Χάους και ιδιαίτερα τα μη-γραμμικά συστήματα αυτοποίησης και αυτο-οργάνωσης που ανακύπτουν στην τύρβη των ενδεχομενικών γεγονότων, μπορεί να καταλάβει ευθύς αμέσως το τι ακριβώς υπονοείται εδώ.

Δεύτερη τροπή είναι η μεταφορά της βαρύτητας των διεργασιών μας στα μοντέλα προσομοίωσης τους, με τα οποία συμβαίνει μια κρίσιμη μεταστροφή, που μόλις και αρχίσαμε να αναγνωρίζουμε. Το γεγονός ότι όλες οι σοβαρές δραστηριότητες, από την οικονομία μέχρι την πλοήγηση αεροσκάφους, έχουν απορροφηθεί από τα μοντέλα προσομοίωσης δια τα οποία επιχειρούμε να κατανοήσουμε καλύτερα τις δραστηριότητες αυτές, θέτει ένα κρίσιμο φιλοσοφικό ερώτημα: Μήπως τελικά όλα γίνονται ένα διασκεδαστικό παιγνίδι; Θα υπέθετε κανείς πώς η καταφατική απάντηση σε ένα τέτοιο ερώτημα θα ήταν εκφυλιστική για τον πολιτισμό μας, όμως μια τέτοια άποψη θα πρόδιδε ότι δε γνωρίζει κανείς τις αναστοχαστικές αρετές που επισημαίνει η παιγνιώδης δραστηριότητα. Φυσικά, δε ισχυριζόμαστε ότι πραγματικές δραστηριότητες όπως το Χρηματιστήριο ή η Αεροπορία μετατίθενται ολοκληρωτικά στις οθόνες των προσομοιώσεων. Λέμε απλώς ότι η αιχμή της διερεύνησης δεν έγκειται πλέον εκεί έξω στην πραγματικότητα αλλά στη νέα διάσταση του φαντασιακού που, παρότι αναπαράγει τις δομές της πραγματικότητας, γεννά κάποιες παραμέτρους που δύνανται να μεταλλάξουν τις ίδιες αυτές πραγματικές δραστηριότητες. Εν ολίγοις, φαίνεται ότι ο ψηφιακός κόσμος απορροφάει τα πάντα στο έθος του «Game-Playing Simulation», καθιστώντας τις ενορμήσεις των, κατά τ’ άλλα, πολύ πραγματικών διαδικασιών που προσομοιώνονται σε διαθέσεις που «μολύνονται» από το παιγνιώδες πνεύμα της ψυχαγωγίας και της διασκέδασης. Είναι βέβαια νωρίς να προβλέψουμε την παντελή υπαγωγή της πολεμικής μηχανής στις μάσκες και τις φόρμες της Εικονικής Πραγματικότητας· ωστόσο, δεν μπορεί κανείς παρά να καταδείξει ότι η προσομοίωση των διαδικασιών, είτε λόγω τεχνικών αναγκών είτε λόγω ψυχαγωγικής κατανάλωσης, προμηνύει μια σύνολη μεταμόρφωση της υποκειμενικότητας ως προς το αναστοχαστικό πνεύμα το οποίο προσεγγίζει τις τεχνοτροπίες της. Γίνεται ολοένα και λιγότερο μια κατάσταση έμβιας αμεσότητας και αυθορμητισμού, ενόσω οι αυτοαναφορικές αναδιπλώσεις της προσομοίωσης την εγκολπώνουν προς όφελος άπειρων πειραματικών αναπροσαρμογών που τελικά δεν έχουν άλλο αντίκρισμα από την ενατένιση στην έννοια της παιγνιώδους μηχάνευσης των εικονικών γεγονότων. Ας σκεφτούμε το τι γίνεται ήδη στις οθόνες των υπολογιστών μας: μήπως τα ηλεκτρονικά παιγνίδια στρατηγικής δεν αναμοχλεύονται και αναμιγνύονται, λόγω της μαγικής τους γειτνίασης, με άλλες σοβαρότερες ψηφιακές δραστηριότητες, διαποτίζοντας τη λογική των τελευταίων με το ανάλαφρο πνεύμα της ψυχαγωγικής ενασχόλησης;

Την τρίτη τροπή θα την δούμε στη δυνατότητα αποταύτισης του υποκειμένου από τις προσίδιες ταυτοποιήσεις του δια μέσω της επιμέλειας ενός εικονικού εαυτού. Αρχικά θα θεωρούσε κανείς ότι αυτή η τροπή μας απομακρύνει από την αυθεντικότητά μας, καθώς μας κρύβει πίσω από πολλαπλές διαστρωματώσεις εικονικών προσποιήσεων που δεν έχουν καμία σχέση με την αλήθεια μέσα μας. Τουναντίον, αυτές οι εθελούσιες ταυτοποιήσεις, που εν πολλοίς έχουν έναν αισθητικό χαρακτήρα, δεν κάνουν άλλο από το να μεταδίδουν εκείνο που ανέκαθεν η συνειδητότητα επιζητούσε: τις μεταμορφώσεις που επιτέλους θα αποκαλύψουν τον ιδεατό πυρήνα της εκάστοτε προσωπικότητας, στην οποιαδήποτε αξιακή του έκφανση –δεν έχει σημασία ποια. Σημασία έχει ότι το υποκείμενο βρίσκεται τώρα σε μια κατάσταση οριακής αναδίφησης, χρησιμοποιώντας ως απόβαση στον κυβερνοχώρο τη λογική του «Avatar», με τη λειτουργική βοήθεια του οποίου μπορεί να υπερβεί την περιοριστική βαλβίδα της ταυτότητας εν γένει και να προβεί στους πρισματικούς διαλογισμούς της αειμορφίας. Δεν είναι ένας ο avatar αλλά άπειροι κι αυτό, είτε στα μέσα κοινωνικά δικτύωσης είτε στις ψυχαγωγικές εφαρμογές, επιφέρει μια βαθιά μεταμορφωτική αλλαγή στην υποκειμενικότητα: αυτή η ρευστοποίηση στη διαλεκτική ταυτοποίησης/αποταύτισης εκθέτει τη φυσική δυνατότητα πρισματικής υποκειμενικότητας που υποβόσκει της ταυτότητας και του Εγώ. Μήπως δεν είναι αυτή η ψυχολογική συνήθεια που τώρα καθιερώνεται ως μια κρίσιμη κοιτίδα επικοινωνιακής και εκφραστικής διαλλακτικότητας; Πού ακριβώς θα μας ωφελήσει αυτή η ένδειξη μεταμόρφωσης; Σίγουρα μας απομακρύνει ακόμη περισσότερο από τα δεινά της δογματικής ιδεοληψίας, της οποίας κρίσιμος παράγοντας αποτελούν πάντα οι σύμφυτες αδιάλλακτες ταυτοποιήσεις του Εγώ.

Στην τέταρτη τροπή θα θέσουμε τη συσπείρωση και συμπύκνωση των ετερόκλητων δεδομένων που μας κατακλύζουν την κάθε φορά που αναζητούμε μια λέξη-κλειδί στις μηχανές αναζήτησης του Διαδικτύου. Εδώ πρόκειται για την έννοια του «Intertext», που τώρα μας αποκαλύπτει ότι η κάθε μια ιδέα αποτελεί πόρτα προς έναν καθολικό αναπροσδιορισμό της θεματολογίας, του επιστημολογικού προσανατολισμού ή της ιδεολογικής προσυπογραφής. Ας ρίξουμε μια ματιά στο τι συμβαίνει σήμερα στις οθόνες των καθημερινών ερευνητών της σύνοψης της ανθρώπινης γνώσης που είναι καταχωρημένη στον κυβερνοχώρο: Όντως, η στερεοποίηση ενός γνωσιακού σχεδιασμού κρίνεται πλέον αδύνατη στο πεδίο των ηλεκτρονικών σελίδων, όπου η κάθε έννοια είναι ουσιωδώς κι ένα hashtag, μια δίεση που παραπέμπει σε μια πληθώρα γνωσιολογικών καταχωρήσεων κατά τρόπο που η έννοια να μεταρσιώνεται σε ένα πρισματικό ψηφίο στο οποίο απολήγουν ή εκκινούν εντελώς παράταιρες γνωσιολογικές καταγραφές. Αυτή η δυνατότητα που μας έδωσε η ηλεκτρονική σελίδα έχει μετατρέψει τα κείμενα σε αναστρεφόμενους λεκτικούς κύβους που εν τέλει δεν κάνουν άλλο από το να υπονομεύουν την συγκρότηση της ιδεολογίας. Όποιος έχει μια στοιχειώδη κοινωνιολογική γνώση, θα έχει καταλάβει ότι η έννοια της ιδεολογίας έχει περιπέσει πλέον σε μια δυσφημιστική απόδοση των ανθρώπινων δραστηριοτήτων, καθώς στον σύγχρονο κόσμο της αποδόμησης και της σχετικιστικής ανάγνωσης των δεδομένων, η οποιαδήποτε οριστική προσυπογραφή είναι ταυτόσημη έναν ανόητο ευνουχισμό της νοημοσύνης. Εάν αυτή η αφύπνιση είχε ξεκινήσει χρόνια πριν την είσοδο της Google στη ζωή μας, σήμερα μάλλον αποπερατώνεται κατά τρόπο συντριπτικό για τους θιασώτες της εκάστοτε "Μεγάλης Ιδέας", έτσι ώστε να κατακερματιζόμαστε σε πολλαπλές εν παραλλήλω απηχήσεις που αν καθιερώνουν κάτι με διαφαινόμενη τροπή οριστικότητας αυτή δεν είναι άλλη από την ανησυχαστικά αναδυόμενη πρισματική γνωσιολογία, εκ της οποίας η κάθε ιδέα έχει μετατραπεί (ή, μάλλον έχει επιτέλους αποκαλυφθεί) ως σύνδεσμος ετερόκλητων αποφάνσεων σε μια ενότητα που αναμένει την ευκταία διαχείριση της πρισματικής υποκειμενικότητας ώστε να διασφαλιστεί άπαξ δια παντός, για τις γενιές που έπονται, η δημοκρατική ελευθερία του σκέπτεσθαι και του πράττειν.

Τέλος, η πέμπτη τροπή είναι και η πιο γενική, η οποία όμως φαίνεται να συνεπιφέρει την επιτομή της εν λόγω μεταμόρφωσης. Δεν είναι άλλη από την διαδραστικότητα, που φυσικά εμπεριέχει ως μια γενικότερη αρχή όλες τις παραπάνω τροπές. Μπορεί για εμάς τώρα η διαδραστικότητα να μη φαίνεται ως μια αξιοπερίεργη υπόθεση, όμως αν δούμε ακόμη και στο κοντινό παρελθόν, πριν την ανάδυση του κυβερνοχώρου, η έννοια της διαδραστικότητας περιορίζονταν στην κοινότυπη δια ζώσης επικοινωνία ή, όσον αφορά τα τεχνουργήματα, στην τηλεφωνία. Επιπλέον, θα την βλέπαμε απλώς σε παιγνιώδεις δραστηριότητες με πολύ περιορισμένες δυνατότητες αναδιαμόρφωσης των δεδομένων. Για παράδειγμα, μια παρτίδα σκάκι κινείται μέσα στους κανόνες που θέτει η δομή του παιγνιδιού. Δε συμβαίνει το ίδιο όμως σήμερα στα ριζοσπαστικά, αέναα δεδομένα της διαδραστικότητας που συναπαρτίζει τον βιόκοσμο του κυβερνοχώρου. Άλλωστε η ίδια η δομή των ηλεκτρονικών εφαρμογών, από τα σπάργανά τους σε εκείνες τις νοσταλγικές αφετηρίες του Pacman ή του Tetris, εξυπονοεί αυτονόητα τη διαδραστική χρηστότητα. Κοιτώντας, λοιπόν, το πώς εξελίσσεται η ηλεκτρονική διάσταση του φαντασιακού μας στην σύμπτυξή του με τις τελεσιουργικές ροές της κοινωνίας είναι πασιφανές ότι κυριαρχεί ολοένα και περισσότερο η τροπή του «Interface», περιπλεκόμενο μάλιστα σε μια πληθώρα δυνατοτήτων επεμβάσεων που μετατρέπουν το είδωλο του κόσμου επί της οθόνης σε ένα απεριόριστο εργαστήρι αναδημιουργικών προεκτάσεων. Αν όντως αυτό είναι που συμβαίνει τότε τι άλλο αναδύεται από τη μεριά του χρήστη αν όχι η ενεργητική υποκειμενικότητα, δηλαδή ο εκζητούμενος άθλος της ψυχολογικής εξατομίκευσης; Οι δυνατότητες είναι πράγματι τόσες όσες τα σημεία αποκοπής, αντιγραφής και επικόλλησης. Η έννοια της επεξεργασίας («edit») άλλωστε υπονοείται μέσα από κάθε δυνατό «κλικ» του ποντικιού, καθιστώντας το υποκείμενο από θεατή των εκδοτικών αναπαραγωγών σε εκτελεστή τους, μετατρέποντας, έτσι, την αρένα της δημιουργικότητας σε ένα ψηφιακό χάος εκφραστικότητας, που μέλλει να αναδείξει εκείνες τις εγγενείς προτροπές που η λογοκρισία της κερδοσκοπικής αριστείας δεν επέτρεψε ποτέ να αναδυθούν. Τέτοιο είναι το όραμα που θα μας διασώσει από τις αρπαγές της εκάστοτε ολιγαρχίας. Ο Bertrand Russell το είχε πει: το μόνο πράγμα που θα διασώσει την ανθρωπότητα είναι η συνεργασία… και η συνεργασία δεν προϋποθέτει άλλο βασικότερο από τη δυνατότητα διαδραστικότητας και τη συνακόλουθη ύψωση φωνής του ατόμου.

Εν κατακλείδι, φαίνεται ότι στην εποχή που το τοπίο αναπλάθεται από την ηλεκτρονική μας μεταμόρφωση, διαθέτουμε όλα τα εργαλεία με τα οποία θα ρίξουμε μαύρη πέτρα πίσω στα πέτρινα χρόνια της τεχνολογικής μας προϊστορίας. Η επικοινωνιακή συνεκτικότητα και τα συλλογικά της μοτίβα γεννούν μια πελώρια οντότητα που τώρα κυνηγάει από κάθε άκρη της γης τις πονηρές διαβουλεύσεις των ιδιοτελών φρονημάτων. Τα μοντέλα προσομοίωσης μας εξυψώνουν στο μεταπλαστικό πεδίο της αναστοχαστικότητας εκείνης που μεταρσιώνει τον αγώνα σε ψυχαγωγική εξερεύνηση. Οι δυνατότητες αποταύτισης και ρευστής ταυτοποίησης υποσκελίζουν το μονολιθικό δόγμα της ύπαρξης για πρώτη φορά με συνέπεια –το Εγώ χάνεται στον πολύεδρο θάλαμο μιας μετα-εγωλογικής έκστασης. Η συσπείρωση και συμπύκνωση των ετερόκλητων δεδομένων αποκεφαλίζουν τη μονολογική έπαρση του ιδεολογικού φανατισμού ενώ η διαδραστικότητα σκηνοθετεί μια κοσμοϊστορική αντεπίθεση του υποκειμένου δια μέσω μιας σφοδρής ενεργητικότητας που μέλλει να αναπροσαρμόσει θεαματικά το δημιουργικό και άρα τελεσιουργικό τοπίο του πολιτισμού που αναδύεται.

Το αμφίβιο εισέρχεται όλο και πιο βαθιά στο διάκοσμο μιας νέας διάστασης που δύσκολα μπορούμε να προβλέψουμε στο πώς θα διαμορφωθεί τις επόμενες δεκαετίες. Για ένα μόνο μπορούμε να είμαστε βέβαιοι: ότι η εξέλιξη είναι αείποτε επιστήθια φίλη της φαντασιακής μας ελευθερίας…     

ΣΤΟ ΚΑΤΩ ΤΗΣ ΓΡΑΦΗΣ

Ψηφίστε τον Διάβολο

Ζήσαμε μακρόθεν τις εποχές της γραφειοκρατικής στάχτης και του θετικιστικού κομπασμού, που κόβει σαν ξυράφι, ματώνοντας το αθώο χείλος της πρωτεϊκής πίστης. Ο κόσμος μας διαρθρώθηκε με τη λεπίδα εν είδει χάρακα και το διαβήτη που διέγραψε τροχιές προκρούστιες, απολύοντας έξω τα κρέατα της συμφοράς που πωλήθηκαν με αντίτιμο την τσουχτερή βέργα. Ο φακός της ιστοριογραφικής αναφοράς εστίασε στα πιο βαριά εγκλήματα, την πείνα, την αδικία και το στείρο προλεταριάτο. Αμέλησε, όμως, να στρέψει το ψυχρό φως της καταγραφής στα βαθύτερα βάσανα, εκεί απ’ όπου εξορμείται το βιοπολιτικό παιγνίδι, στο καταδιωγμένο φαντασιακό, την «αλητεία» μιας στοιχειώδους απείθειας δια της οποίας απειλείται να γκρεμιστεί συθέμελα το αυθαίρετο, αν και απολύτως συνεκτικό, σχέδιο της γραμμικής προόδου. Γραμμική πρόοδος είναι η ευθυγράμμιση της ενόρμησης σε βαθμό της πιο γελοίας αγκύλωσης, που όμως, σημειωτέον, έχει κανονικοποιηθεί και φιγουράρει στην ημερήσια διάταξη της τεχνοκρατικής φιλονικίας. Σπασμένοι σπόνδυλοι σαν τα κούτσουρα ρίπτονται στον ορυμαγδό των «ονειροπαρμένων» σε μια συντριβή που θέτει και τα όρια της διαχρονικής μας αυτογνωσίας. Διότι υπάρχει ένα θεμελιώδες ταμπού που καυτηριάζει την πρωκτική ευπρέπεια των επικυρίαρχων –η υποψία ότι ίσως είχαμε δίκιο εξ αρχής, αναποδογυρίζει τραγελαφικά την πυραμίδα ιεράρχησης των πάντων. Τελικά εκείνοι που κυβερνούν από το υψόμετρο μιας κακόβουλης κοινοτοπίας, όντας φαύλοι και ξενέρωτοι, στοχοθετώντας το «άσπιλο» καθήκον της κυβερνητικής βουλής, δεν είναι παρά τα θύματα μιας συνταρακτικής αφέλειας, η παράδοση στον όχλο και την πρώτη ανεπεξέργαστη επιθυμία του «κυβερνώ», του «εγώ είμαι ο επώνυμος τάδε», του «εσύ είσαι λάθος εκ γενετής»: πώς μπορείς ν’ αντισταθείς το πεδίο βαρύτητας μιας συνήθειας που θωρακίζει την επιβίωση της πιο φρικτής αφαίρεσης; Μιμούνται το «εγώ» δίχως να ‘χει σημασία η ιδιότητα που το προσδιορίζει. Το μόνο που έχει σημασία είναι η ικανότητα να ξεχωρίζεις δια του αφορισμού των κάθε λογής «επήλυδων» στη χωματερή των σπαταλημένων ζωών. Ο θρίαμβος της ύαινας…

Το ίδιο ισχύει, φυσικά, και για εκείνους που γίνονται ανεπίδεκτοι μαθήσεως όταν πια θεμελιώνουν τη θεωρία της νευρωτικής τους αρέσκειας. Ότι δήθεν ο Δαρβίνος είχε το απόλυτο δίκιο κι ότι οι ιστορίες περί σχεδιασμού του Σύμπαντος και της Ζωής από μια ασύλληπτη, δίχως αρχή και τέλος, Διάνοιας δεν αποτελούν παρά τα φυλλάδια φουκαράδων με μπαλώματα. Ότι δήθεν ο Φρόυντ μας αποκάλυψε τη θλιβερή παιδική χαρά του οιδιπόδειου τριγωνισμού και μιας πρώιμης επιθυμητικής ασφυξίας κι ότι δήθεν η απειροστή διάνοιξη στο μικρομοριακό ασυνείδητο του «ψυχωτικού» δεν έχει άλλο να προσφέρει από μια ακόμη πιο επιτηδευμένη νοσολογική εξήγηση του παραστρατήματος από το δόγμα. Ότι δήθεν ο Μαρξ γνώριζε εξ αρχής ότι η κοινωνική μηχανική έπρεπε αναποδράστως να καπνίσει τα φουγάρα της απώλειας του ενεστώτα χρόνου για ένα μέλλον σοσιαλιστικού παραδείσου κι ότι το αναρχικό «κάθαρμα» που, στην «παρανοϊκή» του ραστώνη, σπάει και θρυμματίζει «ύστατες θεωρήσεις»  δήθεν αποποιείται της ευθύνης να καθίσει να σκεφτεί εντός της καθιερωμένης μετα-αφήγησης, έστω κι αν είναι από την πλευρά της πιο «ριζοσπαστικής» αντιπολίτευσης. Κι όταν ο «σεληνιασμένος» μαρτυρεί της θέαση ιπτάμενων δίσκων, τότε οι φιλόλογοι του «πραγματικού» δείχνουν το υπόδειγμα του «ανυπόληπτου», του «φαιδρού»… ούτε καν η ποίηση δεν τον διασώζει.

Κακόμοιροι, πόσο γελασμένοι πατάτε επιθανάτιο πόδι στη ζώνη του Μπάρντο! Εκεί όπου χαράζει η Αλήθεια ενός Κόσμου φύσει φαντασιακού, που όμως ενορχηστρώνεται και καταστρατηγείται από την προστακτική γλώσσα της εξουσιαστικής μονομανίας, καταλήγοντας μια φυλακή της λογικής, του στρυφνού θετικισμού, του τρόπου που ορίζει ο εμμηνοπαυστικός πρεσβύτερος της αποστεωμένης ρουτίνας –τα αυτόματα της γεροντικής πικρίας και της αποφατικής ευλάβειας. Αλήθεια, πώς είναι να πεθαίνεις τόσο γελασμένος;

Θέλει κουράγιο, απαιτείται συνέπεια, είναι ζήτημα μιας ετερογενούς ομόνοιας, το πώς θα διασωθούμε από την πλειονότητα της γεροντικής συνθήκης, του ευρύτατου πεδίου μίμησης μιας τεχνοκρατικής μεθόδου χειραγώγησης της μαθησιακής ανάδυσης, του τρόπου που ορθώνει κανείς ανάστημα «αξιοπρεπές» κι «αξιοζήλευτο». Να ρίξουμε μολότοφ στα μυαλά τους, να κάψουμε τα «ωραία» διακειμενικά χωριά τους, τον τρόπο ανάγνωσης που βιαιοπραγεί διαμορφώνοντας συνειδήσεις που παπαγαλίζουν θρασύδειλα το τροπάριο του κατεστημένου τρόπου.

Πρέπει να διαδώσουμε τον αγώνα μας που ξεκινάει από ονειροφόρα βλέφαρα και που φτερουγίζει με αντι-ηρωικό κουράγιο στους ύπατα ύψη μιας ύστατης ακασικής συναστρίας –εντολοδόχοι της απώτερης γνώσης που επιτέλους ανέστησαν τον βασιλιά-φιλόσοφο, εκείνον που πρόκειται να κυβερνήσει με την εκτροπή της φαντασιακής επαγγελίας. Είμαστε οι μόνοι άξιοι, εμείς που από το υπογάστριο του Κράτους εξαπολυόμαστε ως ψόγος της κατάφασης· στο περιθώριο εμείς που σπαταλάμε τις νύχτες και τις ημέρες μας στο «απατηλό» φως της ερεβώδους ενόρασης. Κατάρα να ‘χετε τη διασπορά μας, τα σχήματα της απόδρασης που διαμηνύουν το Έσχατο ως τραγελαφικό αδιέξοδο παρά ως την «Επουράνια Βασιλεία».

Όλες οι επινοήσεις σας ήταν ανεπίδεκτες στη ρήξη της κβαντικής κενότητας, δόγματα αξιοκρατικά, φόρμουλα που εκ συνεπαγωγής ορίζει αρνητικά το τι σημαίνει ανοησία. Άθεοι κυνικοί που νουθετούν την «παιδαριώδη» λογική του ενστίκτου και που παραγνωρίζουν το προφανέστατο θαύμα εκ των θαυμάτων, την «απόξενη» ουσία του συνειδέναι, το φως που καθιστά δυνατό το υπόστρωμα της έπαρσής τους· φάμπρικες υποταγής που αποφλοιώνουν τη νοημοσύνη φύλλο το φύλλο, σε σχολεία μιας πρόνοιας που αποτρέπει τη βιαιότητα της ετερόκλητης ρήξης· πολιτικοί που κλείνουν στη φυλακή τα νιάτα επειδή εντρυφούν στην τέρψη βοτανικών ιαμάτων ή που απομυζούν το κεφαλαιοκρατικό κέρδος δια της αποβολής περιττών δούλων από το εργασιακό «δικαίωμα». Όλοι ανδρείκελα, αποβράσματα στον αφρό της παρασπονδίας, εκείνης που ψηφίσατε με τη δειλία σας επειδή δε θέλατε να γίνεται «του διαβόλου»…   

ΝΥΚΤΙΠΟΛΟΙ ΣΥΝΕΙΡΜΟΙ

…είναι  δίκαιο να κατακρίνει κανείς το κριτήριο της συνοχής σας, όλες οι επιστημολογικές φιγούρες είναι πυκνές συνυφάνσεις μιας αυθαίρετης τεκμηρίωσης ότι η λογική είναι απανταχού ομοιογενής στην ίδια ρότα με το ένα συν ένα ίσον δυο. Αυταπατάστε όταν σκύβετε το κεφάλι στους καρδινάλιους της γνώσης εκείνους, τους περισσότερους, τους κυνικούς καρχαρίες που εγκωμιάζοντας την πικάντικη γεύση της ανταρσίας μας δείχνουν μια τερατώδη οδοντοστοιχία, σε κάθε της εσοχή βλέπω τις βαθιές εγκάρσιες γραμμές της βίαιης κατηγοριοποίησης, της άμεσης ταύτισης με την αυτοτελή και πραγματικά άσχετη λέξη που σβήνει την ευφραντική εκείνη κενότητα που, ως ατυχής παρόρμηση, αρέσκεται να ταυτίζεται. Το αιματηρό έγκλημα ξεκινάει από την ταξινόμηση των λέξεων, εκεί στα σαγόνια του καρχαρία στήνεται η λογοκεντρική γέφυρα στα χάσματα της φυσικής αναρχικής ρήξης ώστε να επεκταθεί στη δημόσια διοίκηση και τα κατά φαντασία αριστοκρατικά ήθη της υποκρισίας- έτσι απαλλοτριώνεται μια αθώα σφαιρική ελπίδα στα μάτια ενός παιδιού, καθώς αναρριχάται μαθησιακά στις ακριβοδίκαιες βεβαιότητες, τα κάστρα δυναστών που τεμαχίζουν τον εαυτό κατ’ επιλογήν και σχηματίζουν σουρεαλιστικές καρικατούρες ανθρώπων λοβοτομημένων, με μισά πρόσωπα, οι οποίοι χαμογελάνε χαιρέκακα σε κάθε δοσοληψία και γραφειοκρατική καταστρατήγηση που συντηρεί με τεχνητή αναπνοή τον πεθαμένο εκείνο που αγαπάμε να πεθαίνει. Η λογική τους μας δείχνει σχέδια με τον χάρακα και τον διαβήτη ξεκινώντας από τις πρώτες σημάνσεις του γονεϊκού ματιού για να περάσει στη διοίκηση της πληροφορίας, με απαρχές το μοχθηρό σχολείο της μαζοποίησης, αυτή τη φάμπρικα ψυχών που μέλλουν να λάβουν στη χείρα σκυτάλη φόνου μιας φαντασιακής αθωότητας η οποία εξαιτίας της πυρηνικής της αυτεπίγνωσης ότι συμμετέχει ενεργά στα πλάσματα του ασυνειδήτου, ότι η κάθε σκέψη είναι τηλεπαθητικό ερέθισμα που μοιράζομαι εγώ και οι γνωστοί, εγώ κι όλος ο κόσμος, εγώ κι όλες οι γενεές, που μοιραζόμαστε σαν τους γυρίνους το ίδιο μεγάλο μερίδιο, την ίδια σκέψη, την ίδια σύλληψη- που εξαιτίας της, έλεγα, και κάθε φορά που τη συναντάμε κοινωνούμε σε μια ευρύτερη πλατφόρμα που μας διασώζει από τη λήθη της ασημαντότητας. Σκέφτομαι άρα υπάρχω. Και σκέφτομαι σκέψεις νεκρές, σκέψεις προπαρασκευασμένες, σκέψεις που καρατομούν το σώμα του πεθαμένου, σκέψεις ψυκτικού νεκροτομείου, σκέψεις που μου έχουν σερβίρει οι ύπουλοι σερβιτόροι της στο φιλόπτωχο συσσίτιο για να σωθεί ο άνθρωπος της «ανόητης» σιωπής, για να σωθεί ο «αποτρελαμένος» του μέλλοντος μη τυχόν και υποκύψει σε ερεθίσματα περί ΑΤΙΑ και ψυχοενεργές κορώνες. Σωτηρία ελεήμων που τελικά βαθαίνει δια της γνώσης περί μιας συγκεκριμένης οπτικής ή θεωρίας, εκεί στο ακαδημαϊκό ίδρυμα, η εξειδίκευση της κοντοθωριάς που ρίχνει το υποκείμενο στους δαιδαλώδεις διαδρόμους μιας συγκεκριμένης αυταπάτης, μιας κατοχυρωμένης παρερμηνείας, ενός καπρίτσιου ότι τα πράγματα έχουν έτσι κι ότι η τάδε συμπεριφορά υποσημαίνει εκείνο ή το άλλο ή ο δείνα σφετερισμός της θεώρησης επί θεώρησης είναι τάχα το ρεύμα μιας διαδοχικής επαλήθευσης, ότι ο κόσμος έχει έτσι, ότι είναι συνεκτικός, ενιαίος, μοναδικός, απολύτως συνεπής προς τη λογική του, αυθύπαρκτος. Λάθος! ρήξη βλέπω στο χάραγμα του κεραυνού, σαν το μάτι του πάνθηρα που παραμονεύει να χώσει τα δόντια του στο κρανίο του θηράματος, στην άκρη του διαμαντιού που δια της αιωνιότητας χαράζει το χάραγμα, το χάραμα, την αυγή του σοφού που ξυπνάει παντελώς έτοιμος να αντικρύσει την εκτυφλωτική λάμψη, το άνθισμα της χειμερινής αμυγδαλιάς. Ότι την κάθε φορά είδα να κατακερματίζεται το πλέγμα της σύλληψής σας ότι όλο αυτό είναι ο κόσμος, έτσι ακριβώς, ότι ένα συν ένα ίσον δυο, ότι κάπου στο τέλος ολοκληρώνεται η εγελιανή ιδέα^. ότι κάπου υπάρχει ένα οριστικό τέλος… η απόλυτη διάσπαση. Η μεγάλη ζημία. Την είδα να θρυμματίζεται αρκετά νέος, θαρρώ πως τώρα φυσάω τη σερπαντίνα, διότι δεν τέλειωσε, δεν τελειώνει, πάντα είναι στη μέση, συνεχώς συμβαίνει, κρεσέντο που σφυρίζει αυτοτελώς και κερδίζει βαρύτητα, δεινό μαγνητικό πεδίο η μία σκέψη, η κάθε σκέψη, η κάθε σύλληψη, ένα τηλεπαθητικό ερέθισμα που ίσως να μοιράζεσαι με χωροχρονική ταυτοχρονία ακόμη και με τον Αϊνστάιν επειδή ίσως πίστεψε στο παντελώς ανεκδιήγητο, στη μεγάλη ρήξη της πραγματικότητας, ότι ίσως μπορεί ανά πάσα στιγμή να επανακαθοριστεί, να αναδιαμορφωθεί ως το παντελώς έτερον, ο κόσμος ο άλλος, ο απόμακρος, εκείνος ο Ουρανός ή ο Ποσειδώνας στις άκρες του ηλιακού συστήματος, ίσως αυτό να είναι το κέντρο μας και διαμιάς μετασχηματίζεται η περιστροφική τροχιά της πραγματικότητας και όντως ισχύει το άλλο σενάριο σε μια πρισματική πανηγύρια που στα Σατουρνάλια εναλλάσσει παράλληλες πλοκές στο ένα και μόνο σημείο καθώς εστιάζει το βλέμμα στο, κατά τ' άλλα, απολύτως μουντό και ανθρώπινο… τότε φλογίζει το προσάναμμα προς την πιο εξαίσια μοναδικότητα, τη Singularity μιας ξαφνικής αφύπνισης ότι, ξέρεις, για ό,τι σου λέει ο τρελός έχει δίκιο κι ότι γνωρίζει πολύ καλά τι κάνει όταν συνυφαίνει εντελώς παράταιρες έννοιες, από τον Φουκώ στον εξωγήινο, από το θεϊκό στο μπανάλ. Ξέρει πολύ καλά το σχέδιο και δεν είναι σολιψιστικό, είναι ανάγνωση του σχεδίου, understanding is the apprehension of pattern as such^. τι να πει κανείς; Ίσως η απόλυτη συνεκτικότητα μιας «ιδεοληψίας» να είναι η αποτελεσματική άκρη του νήματος της Αριάδνης που οδηγεί σε έναν νέο αραχνοϊστό, στη θεωρία μου, στην ενθύμησή μου, στην αδιανόητη αυθαιρεσία μου, ότι όντως όλο αυτό μπορεί να είναι αληθινό. Και γιατί να μην είναι όταν ομοίως στην παρανόηση του τρελού τα σημεία ακολουθούν τη σημειολογία της αναφοράς, της γνώσης, της αυθαίρετης επιβεβαίωσης ότι όλο αυτό, έτσι όπως το νομίζω εγώ, είναι αληθινό, όπως ακριβώς στις μεγάλες θεωρίες σας, εσείς οι πρεσβύτεροι του εκ βάθρων μυστήριου αυτού ναρκοπεδίου, που νομίζετε ότι γνωρίζετε τι μπορεί να σημαίνει η Μεγάλη Έν-ρηξη. Δεν ξέρετε τίποτε, είστε ομοίως μωροί, ανόητοι που πιάστηκαν στα δίχτυα της μιας συλλογικής σύλληψης, μιας κοσμοθεωρίας που είναι κραταιά ως η αιγίδα της φοβίας σας μήπως και παρασυρθείτε σε κάποια άλλη ονειροπαγίδα, έναν αραχνοϊστό εναλλακτικής ερμηνείας όπως τη δική μας που αλήθεια αποδίδει, μας θρέφει, μας κομίζει στους τρόπους της απειροσύνης, μας φανερώνει το πώς ακριβώς αποδομούνται εσαεί τα μορφώματά σας κι άρα δεν αφορίζουμε απλώς την σύλληψή σας αλλά και την εμμονή σας με τα μορφώματα ως μορφώματα… γιατί δηλαδή να μην είναι απλώς ρεύματα μιας συνεχούς καλειδοσκοπικής μεθερμηνείας που δυναμικά συστήνει το χαμένο ανάστημα του πεφωτισμένου που τολμά και σπάει τον καθρέφτη σας, εκεί στα θραύσματα και στις στάχτες του, ως το τέλμα του πιο βαθιού αιρετικού; Δεν είναι ναρκισσιστικές κουβέντες αυτές, είναι μανιφέστο δικαίωσης μιας «παραμυθίας» που την υπερκαλύψατε με το στόμφο ύφος της σκληρής σας σύμβασης, ότι με την ίδια αυταπόδεικτη λογική του ένα συν ένα ίσον δυο προκύπτει και η φυσική εκμετάλλευση των μαζών, η εξάλειψη των ιθαγενών, η σάρωση της οικολογικής χλωρίδας, ο πέλεκυς επί αθώων οφειλετών- ψυχοβιολογική εξόντωση. Σας το λέω αληθινά, μη σας μπερδεύει η θρασύτατη ροή, φωτογραφίζω το σχέδιο το αμιγώς εναλλακτικό, το πεδίο αντιύλης που σπινθηρίζει την πνευματική αφύπνιση την πιο ουσιαστική: άρση του Σημαίνοντος. Σκυτάλη ύπουλη που κομίζει το ένα νόημα στο άλλο με την επικάλυψη κάποιας ταυτοσημίας, μιας μικροκλοπής, μια παράνομη τσίχλα στην τσέπη το αντίτιμό σας: αντίο! Έτσι με τόλμη να πεθαίνεις, να φτερουγίζεις πάνω από τον άξονα της πρωτογενούς διάσπασης σε ψέμα και αλήθεια^. διότι όλα δεν είναι παρά μια μορφοπλασία από το δυναμικό δάχτυλο της σκέψης, το χάιδεμα του δυνητικού χρόνου στη ροή του ποταμού, για να γίνει καταρράκτης, για να αξιωθεί ως η προφητεία ενός σολιψιστικού που ομφαλοσκοπεί και βλέπει εκείνο ακριβώς που φαντάζεται διότι υπερέβη τη ρήξη, διότι έμαθε να τη διαχειρίζεται, να ξεσκίζει εσαεί σαν καρχαρίας τα δίχτυα των αλιευτών  αντί να σκοτώνει θύματα. Αθώα θύματα…           

ΛΗΣΤΩΝ ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ

Μόνο για όσους εντρυφούν στις αλληγορίες και τους υπαινιγμούς...

Αυτοκράτωρ: Κοιτώ με θλίψη την κατάντια σας, τις γραμμές φυγής σας που δημιουργούν τις ελλειπτικές μορφές μιας αποσύνθεσης, βρόγχοι που επιστρέφουν στον τόπο του εγκλήματος για να τοποθετήσουν στο περίγραμμα του πτώματος το δικό σας ηττημένο σώμα. Κακόμοιροι μετανάστες, είστε οι νυχτερινές πεταλούδες ενός πένθους, οι εκδιωγμένοι των σκιών που δήθεν θα κατευοδώσουν μια Επανάσταση, μια θριαμβευτική επικράτηση του Άλλου, όπως τώρα είναι της μόδας να λέτε. Λοιπόν η επικράτηση αυτού του «πρώτου αθώου δικαιώματος» είναι η ονείρωξη ενός σαχλού παιδιού που δε λέει να μεγαλώσει και να αναλάβει τις ευθύνες των πράξεών του∙ να συνειδητοποιήσει ότι η ζωή απαιτεί θυσίες και φόρο τιμής στην αυθεντία Του, την αιγίδα της ίδιας της βιωσιμότητας σας...

Νομάς Παράφρων: Έχω έρθει έτοιμος με επιχειρήματα μεγαλειότατε, τούτη τη φορά δεν έχεις ελπίδα να νικήσεις. Σου αναγγέλλω εκ των προτέρων ότι θα σου ετοιμάσουμε μνημόσυνα οχεύοντας με αισθησιακούς χορούς και οφιούχες πόρνες πάνω από το μνήμα σου. Η Επανάστασή μας συμβαίνει ήδη, οι γραμμές φυγής διατρανώνονται από ένα παραλογιστικό παραλήρημα που εσύ ο ίδιος υποδαυλίζεις. Κοίτα τα παιδιά του μέλλοντος, τα πρώτα πουλιά της Άνοιξης… Κι αν απελπισμένα είναι δεν πειράζει, βλέπω στο πρόσωπο του καθενός ένα σμήνος αποδημητικών ρευμάτων που είναι αδύνατον να περιορίσεις πλέον σε πλαίσια της δουλικής υποκειμενικοποίησης. Τούτο το πλαίσιο του πτώματος που έχεις ζωγραφίσει είναι ένα μετείκασμα, είναι ο ήδη υφιστάμενος θάνατος του δούλου σου, η μεγάλη του αυθαιρεσία του να σ’ εγκαταλείψει διαπράττοντας ό,τι πιο αδιανόητο: αθέτηση της πιο θεμελιώδους δέσμευσης: το να στέκεσαι στο ύψος μιας «έντιμης συσστράτευσης» υπέρ των προγόνων, υπέρ του έθνους, του Κράτους, του Θεού… Δεν το βλέπεις ότι λίγο-το-λίγο οι γραμμές φυγής παύουν να αποτελούν βρόγχο; Δεν το βλέπεις ότι η νομαδική περιήγηση ήδη ξεκίνησε και ότι επιστροφή δεν υπάρχει για την απειροστή γραμμή που διανοίγει νέες ατραπούς, νέους άξονες ηθικής γνωμάτευσης...

Αυτοκράτωρ: Αυτά, αγόρι μου, σε μένα τα είπαν πολλοί και πάλι τα ίδια είδαμε. Τούτες οι γραμμές τελικά δεν έγιναν παρά άλλη μια κλωνοποίηση του μεγαλείου μου διότι τέτοια είναι η οντολογία μου: ταυτόσημη του ίδιου του γίγνεσθαι! Εγώ παντού… οπουδήποτε κι αν συλληφθεί η διαφορά δεν είναι παρά η αναγέννηση του Ιδίου. Παντού ο άνεμος σπέρνει τα θεμέλια του παλατιού το οποίο καλώς ανανεώνεται και επιβιώνει των καιρών σε νέες τοπογραφίες, νέες συνθήκες, βολιδοσκοπώντας νέους ορίζοντες: Πάντα εγώ στο θρόνο, αυτός που άλλοτε ήταν στο σκαμνάκι της μομφής μου στο τέλος καταλήγει στο κλέος της μορφής μου…

Νομάς Παράφρων: Τούτη τη φορά τα αποδιαρθρωτικά ρεύματα συσσωρεύτηκαν κινδυνωδώς, ελεεινέ. Η Αυτοκρατορία έχει θρέψει τα σαράκια που αποσαθρώνουν κάθε τι επιστητό. Κάτω από την ανυπόφορη μιζέρια της σκιάς σου μάθαμε να διαβάζουμε διαφορετικά τα σημεία της θεσπισμένης πραγματικότητας. Η πρόσοψη της λέξης σου φανερώθηκε για τις απόκρυφες πτυχές της, εκείνες που νοηματοδοτούν τις αδιανόητες συνθήκες του διασυρμού σου. Σε έναν καμπινέ κάθεσαι και περιμένεις την εκτέλεσή σου- όχι από εμάς τους «δολοφόνους» νομάδες που θα επιστρέψουν για να σε εκδικηθούν αλλά  ο φόνος θα διαπραχθεί αυτομάτως από την πρισματική περιδίνηση του αστραφτερού σχιζοειδούς πρίσματος, εκείνης της «αρρώστιας» που καταδιώκεις από αμνημόνευτους καιρούς, τώρα πια φεγγοβολά χρώματα πρόστυχα για τη αφεντιά σου, διαχύνονται οι φυγόκεντρες ροές από το ίδιο το αποικιοκρατικό κορμί σου. Οτιδήποτε σε συναποτελεί απορρυθμίζεται σε μια διασπορά ακανόνιστων μεταβλητών, σαν τους τερμίτες που αποτελειώνουν τον κορμό ενός δένδρου. Σε βλέπω ήδη κατακερματισμένο, ως μια χειρονομία φαιδρή που διηνεκώς τείνει και μένει εκκρεμής στο φάντασμα εκείνου που θα ήταν άλλη μια εντολή για στέρηση, για αυτοθυσία, για το χρέος ενός υπηκόου που τόσο καιρό αδυνατούσε να ψυχανεμιστεί τη συλλογική του διάσταση. Λοιπόν τούτη η συλλογική διάσταση σαν παζλ φανερώνει την ύστατη εικόνα, την εικόνα μιας ηδονικής εκτέλεσης ενόσω η μορφή σου διαλύεται προς πάσα κατεύθυνση. Κι όχι δεν είναι αιτιώδης συνάφεια εκείνη που ενώνει το φόνο με το θάνατο. Μάλλον είναι μια συγκυρία, μια σύμπτωση, σημάδι των καιρών, άρρωστέ μου, που στο νεκροκρέβατό σου σού δείχνει την ίδια την πολυσημία εκείνου που δεν ανέχθηκες κανείς να εκφέρει, που πάντα χρησμοδοτούσες με το κλέος της μονολογικής «αριστείας» ώστε να μένει συμπαγές, μαύρο, μονολιθικό κουφάρι δίχως ερωτογενείς ζώνες, δίχως τερπνούς μεσημβρινούς που προσαγορεύουν την έλευση του απειροστού υπερσημείου. Τώρα πια σε βλέπω σαν τον Αλέξανδρο χαμένο στους έσχατους συνειρμούς του και καταδικασμένο να παραδοθεί στην πιο ύπουλη επίθεση μέσα από το ίδιο το κορμί του… εδώ στη θρυλική αναδυόμενη Βαβυλώνα ενόσω οι μέλισσες βουίζουν το πολεμικό άσμα του εκστατικού νομαδισμού. Κακόμοιρε, τούτο το πλαίσιο που ζωγράφισες με κιμωλία με όλο σου το αστυνομικό καθήκον είναι το ίχνος ενός φαντάσματος που εξακολουθεί να νομίζει ότι υπάρχει!

Αυτοκράτωρ: Ανέκαθεν ήσουν φαντασμένος και επιδίωκες να με πειράξεις. Αναγνωρίζω τη νεύρωση και τον παραλογισμό που αναδίδει η αδύναμη θέση σου. Προσπαθείς να περιγράψεις ένα «ωραίο βασίλειο» όπου δε θα υπάρχει θρόνος μήτε ομφαλός της γης παρά μόνο οι ανόητες τροχιές κάποιων ηλιθίων που αποφάσισαν να επεκτείνουν εις το διηνεκές τη φυγή τους, δηλαδή την απείθεια και ατολμία των λιγόψυχων που ονειρεύονται να απλώσουν στην Οικουμένη το έθος της μικρονοϊκής αφαίρεσης∙ που με το δάχτυλο στη μύτη προσπαθούν να εγκαθιδρύσουν τα ιδρύματα της ψύχωσης, εδώ κι εκεί σαν τις μύγες ονειρεύονται περιττώματα εν είδει αμβροσίας. Λοιπόν, πότε θα ξυπνήσεις; Είσαι και θα παραμείνεις υπήκοος της μεγάλης μου αφήγησης η οποία επιδιώκει να εκμαιεύσει το σωφρονισμένο μέλλον της ευταξίας που για τόσους αιώνες βολιδοσκοπώ. Είσαι τόσο φαντασμένος που δε λες να το καταλάβεις ότι βρισκόμαστε ένα βήμα από την υλοποίησή του, ένα μόλις βήμα από το λαμπρό εορτασμό μιας εκπλήρωσης που θα αποδώσει δικαιοσύνη στα χαμένα πλήθη, πως τούτη η αυτοθυσία άξιζε και ήταν όντως εκ γενετής καθήκον…

Νομάς Παράφρων: Πόσο τραγικός είσαι να το λες αυτό όταν το τελευταίο βήμα που μένει είναι το μετέωρο βήμα μιας καθολικής ολίσθησης, μιας συντριβής απολύτως ειρωνικής που τελικά θα αποδώσει δίκαιο στις σπαταλημένες ζωές μόνο με αναδρομικό επαναπροσδιορισμό της Ιστορίας ως μη ισχύουσα, ως μια φάρσα, ως ένα τραγελαφικό ντελίριο της παρανόησης, της αγυρτείας, της συγκεντρωτικής λαβωματιάς. Κι όλοι αυτοί που πόνεσαν και που διασύρθηκαν στο Έρεβος για να ευδοκιμήσει η αντικειμενική ψευδαίσθηση μιας δήθεν αμετάκλητης οντολογίας, τώρα τους ακούω να ανασαίνουν σαν τα στοιχειά που ανανήφουν από την περιδεή μεταστροφή του γίγνεσθαι προς μια κατεύθυνση απολύτως φαντασιακή, ανάρμοστη, ένα ριζωματικό ξέσπασμα προς χίλιες δυο κατευθύνσεις, με τον ειρμό μιας συλλογιστικής που δεν επιτρέπει να μακροημερεύσει απόφανση, κανένας Λόγος να αποδώσει οριστικό νόημα, να χαράξει τη γραμμή πλαισίου μιας φυλάκισης, του θανάτου ενός πρισματικού ανθρώπου που εκτελέστηκε από τις δόλιες κυριολεξίες σου… Σαν υπονοούμενο σου αντιτάσσω ότι τα στοιχειά δικαιώνονται κι ακούω τον φλοίσβο της ηχηρής σιωπής τους που με δικομανία πρυτανεύουν επί του κάθε σπαραγμού, της κάθε επιμέρους διύλισης που εξαπλώνει μια διασπορά, η οποία θα μπορούσε να σημαίνει το οτιδήποτε εκτός από το Έσχατον, την αποκαλυψιακή σου κατακλείδα!

Αυτοκράτωρ: Αρχίζεις και με εκνευρίζεις και θα ήμουν πιο σκληρός αν δε λυπόμουν το ριζικό σου, το πόσο μάταια ζωγραφίζεις όνειρα και νομίζεις ότι ενυπάρχεις στα ίδια. Δε σου φτάνει η τέχνη; Δε σου αρκεί η απόδραση στα παραμύθια που τόσο όμορφα πλαισιώνουν την ηθική σου οφειλή για να την αλαφρύνουν; Είσαι κατάδικος του ίδιου σου του εαυτού αφού νομίζεις ότι σε αυτόν τον κόσμο ήρθες απλώς για να αποδράσεις… Αν και μόνο ήξερες την ευτυχία του καθήκοντος, του να προσφέρεις όλες σου τις ζωτικές δυνάμεις για να χτιστεί κάτι μακραίωνο, μια λαμπρή κορωνίδα που δίνει μορφή και συνέπεια στα πράγματα, που επιστέφει όλη αυτή τη ματαιότητα με νόημα, το νόημα εκείνο, κακόμοιρε, από το οποίο ορφάνευσες και εξ ου κατάντησες σαν τον Δον Κιχώτη που πολεμάει τους ανεμόμυλους.

Νομάς Παράφρων: Οι ανεμόμυλοί σου αλέθουν τα ίδια και τα ίδια αιώνες τώρα∙ σα στην τροχοπέδη τα βήματά μας ανακυκλώνουν το ίδιο παραστράτημα από το μόνο δικαίωμα για το οποίο αξίζει να ζει κανείς: για τη φυγή που σα βελονιά κεντάει το σχέδιο εκείνο που αντιβαίνει κάθε ευνόητο σχήμα επί του οποίου θα ταίριαζε η οποιαδήποτε τυραννική σου σήμανση. Σου ανακοινώνω το πρώτο αυτό βήμα που την κάθε φορά στο εξής θα σε προδίδει ακόμη κι ως ανάμνηση, ακόμη κι ως μνημείο. Στο εξής δε θα βλέπεις τίποτε στα σχήματα των τροχιών μας που να είναι φιλόξενο των δεσποτικών φαντασιώσεών σου. Η επανάστασή μας δεν έχει να κάνει άλλωστε με τα μεγάλα σχήματα, τις κοσμοϊστορικές αφηγήσεις∙ η επανάστασή μας είναι συνονθύλευμα παραλογιστικών μεταβλητών, τη βλέπω να δρομολογείται την κάθε φορά που η σκέψη ενσκήπτει στα περιθώρια του νοήματος, αλιεύοντας σημειολογικά τέρατα, μαχαιριές οξυκόρυφες σαν τον οργασμό που στο συγκερασμό τους απομυθοποιούν την πομπώδη κλιμάκωση του Έσχατου, ενός κοσμοϊστορικού απογείου, το οποίο χαριεντίζουν τα ύποπτα ιδρύματα του εξορθολογισμού σου. Τη στιγμή ακριβώς που ετοιμάζεις τη φιέστα μιας εκπλήρωσης ακούω τα μπαλόνια να σκάνε και τα κεριά να αναφλέγονται παντού γύρω στις κουρτίνες. Πόσο ανύποπτα σου ξεφύγαμε στη φάση ακριβώς που είχες ετοιμάσει και το περίγραμμα του πτώματος! Ενδίδοντας στη μικρολογική πληθώρα των σχιζοειδών σημείων, αποτολμώντας να φανταστούμε αυθαίρετα τις δικές μας παραστάσεις σαν εκείνες του διονυσιακού άρματος που με συνοδεία πανθήρων φέρνει τον πανικό της έκστασης, δε βλέπω τους «βρόγχους» σου να επιστρέφουν, το παραλυμένο σώμα σου σαπίζει από την παραδρομή του μικρού αυθαίρετου βήματος, εκείνου που θεμελιώνει το ιδρυτικό πρόθεμα της Ρήξης. Το οποιοδήποτε συνωμοτικό βήμα που καταφατικά ανέχεται τα αποφατικά περιγράμματα της συντριβής μας, τούτο το ίδιο βήμα, όλως παραδόξως, διαπερνά τη πύλη του περιγράμματος, με υπερεπάρκεια αποδέχεται το θάνατο αλλά σύμφωνα με το δικό μας παιγνιώδη ορισμό που αντί για κηδείες συνεγείρει εορταστικούς παφλασμούς κυμάτων περιήγησης, τα οποία δεν επιστρέφουν ποτέ στον τόπο του σημειολογικού εγκλήματος για να σε δικαιώσουν.

Αυτοκράτωρ (το βλέμμα του αρχίζει να λυγίζει για πρώτη φορά στην αναδρομή μιας παραίσθησης): …Ποιόν πας να κοροϊδέψεις;… Μιλάς για μικρο-επαναστάσεις των παραστρατημένων βημάτων την οποιαδήποτε στιγμή από το οποιοδήποτε ανώνυμο, μη-ταυτοποιημένο, αταξινόμητο κι εξ ου ασύλληπτο υποκείμενο αλλά όλο αυτό θαρρώ αντιφάσκει με τη μεγάλη σας αφήγηση που εξακολουθεί να υπάρχει. Σε τι διαφέρει αυτή από τη δική μου ώστε να μη γίνει πάλι κτήμα μου, ο νέος κοινός τόπος της αναγέννησής μου; Γιατί να μη γίνει κι αυτό στη συνέχεια μέρος του μακροπολιτικού εξορκισμού της ρηξικέλευθης μαγείας των στοιχειών; Αυτή η δήθεν Αμνηστία του Κατεξοχήν Αλλότριου, αυτό το γελοίο «κοσμοϊστορικό εγχείρημα των επόμενων γενεών» που υποτίθεται θα με συντρίψει, έχεις σκεφτεί ότι κι αυτό είναι άλλος ένας κρίκος της αποστατικής αλυσίδας Του που θα διαφυλάξει την ασφάλεια του πολιτικού μου σώματος;

Νομάς Παράφρων (το βλέμμα του παραμένει υπαινικτικά απλανές δίχως να πέσει στον πειρασμό της ενταλματικής αντέγκλησης): Όταν τα πρώτα πουλιά της Άνοιξης μοιράσουν στους ουρανούς τις τροχιές φυγής ως πελώρια αραβουργήματα μακρόπνοων εξερευνήσεων, τι σημασία θα έχει η μεγάλη αφήγηση ενός τρελού; Αυτή δεν είναι παρά ο ύστατος σπασμός ενός εγωκεντρικού που στο χείλος του γκρεμού μεταστρέφεται και μεταρσιώνεται σε μια αμφιλεγόμενη, πολύσημη και διαβολικά διττή ειρωνεία. Από τη μία της πλευρά βλέπω έναν υπαινιγμό απέναντι στην κρίση της σημαίνουσας μορφής σου: σε εκτελεί αδίστακτα κι ανηλεώς με το να σημαίνει εκείνο το μεγαλόσχημο που προσδοκάς και που σαν παραπροϊόν γέννησες με τις αυτοδίκαιες προρρήσεις σου ενόσω ταυτοχρόνως το αναιρεί σε μια ενδεχομενική αυθαιρεσία, τόσο γραφική και γελοία που είναι ανάξια λόγου και κριτικής…

Αλλά όμως έτσι είναι που ύπουλα σου κλέβει την πνοή και που βήμα-το-βήμα (αυτό το πάντα αφετηριακό βήμα δίχως διάρθρωση κι άρα πραγματική φυγή!) σε κατατρύχει διότι από την άλλη πλευρά της επικείμενης ερμηνείας, τούτη η ασημαντότητα που γελοιωδώς επιδιώκει να υφαρπάξει την αυθεντία σου εξυψώνεται ως ο νέος γνώμονας του μεγαλείου: ως ο βασιλιάς που με το κάθε βήμα αείποτε θα εκτελείται… ειρωνικό Σημαίνον που

υπαινίσσεται την απουσία του, σε όφελος εκείνης της νομαδικής περιήγησης, μιας αέναης πολυδιαίρεσης, προς τους ιαματικούς ορίζοντες της ετεροδοξίας.