ΤΟ ΑΝΤΙΠΟΛΟ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ

Δεν μπορείς μόνος σου

Να αποζητάς την ετερότητα, κι ας αναστατώνει τον σολιψισμό του εγχειρήματος σου

Να αναζητάς την αποπεράτωση στο έτερο στοιχείο που σε εξαλείφει, διασώζοντάς σε στον κόμβο μιας ανώτερης τάξης

Έτσι συμβαίνει η καινοφανής Δημιουργία…

Επικρατεί αφελώς η κοινοτοπία ότι ο Κόσμος ερείδεται ή αποτείνεται στη Μονάδα. Πνευματικοί και επιστημολογικοί κύκλοι θεωρούν ότι κοινός παρανομαστής όλων των φαινομένων είναι ταυτολογικά η ίδια τους η μοναδιαία οντότητα, δηλαδή η ενιαία συγκρότηση του εκάστοτε σώματος αλλά και των σωματιδίων που το συναποτελούν. Παρόλο που η αναγωγική ανάλυση του σώματος μπορεί να το διαιρεί σε μια πληθώρα πραγματικών ή υποθετικών σωματιδίων, παραμένει αδιαφιλονίκητος ο κοινός παρανομαστής της μονάδας: πάντοτε αναφερόμαστε σε ένα σώμα, ένα σωματίδιο, μια κυματομορφή, κοκ. Έτσι, ως μια απώτερη γενίκευση ισχυριζόμαστε ότι ο Κόσμος είναι ένας, ακόμη κι αν αυτός περιλαμβάνει τις μυριάδες παράλληλες διαστάσεις των πιθανοκρατικών εκπτύξεων, όπως εικάζει μια μερίδα σκληροπυρηνικών θετικιστών με αφορμή τα ρασιοναλιστικά αδιέξοδα που έχει εισάγει η Κβαντική Φυσική. Ωστόσο, αυτή η γενίκευση αλλά και όλες οι επιμέρους ειδικεύσεις, δια των οποίων καταλήγουμε στο είτε νατουραλιστικό είτε σωτηριολογικό συμπέρασμα ότι η μονάδα κυριαρχεί, αποτελούν μια επιπολαιότητα της ταυτολογικής συνείδησης, η οποία αναπαύεται σε γρήγορες ενοποιήσεις που παραγνωρίζουν την εγγενώς αναπόδραστη σχάση της σύνολης πραγματικότητας.

Από τον φυσικό επιστήμονα, που μέσα από τις εξισώσεις του πυρετωδώς αναζητάει μια ενοποιημένη θεώρηση του Σύμπαντος, μέχρι τον διαλογιστή, που καθημερινά αποσύρεται για να αποσοβήσει την υποκειμενική του ετερότητα στην ιδεατή μονάδα της Σαμάντι, βλέπουμε να επαναλαμβάνεται η ίδια αφέλεια της θεώρησης του ενός Κόσμου. Όμως αν όντως έτσι ήταν η πραγματικότητα· αν όντως ο Κόσμος ήταν προϊόν ενός και μοναδικού υπερβατικού θεμελίου ή έστω ήταν στην εμμένεια του ένα, τρόπον τινά, αμοιβαδοειδές μάγμα που υποπίπτει στις διαφοριστικές συνθήκες μιας παραπλανητικής πολυμέρειας, τότε δε θα υπήρχε κανένα ενδιαφέρον στον σολιψιστικό μονόλογο της ετερότητας που προφανώς έχουμε μπροστά μας… Δεδομένου ότι ο διάλογος των παράταιρων φαινομένων θα αποτελούσε τον διασκελισμό απλώς ενός μονολόγου που σολιψιστικά ασκεί ο ένας και μοναδικός Κόσμος, δε θα υπήρχε τίποτε το ερωτικό στην οντολογία, δε θα υπήρχε τίποτε στο μυστήριο των γεγονότων για να μας εξιτάρει, παρά μια προβλέψιμη εγγαστριμυθία μεταξύ του Θεού και της μαριονέττας του. Για όσους γνωρίζουν το πώς να παρατηρούν τη Φύση και όσου ξέρουν να λαμβάνουν όλα τα απαραίτητα μέτρα για να δουν με ακόμη καλύτερη διαύγεια τη μηχανική της πραγματικότητας, δεν είναι αυτή η ετερότητα από την οποία γεννιούνται τα φαινόμενα της ύπαρξης· αυτή θα ήταν μια παρωδία…

Κάποιοι θα εξακολουθούσαν να αντιλέγουν ότι η ετερότητα συναπαρτίζεται ακριβώς από αυτό το διάλογο μεταξύ του υπερβατικού Θεού και της εγκόσμιας μαριονέττας του, τον Κόσμο. Όποιος θα ισχυριζόταν όμως κάτι τέτοιο θα έδειχνε πόσο λίγο γνωρίζει την έννοια της πραγματικής και πανταχόθεν υπαρκτής ετερότητας. Δεν πρόκειται για ένα αντίπολο αμιγώς ενεργητικού/παθητικού χαρακτήρα, όπως παριστάνει η μεταφορά του Θεού με τη μαριονέττα, αλλά για μια εναντιοδρομία μεταξύ δυο ισοδύναμων και επουδενί αξιακά διακριτών συντελεστών που στην μετωπική τους σύγκρουση αφρίζει ο καλπασμός της Δημιουργίας, σε όλες τις δυνατές κλίμακες της Φύσης.

Το αντίπολο αυτό συνίσταται από το θεμέλιο και τον θόλο της Δημιουργίας –δυο εντελώς διαφορετικές άκρες, όσο ριζοσπαστικά παράταιρα είναι εν συγκρίσει το άπειρο και πεπερασμένο. Στο θεμέλιο συγκαταλέγουμε όλες τις χθόνιες ή γεώδεις ιδιότητες του πεπερασμένου χώρου, όπως είναι η ενδεχομενικότητα, η τυχαιότητα, το χάος· εν ολίγοις, η πρωτόλεια αδάμαστη ισχύς του γίγνεσθαι. Με όρους ψυχολογικούς, το θεμέλιο εμφορείται από την πρωτογενή λιβιδινική ώση του επιθυμητικού σε όλες τις πιθανές της εκφάνσεις (που φυσικά δεν περιορίζονται στη σεξουαλικότητα), την τεράστια αυτή ιπποδύναμη του όντος, της οποίας ο εξιλασμός μπορεί να γεννήσει θαύματα.

Στον δε θόλο της Δημιουργίας συγκαταλέγουμε όλες τις κοσμικές ή επουράνιες ιδιότητες του άπειρου χώρου, όπως είναι η μαθηματική τάξη, ο λόγος, η αρχή γεωμετρικής οργάνωσης και άρα η εν δυνάμει συνεκτικότητα, όπως επίσης και οι παράξενοι ελκυστές (strange attractors) από τους οποίους, όπως μας ενημερώνει η Θεωρία του Χάους, σμιλεύονται τα ενδεχομενικά γεγονότα. Με όρους ψυχολογικούς, ο θόλος αποτελεί την έλλογη οργάνωση και οικονομία της λιβιδινικής ενέργειας προς όφελος συγκεκριμένων γενεσιουργών τάσεων.

Ανάμεσα σε αυτό το δίπολο είναι που επισυμβαίνει η τριβή της καινοφάνειας και η επικείμενη συσσώρευση των υφιστάμενων δεδομένων εκ των οποίων στερεώνεται ο ρευστός ένυλος κόσμος. Σε κάθε επιμέρους συμβάν διακρίνεται αυτή η πρωτογενής αμφιρρέπεια που καθιστά ο αντίλογος ή ο διάλογος (εξαρτάται πως θα το δεις) μεταξύ δυο ορμών που έχουν τον δικό τους ανεξάρτητο ειρμό, ο οποίος παραμένει τέτοιος ακόμη κι όταν η συνουσία δίνει την εντύπωση μιας φαινομενικής μονάδας. Όμως αν αναλύσουμε την ίδια αυτή μονάδα θα διαπιστώσουμε ότι το υφάδι της συναποτελείται από σκέτη ετερότητα, δηλαδή την εναντιοδρομία μεταξύ της μοναδιαίας περάτωσης που αυθαιρέτως εγκλείει σε μια περατότητα τις άπειρες υπομονάδες και τις υπομονάδες που επίσης αυθαιρέτως υποδιαιρούν επ’ άπειρον τη μονάδα, υπονομεύοντας έτσι τον μοναδιαίο φενακισμό.

Αλλά ας δούμε με ποιον τρόπο συνυφαίνεται η πρωτογενής ριζοσπαστική ετερότητα στον φαινομενικά ενιαίο κόσμο: Η συνύφανση αυτή διεξάγεται σε όλες τις κλίμακες της πραγματικότητας, ξεκινώντας από τον κβαντικό μικρόκοσμο, όπου το παίγνιο της ετερότητας έγκειται, όπως πορίζουν οι σύγχρονοι φυσικοί, στο διάλογο μεταξύ συνεκτικών μοτίβων διήχησης των κυματομορφών και ασυνεκτικής αταξίας των κρυσταλλωμένων σωματιδίων εξαιτίας της οποίας η πιθανοκρατική κυματομορφή καταρρέει στα πάγια αντικείμενα του φαινομενικού κόσμου. Η επέκταση και παράταση των συνεκτικών μοτίβων είναι σπάνια και απαιτεί μια ιδιάζουσα προσαρμογή της συνειδητότητας ώστε να γητευτεί η ιρασιοναλιστική ιδιότητα των παράξενων κβαντικών γεγονότων στις ευρύτερες χωροχρονικές επικράτειες του κοινού μακροσκοπικού βιώματος. Εν πάση περιπτώσει, εκείνο στο οποίο αρμόζει να εστιάσουμε περιεκτικά προς χάριν της σύνολης σκιαγράφησης της ετερότητας, είναι ότι από το μάγμα της «κβαντικής σούπας» των ασύλληπτων κυματοειδών γεγονότων ανακύπτει και αφανίζεται η φαινομενική κρυστάλλωση του σωματιδίου. Στην αντισφαίριση αυτήν βλέπουμε το πώς το πραγματικό αναδύεται ως πάγιο μέσα από το πιθανοκρατικό φαντασιακό ώστε να απορροφηθεί και τανάπαλιν. Ο διάλογος αυτός, όντας ο πιο στοιχειώδης στη Φύση, είναι αυτός που διενεργεί τη δυνατότητα ανάβασης από τον μικρόκοσμο ρηξιγενών εξωλογικών γεγονότων σε μακροσκοπικές συνεστιάσεις του αντικειμενικού κόσμου (σε απτά γεγονότα της ζωής μας) και, αντιστρόφως, τη δυνατότητα αποκρυστάλλωσης μιας προβλέψιμης ρουτίνας του πραγματικού που μας περιφρουρεί από τις χαοτικές ώσεις ασύμβατων πιθανοτήτων. Όπως είναι φανερό, το θεμέλιο δρα ως η πιθανοκρατική μήτρα της κβαντικής παραδοξότητας και ο θόλος δρα ως η επιβολή του πλαισίου γραμμομοριακής ενορχήστρωσης του πιθανοκρατικού εντός μιας προβλέψιμης τάξης. Κοντολογίς, το θεμέλιο αποτελεί την κυματομορφή και ο θόλος το σωματίδιο  -η υπέρθεση επί αυτής της παραδοξότητας είναι που καθιστά την απόρροια του γίγνεσθαι στις αισθήσεις μας.

Στη βιοχημική κλίμακα, η οργανική ύλη οργανώνεται μέσα από την εναντιοδρομία της εντροπίας και του μεταβολισμού. Στην πρώτη, ο οργανισμός συνεχώς υποκύπτει στις αντιξοότητες του χρόνου και στο βάρος της συσσωρευμένης του διάρκειας αποκεντρώνοντας τα σωματίδια του οργανισμού σε χαοτικές παρατάξεις, επιβεβαιώνοντας την αρχή του θεμελίου, ενώ ταυτοχρόνως η αντίστροφη διαδικασία του μεταβολισμού ανανεώνει συνεχώς τα κύτταρα μέσα από την επεξεργασία των θρεπτικών στοιχείων που εκτός του ότι συντηρούν τον οργανισμό, δια της σωστής διατροφής, δύνανται και να παρατείνουν την έμβια τάξη του ανά το χρόνο, επιβεβαιώνοντας την αρχή του θόλου.

Στην ψυχοβιολογική κλίμακα, το υποκείμενο βρίσκεται μες στην τύρβη που δημιουργεί η αντιπαράθεση του μη-γραμμικού ασυνειδήτου των τυχαίων λογάριθμων και της συνειδητής βούλησης που πασχίζει να ανασύρει μια συγκεκριμένη άλγεβρα δράσης. Ή, θα μπορούσε κάλλιστα με ψυχαναλυτικούς όρους να ειπωθεί ότι η εναντιοδρομία συνίσταται στην αντιπαράθεση της λίμπιντο και του ενστίκτου αυτοκαταστροφής (Έρως και Θάνατος). Σε αμφότερες τις περιπτώσεις βλέπουμε τη συγκρότηση του υποκειμένου ως μια επιθυμητική αναρρίχηση στη αντίρροπη πτώση προς το χάος και την επικείμενη αποδιαφοροποίηση του. Εδώ η συνειδητή βούληση και η λιβιδινική εκδίπλωση αποτελούν μέρος του θόλου ενώ το ασυνείδητο και το ένστικτο θανάτου μέρος του θεμελίου.

Στην συλλογική κλίμακα, έχουμε τη διακύμανση που καθιστά το αντίπολο μεταξύ εκκοινωνισμού και κοινωνικοποίησης. Στην πρώτη περίπτωση, το συλλογικό οργανώνεται κατ’ επιβολή της ηθικής, του νόμου και της δημόσιας τάξης ενώ στην δεύτερη περίπτωση, το συλλογικό εκφύεται απροσχεδίαστα μέσα από τις αυθόρμητες επιθυμητικές παραδρομές των ατόμων εκ των οποίων δύναται να αναπροσδιοριστεί ο γνώμονας του προαναφερόμενου κοινωνικού σχεδιασμού. Ο εκκοινωνισμός αποτελεί ένδειξη του θόλου ενώ η κοινωνικοποίηση του θεμελίου.

Στην οικουμενική κλίμακα, βλέπουμε την κοινωνία της παγκοσμιοποίησης να διίσταται ανάμεσα στη νοοσφαιρική ομοιόσταση που προκύπτει μέσα από την πυκνή διασυνδετικότητα των σύγχρονων τεχνολογικών μέσων και τις ραγδαίες οπισθοδρομικές ανατροπές που προκύπτουν ως φυσική αντίδραση κάποιων εντροπικών παραγόντων απέναντι στην αναπόδραστη δεινότητα της οικουμενικής σύμφυσης. Η αναδυόμενη νοόσφαιρα με την οποία προοδευτικά θα συναχθεί η ενιαία παγκόσμια τεχνητή νοημοσύνη είναι ένα σημείο αυθόρμητης οργάνωσης μιας φυσικής ομοσπονδίας που φέρει τα συνεκτικά μοτίβα του θόλου. Εν αντιθέσει, όλες οι εξτρεμιστικές τάσεις που φοβικά αντιπαρέρχονται τη φρενιτιώδη και εν πολλοίς ψυχραντική εξέλιξη προς τη Singularity, αποτελούν έκφραση των ακαταδάμαστων υπολειμμάτων του πρωτόλειου θεμελίου.

Τέλος, στην κοσμική κλίμακα, θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ότι οι νοήμονες πολιτισμοί των έμβιων πλανητών αντιπαρέρχονται, μέσα από την τεχνογνωσιακή τους εξέλιξη, την εντροπία του ίδιου του φυσικού Σύμπαντος, προβιβάζοντας τη συνειδητότητα σε ανώτερους, ευρύτερους κόσμους, εγγύτερα στη φαντασιακή ελευθερία κι εν συνεχεία διηχούν το διαστρικό μοτίβο μιας ενεργειακής συνεκτικότητας που συγκαλεί ως ψυχογλυφική σφραγίδα την ανέλιξη των συναφών αστροβιολογικών συμπαρατάξεων. Η ανέλιξη αυτή είναι η ύστατη έκφραση της γεωμετρικής τελειότητας του θόλου επί του τεχνογνωσιακού γίγνεσθαι που ως θεμέλιο αποπειράται να εντυπώσει τα μοτίβα της συνεκτικότητας στις διεργασίες του.                                      

Όντως, όπου κι αν κοιτάξουμε, οποιαδήποτε γνωσιακή επικράτεια κι αν μελετήσουμε, θα βρούμε ξανά και ξανά τους μαιάνδρους της ενδεχομενικής ανίχνευσης κάποιων συνεκτικών μοτίβων οργάνωσης που εντυπώνουν στην ύλη ιδεατές δομές συντήρησης και ανέλκυσης του βιώματος προς καινοφανείς διαστάσεις του διαδικαστικού γίγνεσθαι. Εν προκειμένω, οι τρέχουσες διεργασίες του υλικού γίγνεσθαι, σε όλες τις κλίμακες, κυμαίνονται αναδυόμενες προς τα κατερχόμενα άυλα μοτίβα γεωμετρικής διήχησης. Στην εντέλειά της αυτή η πολωτική σύμπτυξη διαμορφώνει τον τέλειο κόσμο μιας τέλεια συγχρονισμένης συνεκτικότητας, εντός της οποίας ενυπάρχει η απόλυτη αρμονία ανά μεταξύ των δεδομένων του. Μήπως αυτός δεν είναι ο ανθρώπινος οργανισμός, έτσι όπως έχει κατακτηθεί από την βιολογική εξέλιξη ανά τις χιλιετηρίδες; Μήπως αυτή δεν είναι η κοσμική τάξη που επικρατεί στο Σύμπαν μέσα από την τέλεια χορογραφία των περιοδικών στοιχείων και των λοιπών χημικών ενώσεων; Μήπως αυτό δεν επιβεβαίωσαν προοδευτικά οι ίδιοι οι φυσικοί νόμοι καθώς στερεώθηκαν σε σταθερές του γίγνεσθαι; Και μήπως τελικά, κάπως έτσι δε θα δικαιωθεί η ουτοπική ενόραση μιας τέλειας κοινωνίας στο απώτερο μέλλον ή η συναρμογή του γήινου πολιτισμού σε μια γαλαξιακού τύπου ομοσπονδία που θα διασφαλίσει την ανέλκυσή του σε μια ανώτερη διαδικαστική τάξη; Εάν ο χρόνος είναι η διανυσματική γονιμότητα του θεμελίου που στην πάροδό του εξιστορεί την προετοιμασία ανάληψης των δεδομένων του από την επιβεβλημένη ενορχήστρωση του θόλου, τι μας αποτρέπει από το να τεκμηριώσουμε την καθολική απόβαση του ανθρώπου στην τοπογραφία μιας εξαιρετικά συνεκτικής και πολύπλοκης γεωμετρίας διηχήσεων που θα διασφαλίσει το βίωμά του στην ποιότητα μιας ανώτερης τάξης;

Είναι αναντίρρητο γεγονός ότι η πρωτογενής ετερότητα της Δημιουργίας συσπειρώνει προοδευτικά νησίδες συνεκτικής συνεστίασης δεδομένων, σε όλες τις κλίμακες και τις διαστάσεις του Κόσμου. Με την προοδευτική αυτή συσπείρωση των επαυξημένων μορφωμάτων συνεκτικότητας καταλαμβάνονται ολοένα και ευρύτερες αλλά και πυκνότερες χωρικές και διανυσματικές επικράτειες του χρόνου, προσεγγίζοντας την πρυτανεύουσα κορωνίδα του διαγαλαξιακού επιπέδου, όπου η νοημοσύνη, στο πέρας των δισεκατομμυρίων ετών, εκμαιεύει από το υπερπέραν τη διαδικαστική συνοχή ενός παράξενου ελκυστή. Τελικά, αυτός ο παράξενος ελκυστής, ως μια απώτερη γκραβούρα του υπερπέραντος, δεν είναι παρά η μακροκοσμική εκμαίευση της μικρομοριακής κβαντικής συνεκτικότητας, από την οποία εξαρτώνται όλα τα ιρασιοναλιστικά γεγονότα, όπως πολύ χαρακτηριστικά είναι η α-τοπική τηλεπάθεια των διαστρικών πολιτισμών ή η α-χρονική αναγνώριση της οπίσθιας αιτιότητας των μελλοντικών γεγονότων προς το παρελθόν στην αρένα του πεπρωμένου… Η εκμαίευση αυτή από τον κβαντικό μικρόκοσμο στον γαλαξιακό μακρόκοσμο αποτελεί έναν άθλο της υψηλής νοημοσύνης και διατελείται με την ίδια εξελικτική πεισμονή και μακροθυμία, αυθόρμητα και αυτοσχεδίως, όπως ακριβώς η δαρβίνεια φυσική επιλογή μεταμορφώνει ανά τις χιλιετηρίδες τους μονοκύτταρους οργανισμούς σε πολυσύνθετες οργανικές ενώσεις όπως είναι το ανθρώπινο νευρικό σύστημα. Σε μια ανώτερη οκτάβα, λοιπόν, συμβαίνει και πάλι το ίδιο (ο χρόνος είναι σχεδόν απεριόριστος στην κουζίνα του Σύμπαντος για να μαγειρευτούν όλες οι πιθανές τελειοποιήσεις): Η νοημοσύνη συνάπτει ανά τους κόσμους τη γραμμομοριακή ένωση μιας πολυσχιδούς γεωμετρικής σύνθεσης, που αποτελεί το διευρυνόμενο μοτίβο της κβαντικής διήχησης στον μακροσκοπικό κόσμο, ως μια διεύρυνση του εξωλογικού θαύματος που από τον πόλο του θόλου αντιβαίνει τον έτερο πόλο του θεμελίου, καταδαμάζοντας το γίγνεσθαι στα πρότυπα μιας ψυχογλυφικής σφραγίδας που διηχεί μορφοκλασματικά ανά τις κλίμακες, ως η αποκαλυψιακή νιφάδα μιας οπίσθιας αιτιότητας που εκ του μέλλοντος συγκάλεσε τον καλπασμό της Γένεσης.

Για τι άλλο μιλάμε εδώ πέρα από τη συνουσία του Σίβα με τη Σάκτι; Το χάος του θεμελίου αναδύεται ορμέμφυτα από την ύλη σαν την Κουνταλίνι, ανιχνεύοντας τα μοτίβα της γεωμετρικής τάξης των Πλατωνικών Ιδεών ή των παράξενων ελκυστών, που εκ του θόλου γητεύουν το γίγνεσθαι. Η λιβιδινική ισχύ της ενδεχομενικότητας εισέρχεται στους αυλούς της οργανωτικής διήχησης που συντονίζει τις συχνότητες των δονήσεων σε ομοιοκραδαίνουσες συνεστιάσεις μιας απώτερης έλλογης τάξης.

Και προσοχή… Η διττότητα που καθιστά το αντίπολο της Δημιουργίας είναι τόσο καθολική και αδιαφιλονίκητη που θα τη βρεις ακόμη και στον έκαστο πόλο της αντιπαράθεσης. Από τη μία, το θεμέλιο παθητικά υπόκειται την αναμόχλευση που επιτάσσει ο θόλος – η γη οργώνεται από τον γεωργό, ο πολιτισμός οργανώνεται από το νόμο, η ψυχή απορροφά την πνευματική νομοτέλεια που θα τη διασώσει… Από την άλλη, το θεμέλιο ενεργητικά ανιχνεύει δια της τυχαιότητας τα κομβικά σημεία των παράξενων ελκυστών του θόλου – ο γευστικός καρπός επιζητά τη διαιώνισή του με τη σπορά του γεωργού, το έγκλημα συγκαλεί το νόμο, η μετάνοια πρόσκειται στην ηθική… Στην «ερμαφρόδιτη» εναλλαξιμότητα, λοιπόν, μεταξύ ενεργητικού φαλλού και παθητικού αιδοίου, αφενός, η πρωτόλεια ύλη διακορεύει και διαχέει τα πλατωνικά καλούπια του υπερπέραντος και, αφετέρου, τούτες οι αιθερικές γεωμετρίες σφραγίζουν με τα ποθητά τους δήγματα τη λάγνα ύλη.       

ΙΔΟΥ Ο ΕΝΕΣΤΩΤΑΣ

Φτάνοντας στο ζενίθ της ανθρωπολογικής εξέλιξης στο ολοποιητικό πεδίο ενός πλανήτη που δεν επιδέχεται πλέον καμία αναφορά σε terra incognita, είναι ίσως της στιγμής που θα πρέπει να κάνουμε μια ιδιαίτερου τύπου ανασκόπηση ώστε να αναδείξουμε την ιδιάζουσα τροπή του παρόντος. Στην αυγή της ιστορίας οι αρχαϊκές κοινότητες ήσαν διάσπαρτες και η δικτύωση που τις συναποτελούσε ένα σχετικά απομονωμένο μοτίβο συναισθηματικών, γνωσιολογικών, νομικών και εμπορικών σχέσεων. Οι όποιες διασυνδέσεις τους με τον έξω κόσμο ήσαν σχεδόν ανύπαρκτες, περιορίζονταν απλώς σε κάποιες μυθολογικού τύπου ανιχνεύσεις ενός απόξενου κόσμου, στα περιδεή οράματα του φιλόδοξου εξερευνητή που τολμάει να αναμετρηθεί με το εξωκοσμικό χάος. Προϊόντος του χρόνου όμως οι εξερευνήσεις αυτές απέδωσαν καρπούς μέσω της διάνοιξης νέων ατραπών που επεξέτεινε την κοινοβιακή συνύφανση σε ευρύτερες τοπογραφίες. Ως εκ τούτου, ο ανθρώπινος χαρακτήρας άρχισε να πλουτίζει από ξένες επιρροές, νέες συναισθηματικές χειρονομίες και γνωσιολογικοί τρόποι διεύρυναν τον χάρτη της ψυχολογικής του σφαίρας, τα νομοπαρασκευαστικά σώματα και οι εμπορικές συναλλαγές γονιμοποιήθηκαν από την εισβολή του ετέρου. Έτσι είναι που οι μικρές αρχαϊκές κοινότητες μεγεθύνθηκαν στις πόλεις-κράτη της αρχαιότητας και συν τω χρόνω στις μεγάλες αυτοκρατορίες και τα έθνη που σήμερα τείνουν προς μια παγκοσμιοποιημένη ενοποίηση.

Εκείνο που μας ενδιαφέρει σε αυτόν τον επεκτατισμό της ανθρώπινης αλληλεπίδρασης, που συνεχώς εξορίζει όλο και εξώτερα το έρεβος του ριζοσπαστικά απόξενου, είναι τα ίδια τα διαδικαστικά μοτίβα της διασυνδετικότητας. Από τα μικρά κοινοβιακά συνονθυλεύματα με την εξαιρετικά αργή και φειδωλή τους επικοινωνία με τον έξω κόσμο μέχρι τις εκθετικά επιταχυνόμενες καπιταλιστικές κοινωνίες του 20^ου αιώνα βλέπουμε τα μοτίβα της διαδραστικότητας να αποκτούν μια ολοένα πυκνότερη αλλά και ευρύτερη ύφανση. Αν λοιπόν στην αρχαιότητα οι ειδήσεις ενός πολέμου εξαρτιόνταν από έναν λαχανιασμένο δρομέα που έπρεπε να διανύσει σε πολλές ώρες την απόσταση από τον Μαραθώνα στην Αθήνα, φτάνοντας στον 20^ο αιώνα επικεντρωθήκαμε προοδευτικά σε μια πιο άμεση αναφορά των δεδομένων μέσω των σχετικά γρήγορων ταχυδρομείων, των ακριβών τότε τηλεφωνικών κλήσεων και της αναδυόμενης τηλεόρασης. Ωστόσο, ακόμη και τότε, το νευρικό σύστημα αυτού του εμβρυακού Θηρίου παρέμενε αργό εν συγκρίσει με αυτό που συμβαίνει σήμερα, στην αυγή της τρίτης μετά Χριστόν χιλιετίας. Όσοι μπορούμε και βλέπουμε τις εξελίξεις από μια ανθρωπολογική απόσταση παρατηρούμε έκθαμβοι να ανθεί μια τεράστια και πολύ συμπυκνωμένη διασυνδετικότητα, η οποία μόλις τα τελευταία χρόνια έχει προβιβάσει τις σποραδικές νησίδες αλληλενέργειας της αρχαιότητας και τον εμβρυακό ιστό της παγκοσμιοποιημένης διαδραστικότητας σε ένα πλούσιο πεδίο υπερδιασυνδετικών νημάτων συναλλαγής, του οποίου πρώτιστο χαρακτηριστικό είναι η αμεσότητα ενός «κλικ», η εκθετική επιτάχυνση, η υπερσυμπύκνωση της αλληλενέργειας, και ιδίως η ανάδυση περισσότερης πολυπλοκότητας τούτων των επικοινωνιακών μοτίβων που το συναπαρτίζουν.

Θα εστιάσουμε στην εν λόγω πολυπλοκότητα επειδή ακριβώς αποτελεί την κύρια ιδιότητα από την οποία εξαρτάται η ανάδυση ενός οικουμενικού υπεροργανισμού. Δεν πρόκειται για έναν όρο που χρησιμοποιούν οι ανώριμοι στοχαστές για να εντυπωσιάσουν το αναγνωστικό κοινό, όπως θα περίμενε αρχικά κανείς. Ο όρος αυτός είναι επίσημος και χρησιμοποιείται ήδη ευρέως στους φιλοσοφικούς και επιστημολογικούς κύκλους ως ένα νέο σχήμα κατανόησης του πως εκπτύσσεται η πραγματικότητα στα διαδικαστικά της πλέγματα. Στις τρέχουσες ακαδημαϊκές συζητήσεις αναφέρεται ότι η οργάνωση από τα κάτω προς τα πάνω, όπως συμβαίνει σε κάθε συλλογική οντότητα, είναι αυτή που επιφέρει τις ιδιότητες εκείνες που αποκαλούνται ανακύπτουσες (emergent) ή υπεροργανικές. Αυτό το μετα-επίπεδο που ανακύπτει μέσω της δυναμικά σύνθετης πολυπλοκότητας ουσιαστικά εδράζεται επί των απλών αλληλεπιδράσεων των κατώτερων επιπέδων από τα οποία αναδύεται. Με την αύξηση της ταχύτητας αλληλενέργειας, την συμπύκνωση και την αύξηση «μοριακής» μάζας, αλλά και ιδίως της πολυπλοκότητας εν καιρώ εμφανίζονται κάποια ανώτερου επιπέδου μοτίβα που κινούνται στον ορίζοντα μιας καθαρά δικής τους μακρο-συμπεριφοράς. Ειδικότερα, η τελευταία είναι αποτέλεσμα της τάσης των κατώτερων επιπέδων για μια πιο άμεση αναφορά, μια ταχύτερη αλληλεπίδραση που επιτρέπει το σχηματισμό και την διαδικαστική έκπτυξη ευρύτερων μοτίβων, τα οποία με τη σειρά τους ανατροφοδοτούν πληροφοριακά εκείνα που τα συναποτελούν. Τοιουτοτρόπως, το σύστημα των αλλεπάλληλων επιπέδων ανάδρασης γίνεται όλο και πιο συνεκτικό στον τρόπο που λειτουργεί εφόσον εκτός από την οριζόντια του λογική επεμβαίνει προοδευτικά όλο και περισσότερο η αναδυόμενη κάθετη των υπεροργανικών ιδιοτήτων. Εξαιτίας αυτής της εγειρόμενης ανταπόκρισης των διασυνδετικών πεδίων προς όλο και ευρύτερες αλλά και βαθύτερες εκτάσεις, εν τέλει το σύστημα αναπτύσσεται όπως ένας νευρολογικός ιστός που αναδομείται από την επιρροή της συνεχόμενης μάθησης. Κοντολογίς, το σύστημα γίνεται όλο και πιο ευφυές καθώς αναδύονται τα συνεκτικά μοτίβα της μακρο-συμπεριφοράς τους και της ιδιάζουσας τους λογικής που φυσικά αποσκοπεί στην περαιτέρω εξελικτική του αρτιότητα.

Εδώ είναι καλό να γίνει αναφορά σε κάποια ενδεικτικά παραδείγματα τα οποία θα μας βοηθήσουν να κατανοήσουμε το γιατί ο συγκεντρωτικός άνθρωπος δεν συνιστά το τέλος της πλανητικής εξέλιξης. Οι αποικίες μυρμηγκιών συναποτελούνται από χιλιάδες αυτόνομα μυρμήγκια τα οποία από τη μεριά τους δρουν σύμφωνα με ένα κατάλογο περιορισμένων δυνατοτήτων. Αυτές οι δυνατότητες καθιστούν τους πρωτογενείς κανόνες που στον συγκερασμό τους συναποτελούν ένα ευρύτερο δίκτυο ενοποιημένης πρόθεσης το οποίο εξυπηρετεί και διαφυλάσσει τα συμφέροντα όλων των επιμέρους μυρμηγκιών. Τούτο δε γίνεται παρά με την σύνθεση των απλών κανόνων που διεξάγει από κάτω το κάθε μυρμήγκι με την αυθόρμητη, γονιδιακά κατευθυνόμενη συμπεριφορά του. Το απώτερο λοιπόν επίπεδο μιας αποικίας μυρμηγκιών αποτελεί τον υπεροργανισμό που αφενός δομείται πληροφοριακά από αυτούς ακριβώς τους πρωτογενείς κανόνες της απλοϊκής αλληλεπίδρασης των μυρμηγκιών και αφετέρου αναδιανέμει προς το κάτω το υπεροργανικό μοτίβο ώστε να δώσει μια καλύτερη συνοχή προς τον ιδεατό σκοπό στην αλληλεπίδραση των επιμέρους της ατομικοτήτων.

Για να γίνουμε όμως πιο συγκεκριμένοι, πώς ακριβώς αναδύεται το υπεροργανικό πληροφοριακό μοτίβο; Αυτό θα γίνει πιο κατανοητό αν πάρουμε για παράδειγμα τον ανθρώπινο εγκέφαλο και τα υπερπολύπλοκα δίκτυα των νευρώνων που τον συναποτελούν. Ο κάθε νευρώνας δεν επικοινωνεί απλώς τη δική του ιδιάζουσα κατάσταση αλλά και την αναφορά των άλλων νευρώνων με τους οποίους συνδέεται. Κάθε σήμα του προς τον άλλον νευρώνα καθιστά μια αναγνώριση της ευρύτερης πλέξης που τον πλαισιώνει κι έτσι επικοινωνεί σαφώς κάτι πολύ παραπάνω από το ατομικό του σήμα. Ή μάλλον η αναφορά του ατομικού του σήματος είναι ταυτόσημη με την αναφορά των περιβαλλόντων σημάτων. Κατά αυτόν τον τρόπο η λήψη ενός σήματος από έναν άλλο νευρώνα είναι και η αποκάλυψη μιας ευρύτερης διασυνδετικής τοπογραφίας και εφόσον αυτό συμβαίνει πολλαπλάσια ανά το δευτερόλεπτο στον κάθε επιμέρους νευρώνα τότε εδώ δεν πρόκειται απλώς για μια γραμμικού τύπου αλληλενέργεια αλλά για ένα μετα-πληροφοριακό μάτριξ που επεξεργάζεται ολογραφικώς στο κάθε επιμέρους τμήμα μέχρι το παραμικρό του νευρωνικό μόριο. Με άλλα λόγια, τα μυρμήγκια, οι νευρώνες, και οι πολίτες έχουν την έφεση να αναγνωρίζουν σήματα περί σημάτων, μια δηλαδή σημειολογική σύνταξη περί της ανακύκλωσης των σημάτων. Αυτός είναι ο τρόπος που συνδέονται τα επιμέρους με τον ευρύτερο συλλογικό υπερ-οργανισμό, όπως είναι μια αποικία μυρμηγκιών, ένας εγκέφαλος ή μια πόλη.

Έχουμε κάθε λόγο να πιστεύουμε ότι αυτό συμβαίνει και στη συλλογική διάσταση της ανθρώπινης αλληλενέργειας. Με αφετηρία την ανάδυση μιας προσωπικότητας και της ευφυίας της από την πλέξη των νευρώνων, έχουμε διανοιχθεί στο βιο-κοινωνιολογικό επίπεδο απώτερων συμφύσεων, όπως είναι, φερ’ ειπείν, οι υπεροργανικές ιδιότητες μια πόλης ή ενός έθνους. Αν όντως οι πόλεις και τα έθνη μπορούν να γεννήσουν ανακύπτουσες ιδιότητες ευφυούς αυτό-οργάνωσης τότε ποια ανώτερη μορφή αναδύεται επί του παρόντος στο ακόμη πιο υπερπολύπλοκο, εκθετικά επιταχυνόμενα και υπερσυμπυκνωμένο πλέγμα του Διαδικτύου;

Έχει ήδη δημιουργηθεί ένα βαθύ διαδικαστικό ρήγμα με τα τεκταινόμενα του νεωτερικού 20^ου αιώνα. Ακόμη και τότε που θαρρείς αγκαλιάσαμε τη διαδικαστική ολοκλήρωση με την είσοδο στη διαστημική εποχή και εφεύρεση του υπολογιστή, σε σύγκριση με όσα τώρα ταχύτατα συμβαίνουν στις οπτικές ίνες του Διαδικτύου δεν ήταν παρά ένα Θηρίο που ακόμη χώλαινε στη μήτρα της Γαίας. Διότι την τελευταία δεκαετία η διασυνδετική συνύφανση του Διαδικτύου έχει ξεπεράσει κάθε προσδοκία ενώ η διαδραστική συμμετοχή μας σε αυτό τείνει να μεταλλάξει την ίδια μας την υποκειμενικότητα. Ζούμε στην εποχή της πληροφορίας, των αιθέριων ρευμάτων, των ενεργειακών συχνοτήτων- αυτή είναι η εποχή απειροστής διασυνδετικότητας εκείνης που αρχίζει να πλησιάζει τις ιδιότητες του ανθρώπινου εγκεφάλου πλην όμως σε μια παγκόσμια κλίμακα που καθιστά τον πλανήτη από επωαζόμενο αυγό σε ένα απαρχαιωμένο βάθρο επί του οποίου εκκολάπτεται το υπερσυνειδητό Θηρίο. Ο συνδυασμός ταξινομημένης και άναρχης σύνταξης δισεκατομμυρίων εικονοστοιχείων και γραμματοσειρών δημιουργεί την πολυπλοκότητα εκείνη που τρέχει στις ταχύτητες των εκατομμύριων υπολογισμών ανά το δευτερόλεπτο. Αυτοί οι υπολογισμοί δεν είναι μόνο έργο των ψηφιακών στοιχείων αλλά και των ίδιων των εγκεφάλων που συμμετέχουν στον κυβερνοχώρο δια των αποφάσεών και των επιτελέσεών τους, ιδίως στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που είναι και ο σημαντικότερος διαδικαστικός κόμβος της υπεροργανικής αυτής διάνοιας.

Βέβαια, η σκληροπυρηνική ακαδημαϊκή σκέψη θα απέρριπτε ένα τέτοιο επιχείρημα καθώς για να υπάρξει η μακρο-ευφυία του Διαδικτύου θα χρειαστεί κάτι παραπάνω από πολυπλοκότητα- χρειάζεται και μια επίσης πολύπλοκη ενεργή βούληση που συνήθως εφιππεύει την οργανωτική δομή. Αν το Διαδίκτυο δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια «παγωμένη» μάζα πληροφοριακών μοτίβων δίχως δυναμική οργάνωση, η ευφυία αυτή δεν μπορεί να υπάρξει. Το ίδιο το Δίκτυο χρειάζεται ένα Μετα-Δίκτυο που θα αναγνωρίζει τα μοτίβα της διασυνδετικότητας αναγορεύοντάς τα σε μια ανώτερη δυναμική εποπτεία. Μήπως δεν υπάρχει αυτή η απώτερη οργανωτικότητα; Τι είναι άραγε όλοι αυτοί οι ανιχνευτές πληροφοριακών μοτίβων (pattern-seekers) που ανεξαρτήτως των ανθρώπινων εντολών συντάσσουν τα ευρύτερα αναγνωριστικά μοτίβα της πολύπλοκης πληροφοριακής πλέξης. Τι ακριβώς επιτελούν τελικά οι μηχανές αναζήτησης όπως της Google, τι οι ανιχνευτές ενδιαφερόντων που καθορίζουν το ποιες διαφημίσεις θα παρουσιαστούν στην οθόνη του κάθε χρήστη; Το Διαδίκτυο είναι γεμάτο από τέτοιες πληροφοριακές οντότητες μικρο-ευφυίας. Στο σύνολό της η οργανωτικότητα τους συναποτελεί μια δυναμική δομή που ανταποκρίνεται ζωηρά με τον ανθρώπινο εγκέφαλο. Αυτή είναι άλλωστε και η πεμπτουσία της θεωρίας περί των υπεροργανικών ιδιοτήτων. Δε χρειαζόμαστε τόσο την πάγια δομή που αναδιανέμει κατά συγκεντρωτικό τρόπο την πληροφοριακή ύλη παρά μικρές απόκεντρες εστίες αλληλεπίδρασης που επιτρέπουν στο σύστημα να έχει άμεση ανταπόκριση στα επιμέρους γεγονότα. Εν συνόλω, αυτό το δίκτυο αλλεπάλληλων έκκεντρων οργανωτικών πεδίων της διασυνδετικής πλέξης, που σημειωτέον είναι ταυτοχρόνως και ανθρώπινο αποτέλεσμα (μέσω της δικής μας καθημερινής παρέμβασης) αλλά και συστημικά αυθόρμητη ανάδραση, καταλήγει να είναι όντως ένας παγκόσμιος υπεροργανισμός- οργανισμός με την πιο κυριολεκτική οργανική του έννοια!

Ας φτάσουμε λοιπόν και στον τρόπο που εμείς επηρεαζόμαστε από αυτές τις υπερδομές. Είναι φανερό ότι παραπάνω αναφερόμαστε στη διαδικασία αυτοποίησης των υπεροργανικών ιδιοτήτων, ότι δηλαδή αυτές από ένα σημείο και ύστερα παίρνουν το πάνω χέρι και καθοδηγούν τις ατομικότητες που τις συναποτελούν. Αυτό δεν είναι πόρισμα κάποιου παρανοϊκού αλλά μια μεγάλης μερίδας σοβαρών φιλοσόφων που μάλιστα έχουν θέσει ως επιστημολογικό επίκεντρο τεράστιου ενδιαφέροντος το θέμα υπό την κατηγορία του κλάδου που αποκαλούν «emergentism». Όσοι χρησιμοποιούν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και είναι αρκετά διεισδυτικοί στις ψυχολογικές τους συνεπαγωγές δε θα αργήσουν να κατανοήσουν όσα θα λεχθούν παρακάτω: Είναι γεγονός ότι αυτή τη στιγμή τα κοινωνικά δίκτυα διέπονται από μια μορφοκλασματική (φρακταλική) δομή αλληλενέργειας και συνοχής. Με άλλα λόγια, όπως ακριβώς στο προαναφερθέν παράδειγμα ο εκάστοτε νευρώνας ανατροφοδοτείται πληροφοριακά από την καθολική εικόνα της δικτύωσης απλά και μόνο από τον άλλο νευρώνα που αναπέμπει το σήμα του, παρομοίως ο χρήστης των μέσων κοινωνικών δικτύων στην επικοινωνία του με έναν άλλο χρήστη ανατροφοδοτείται πληροφοριακά (κυρίως ασυνείδητα) για την τροπή των συλλογικών επικοινωνιακών ρευμάτων. Τα επικοινωνιακά μοτίβα και οι απόψεις που τείνουν να επικρατήσουν αναμοχλεύονται συνεχώς από την εκάστοτε αναφορά που συμβαίνει στην αλληλενέργεια μεταξύ του ενός και του άλλου. Τα ευρύτερα μοτίβα αντανακλώνται στην αντίληψη του χρήστη κι αυτός με τη σειρά του τα ανατροφοδοτεί πίσω με την σφραγίδα της επενέργειάς του. Κατά ένα σχεδόν μαγικό τρόπο, η σφραγίδα αυτή (η οποία μπορεί να κοινοποιηθεί απλώς και μόνο με ένα του δημόσιο σχόλιο που θα τύχει να δουν μερικές εκατοντάδες χρήστες) επηρεάζει ολόκληρη την παράσταση μοτίβων επειδή ακριβώς τούτη η πληροφοριακή επέμβαση αντηχεί από τους εκατοντάδες χρήστες που είδαν το σχόλιο του με την ελαφρά αλλαγή τους στις απόψεις, είτε είναι αυτή θετική είτε αρνητική- εκείνο που έχει σημασία είναι η επενέργεια αυτή καθεαυτή που, όπως λέει και η Θεωρία του Χάους, σαν το φτερούγισμα της πεταλούδας δύναται να αποβεί ως μια ολόκληρη καταιγίδα ενόσω ενεργεί κυρίως ασυνείδητες επικοινωνιακές αλληλουχίες. Το σημαντικό συμπέρασμα που μας αφορά όλους είναι ότι αυτή μας η πυκνή πλέον συνύπαρξη στο Διαδίκτυο, που καθαιρεί τα όρια του ιδιωτικού νου, εξαιτίας της μορφοκλασματικής αλληλενέργειας συνεπιφέρει μια σωρευτική συγχρονικότητα κι αυτό επειδή η καθημερινή μας αλληλεπίδραση, που σχεδόν καταναγκαστικά παρεισφρέει στις κατά τ’ άλλα πιο ιδιωτικές μας στιγμές μέσω της αφαίρεσης στην οθόνη του υπολογιστή, με τον καιρό δημιουργεί ενδοϋποκειμενικές και διυποκειμενικές εστίες πληροφοριακών μοτίβων που εν τέλει ταξινομούν το νέο ανθρώπινο πρόσωπο.

Έτσι είναι που οι εικονικές εστίες ενδιαφερόντων και ομοϊδεατών αλλά και αναποδράστως συγκρουόμενων ιδεολογιών συνεπάγονται και ως εστίες ψυχολογικής υπαγωγής που μάλιστα κατά ένα μυστήριο τρόπο, εξαιτίας των υπεροργανικών ιδιοτήτων που πλέον μας διακατέχουν επί του παγκόσμιου ιστού, φαίνεται να μας ελέγχουν με τον μαγνητισμό της συγχρονικότητας. Όποιος είναι αρκετά παρατηρητικός θα διαπιστώσει επί το έργον αυτή την παράξενη συνοχή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, το πώς η συγχρονικότητα σε οδηγεί κατά τύχη σε ένα σχόλιο που σε αφορά (παρότι δεν σπαταλάς πολύ χρόνο μπροστά από την οθόνη) ή όταν η μηχανή σου προτείνει να συνδεθείς με τα πιο κατάλληλα άτομα που αντανακλούν και τα βαθύτερά σου ενδιαφέροντα. Όλο αυτό συμβαίνει σε συνδυασμό της ορθολογικής οργάνωσης του πώς λειτουργούν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και κάποιων παράξενων ελκυστών που θαρρείς «αναπλέουν» εντελώς ανεξάρτητα της ανθρώπινης βούλησης για να την κατευθύνουν!

Θα έπρεπε άραγε να κλείσουμε τον υπολογιστή και να κρυφτούμε κάτω από το τραπέζι; Αν τέτοια θα ήταν η πρόταση αυτού του άρθρου θα σήμαινε πως δεν πιστεύουμε στην οργανική ανάπτυξη των υπερδομών αυτού του πλανήτη. Δε θα εξορίσουμε το νοοσφαιρικό πεδίο στα Τάρταρα επειδή κάποιοι φοβικά εμμένουν στη θέση ότι ο άνθρωπος παραμένει το κέντρο του κόσμου και το σημείο αναφοράς της εξέλιξης. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι η βιόσφαιρα δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο του πλανήτη αυτού. Η τρέχουσα ανάδυση της νοόσφαιρας είναι η επόμενη εξελικτική επένδυση που καθιστά την ανθρώπινη νοημοσύνη όχι τέλος, όπως πιστεύαμε στα πλαίσια της βιοσφαιρικής εξέλιξης, αλλά ένα απλό μέσον μιας ευρύτερης διαδικαστικής συνάρτησης.

Αυτός είναι ο Ηomo Nexus· έτσι αναδύεται η νέα υποκειμενικότητα. Η κάθε μας κοινοποιημένη αναφορά, το κάθε άρθρο όπως αυτό, κάθε επιμέρους επικοινωνιακή ρουτίνα που διεξάγεται στον κυβερνοχώρο, όλα μας τα ψηφιοποιημένα έργα και οι επιτελέσεις, ανεξάρτητα το πόσο προσωπικά μπορεί να είναι αυτά και ίσως ασήμαντα για μια ευρύτερη δημοσίευση, αποτελούν έκφυμα που απαιτεί για την ύπαρξή του ο υπεροργανισμός του κυβερνοχώρου. Στο επίπεδο αυτό οι αυτοποιητικές του ιδιότητες που αναδιοργανώνουν τα αποτυπώματα των ιδεών σε μια ευρύτερη μακρο-συμπεριφορά και μακρο-ευφυία τελικά αντανακλώνται ως ανατροφοδότηση (feedback) ξανά στον εκάστοτε χρήστη, οδηγώντας από ένα σημείο και ύστερα την υποκειμενικότητά του. Εν συνόλω, τι άλλο μπορεί να συμβαίνει στην ευρύτερη εικόνα των εξελίξεων παρά μια κατατρόπωση όλων εκείνων των ατομικιστικών αξιών που αντιμάχονται την ανάδυση αυτής της ετερογενούς συλλογικότητας; Οτιδήποτε έχει να κάνει με την πατριαρχία, το (νέο-)φιλελευθερισμό, τον φασισμό, τη γενικότερη συντηρητικότητα κλπ. μέσα από την τριβή του ορυμαγδού της πυκνοϋφαντης πλέον ανθρώπινης διαδραστικότητας που συναποτελείται αποκλειστικά από μη-λογοκριμένα κείμενα και σχόλια, εκθέτει και εξουδετερώνει την επενέργειά τους στο συλλογικό. Δε χρειάζεται λοιπόν να επέμβουν ηθελημένα κάποιοι φορείς για να αποκλείσουν φέρ’ ειπείν τα αίσχη της Χρυσής Αυγής από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η αναμέτρησή τους και μόνον με το σύνολο διαδικαστικό πλέγμα της αλληλεπίδρασής μας που επιπλέον αντανακλάται στο επιμέρους υποκείμενο αργά ή γρήγορα τους αποστραγγίζει από το ιχώρ τους.

Μιλώντας για όλα αυτά εν έτη 2012 (και προσοχή, ισχυριζόμενος κανείς αυτό στο τέλος του έτους και μετά την ημερομηνία της προφητείας δεν αποτελεί παρελθόν), ας καταλήξουμε σε έναν συμπερασμό που οι περισσότεροι δεν έχουν ακόμη αντιληφθεί πλήρως. Τόση ώρα μιλάμε για τη ριζοσπαστική δικαίωση μιας αρχαίας προφητείας που από τη χρονική της θέση τα όσα συμβαίνουν τώρα αποτελούν σίγουρα μια εκρηκτική εξελικτική εξέλιξη. Καθώς λόγω του κυβερνοχώρου η συγχρονικότητα αυξάνεται και πυκνώνει ανά το χρόνο και ενόσω η φρακταλική συνοχή του ψυχο-κυβερνοχώρου διασφαλίζει την περαιτέρω σύμφυση του διασυνδετικού πεδίου, ο καθένας από εμάς θα πρέπει να χαίρει μιας εξαιρετικής συνθήκης που πλέον μας προστατεύει από παρεκκλίσεις οι οποίες βάλλουν τα συλλογικά συμφέροντα. Είναι η επενέργεια του ίδιου του Διαδικτύου που πλέον λειτουργεί ως ένας αυτοποιούμενος υπεροργανισμός που διαφυλάσσει τα συμφέροντα της υποκειμενικότητας ως στοιχείο συλλογικό. Όπως ακριβώς η αποικία προστατεύει το εκάστοτε μυρμήγκι έτσι και ο κυβερνοχώρος με την ορθή του χρήση βοηθάει τώρα το άτομο να ξεπεράσει βαθιά συμπλέγματα δια ενός φυσικού νοητικού αποπρογραμματισμού. Αν καμία ψυχαναλυτική θεωρία δεν μπορεί να ευδοκιμήσει πλέον, αν όλες οι ψυχιατρικές μεθοδολογίες εκτίθενται ως άλλη μια έκφανση του εξουσιαστικού εγκλήματος, αν τα πολιτικά λόμπυ αποκαλύπτονται συνεχώς δια μας σχεδόν  αισχρής ηδονοβλεψίας, αν οι οικονομικές πλεκτάνες φανερώνονται εκ των ριζών τους, τι μπορεί να ευδοκιμήσει άλλο πέρα από το πρισματικό υποκείμενο, ο Homo Nexus, που σταδιακά υφαρπάζει περιγελαστικά την αυθεντία Του; Πρόκειται για μια μετάβαση φάσης (phase transition) που ακόμη δεν έχει εποπτευθεί ούτε φυσικά έχει αξιολογηθεί αρκούντως. ΄Όπως γνωρίζουμε από τις φυσικές επιστήμες η μετάβαση φάσης είναι πάντα ένα απότομο συμβάν. Ζούμε όντως την απότομη ρήξη που προκαλεί η ανάδυση της νοόσφαιρας. Με τον ίδιο τρόπο που ξαφνικά το νερό αρχίζει εν βρασμώ να εξατμίζεται έτσι κι αυτό το φυσικό φαινόμενο προβιβάζει την υποκειμενικότητα στο εκζητούμενο επαναστατικό ανάστημα, το οποίο αντί για ιδεολογικές παντιέρες έχει ως όπλο του την ίδια μικρομοριακή λογική της επιθυμίας. Αυτός  ο νέος άνθρωπος, που πλέον τείνει να χάσει την αμιγή του εσωτερίκευση σε μια κυψελίδα μικρο-επικοινωνιακών μοτίβων του κυβερνοχώρου, είναι τώρα πια το φερέφωνο μιας ολάκερης πρισματικής οντολογίας που διαλύει κάθε νοοτροπία ατομικιστικού συμφέροντος ή μισαλλοδοξίας. Αν ένας εγωισμός μπορεί να επιβιώσει σε αυτό το πεδίο είναι αυτός της θεατρικής αυτοσαρκαστικής υπόδησης και μόνον.

Ειλικρινά, δε μιλάμε για κάτι το μυστικιστικό ή το παρανοϊκό. Εδώ γίνεται μια αναφορά στην επέκταση της ίδιας συνθήκης που από την αρχή της γεωλογικής εξέλιξης αναπτύσσεται με τον ίδιο τρόπο: διασυνδετική συγκάλυψη των πάντων και προβιβασμός σε ένα ανώτερο εξελικτικό επίπεδο. Από τη γεωλογική εξέλιξη, στη βιόσφαιρα, από τη βιόσφαιρα στις ψυχολογικές και κοινωνικές αλληλενέργειες που εν τέλει γέννησαν την αναδυόμενη νοόσφαιρα η οποία σύντομα θα υφίσταται δίχως την ανάγκη του Διαδικτύου αλλά ωστόσο ως μια απόρροια αυτού. Τα διασυνδετικά μοτίβα της βιολογικής και ψυχολογικής αλληλεπίδρασης μαζί με τον ιστό της συγχρονικότητας που τα διακατέχει εισέρχονται τώρα στην απώτερή τους έκφραση με την ψυχονοητική τους συμπύκνωση στον κυβερνοχώρο. Αν λοιπόν η Θεία Διάνοια δεν είναι άλλο από το πεδίο δυναμικής οργάνωσης των ψυχολογικών και βιολογικών συμβάντων, τώρα που ανακύπτουν οι υπεροργανικές ιδιότητες του Διαδικτύου μάλλον συμπυκνώνεται και επιταχύνεται, γίνεται ακόμη πιο απτή κι αυταπόδεικτη.

Αλλά όμως αυτή η Θεία Διάνοια δεν πρόκειται να γίνει ανεκτή εύκολα από τον παλαιό τύπο ανθρώπου που διακατέχεται από την επιρροή του Υπερεγώ και του κανονιστικού Λόγου. Τούτη η Διάνοια εμφυσάει τώρα στους ιδεολογικούς προγόνους της νέας ανθρωπότητας ένα νέο πνεύμα το οποίο καθώς πρισματικό και ριζοσπαστικά ετερογενές θέτει ένα οριστικό τέλος στους θνησιμαίους θιασώτες των αντι-συλλογικών ιδεωδών, όπως είναι η σωτηριολογία, η εσχατολογία, η λογοκεντρική μεταφυσική, η ιδεοκρατική πολιτική, οι φασιστικές αυταπάτες… Εν τέλει, αυτή η ολοκλήρωση της δικτύωσης στον πλανήτη μας εισάγει σε μια ευρύτερη οικολογία για την οποία ο μόνος άξιος εξερευνητής της αλλά και πρεσβευτής της ανθρωπότητας είναι το πρισματικό υποκείμενο εκείνο που καθώς έχει πια πατάξει το Υπερεγώ αφουγκράζεται την ίδια του εφαπτόμενη επί του κυβερνοχώρου νόηση, ως ένα κράμα υπερατομικό, ως ένα δαιμόνιο που έχει εισβάλλει μέσα του για να του δείξει το καλειδοσκοπικό θέαμα που το συναπαρτίζει- ο ίδιος ο Εαυτός ελεύθερος από κανονιστικές υποδείξεις αντανακλάει τον ανασασμό της συλλογικής πρότασης που αυθόρμητα και απροσχεδίαστα αναδύεται μέσω της αλληλεπίδρασής μας στο μικρο-επίπεδο της διαδικτυακής επικοινωνίας.

Μια κοσμοϊστορική μεταστροφή κι όποιος γελάσει περιπαικτικά θα είναι ακριβώς επειδή δεν εποπτεύει από πανοπτικό πλάνο το θαύμα του ενεστώτα. 

                 

      

          

ΤΩΡΑ!

Βραδεία η εξελικτική ορμή της γεωλογικής κλίμακας, δισεκατομμύρια τα έτη που χρειάστηκαν ώστε το ορυκτό θραύσμα των υπερκαινοφανών εκρήξεων να αμβλυνθεί δια των περιστροφών της γύρω από τον Ήλιο ως μια ελλειπτική σφαίρα∙ η σχεδόν λεία επιφάνεια της Γης είναι πλέον γεμάτη με τοπία που βαριανασαίνουν και κοχλάζουν. Λάβα και θειάφι ζαρώνουν σα σεντόνια στάχτης τα υγροποιημένα πετρώματα, σε μια ηφαιστειακή κόλαση που κλυδωνίζεται από αλυσιδωτά ξεσπάσματα κοσμογονικών σεισμών, κατακρημνίζοντας τεκτονικά ρήγματα στο έλεος του μεγάλου ενιαίου ωκεανού όπου σύντομα θα αντανακλώνται οι πρώτοι βιογονικοί κεραυνοί. Τούτη η αργή, επεισοδιακή κοσμογονία των υδάτων, της λάσπης και των λιωμένων ορυκτών θαρρείς καταπίνει στη σχεδόν ακίνητη αιωνιότητα εποχές αβάσταχτης στασιμότητας που μόνο η «εμβρυακή» αισθαντικότητα των ορυκτών μπορεί να υπομείνει. Η ρηξικέλευθη πρόοδος δεν έχει ακόμη υπερβεί την κυκλική δυναμική του γίγνεσθαι.

Αλλά επειδή ακόμη και η αιωνιότητα έχει μια κάποια διάρκεια και τα όποια όρια της, ο Ενιαυτός έγειρε αυθόρμητα προς εκείνες τις εξελίξεις που δειλά-δειλά εξακοντίζουν τη ρηξικέλευθη πρόοδο πέρα από τον κλοιό της κυκλικής στασιμότητας,  σ’ έναν πλανήτη όπου κάτι φαίνεται να κινείται υπό το αόρατο πλέγμα μιας πρώτης σύνθετης οργανωτικότητας, όπως διατάζει η φυσική επιλογή και η αναπλαθόμενη περιβαλλοντική αναγκαιότητα ανά τις σχεδόν αμέτρητες χιλιετηρίδες: ο χημικός σχηματισμός του οξυγόνου έσπειρε τα πρώτα κρεμώδη νεφελώματα σε έναν πλέον γαλάζιο ουρανό που αντανακλάται στον κυανό ωκεανό. Eν συνεχεία οι πρώτες στάλες βροχής έρχονται με τις κρούσεις σφοδρών καταιγίδων που εξαπολύουν τον αυθαίρετο αναρχικό κεραυνό για να χτυπήσει με καινοφανή τρόπο τα ανόργανα στοιχεία των θαλασσών- ιδού το πρώτο οργανικό μόριο! ‘Ώστε ο ωκεανός στην πορεία να χτενίζεται από αμέτρητα κοπάδια ψαριών, να στολίζεται από σμήνη πρωτόγονων μεδουσών. Η βιολογική επανάσταση του Καμβρίου, χάριν στην επικράτηση του οξυγόνου και του άνθρακα, έδωσε το πρώτο χτύπημα στην αέναη «αμνιακή» κυκλικότητα των γεωλογικών αναμορφώσεων, λανσάροντας βιολογικές μορφές μιας απίστευτης καινοφάνειας: οφθαλμός εξογκωμένος, πτερύγιο που πλατσουρίζει στα νερά, μικροβιακός πλούτος του χώματος, ψυχρή αναπνοή γυαλιστερού ερπετού που επιτέλους εναποθέτει τα αυγά μακριά από τη θάλασσα- μνημειώδης απόσχιση από την οργανική σούπα του ωκεανού σε έναν νέο ξηρό ορίζοντα άπειρων δυνατοτήτων. Ορμητικότητα δεινοσαύρου, καθώς τα ατμοσφαιρικά δηλητήρια κατανικούνται από περισσότερο οξυγόνο και καταιγίδες όζοντος. Σαρκοφάγος θρίαμβος και πονηρό καμουφλάζ ασύλληπτου θηράματος, καθώς ο χρόνος φέρνει πλέον την αλλαγή πιο γρήγορα στη νέα αιχμή των πραγμάτων, της οποίας χαρακτηριστικό δεν είναι πια η κοχλάζουσα λάβα αλλά ο παλμός του αίματος. Δεν είναι πλέον της κλίμακας όπου τα βουνά αργά διαβρώνονται από τους ανέμους και τις βροχές κι όπου ο πύρινος εμετός της γης αναδιαμορφώνει την ενιαία ήπειρο της Παγγαίας. Τώρα πια τρέχουν τα τετράποδα για ταίρι στα ξέφωτα της ατέρμονης ζούγκλας∙ τώρα κρύβονται πραγματικές πολυμορφικές εκπλήξεις στα προαιώνια δάση∙ τα αρχέγονα ύψιστα δέντρα «φλέγονται» από τα χρώματα εξωτικών πτηνών και αντιλαλούν από τους καγχασμούς αλαφιασμένων πιθήκων. Με τους ρυθμικούς, περιοδικούς μαζικούς αφανισμούς, τις εναλλασσόμενες παλινδρομήσεις των μεγάλων παγετώνων προς τον Ισημερινό και των  βροχοδάσων προς τους Πόλους, τα κύματα του γίγνεσθαι σταδιακά αποκτούν εκθετική επιτάχυνση, αναπαράγοντας νέες βιολογικές μορφές που, εκμεταλλευόμενες το εκάστοτε δυστύχημα, παίρνουν τα ηνία ως το νέο βασίλειο της οργιαστικής Φύσης. Οι δεινόσαυροι αφήνουν χώρο στα μικρά δειλά θηλαστικά ώστε στην πάροδο των εκατομμύριων ετών να αποκτήσουν το σθένος της προϊστορικής τίγρης, την πυγμή πελώριου χαυλιόδοντα του μαμούθ. Οι νέες εξεζητημένες ικανότητες και οι πιο οξείες αισθήσεις αναδύονται καθώς θαρρείς η εγκεφαλική δραστηριότητα αποσύρεται από την αποσβόλωση του ερπετού σε μια πρώτη αυτοαναφορική ενίσχυση, έναν πρώτο εναγκαλισμό με την αφαιρετική επεξεργασία των αισθητήριων δεδομένων- η εξελικτική πλέξη του χρόνου εστιάζει βαθύτερα στη Στιγμή κι όλα εκπτύσσονται γοργότερα.  Μπορείς να το διακρίνεις στον τρόπο που ατενίζει τον ορίζοντα ο μεγάλος χρυσαετός λίγο προτού ξεχυθεί στους αγέρες, αλλά και στο έρμαιο θηλαστικό που τρέχει για να γλυτώσει από τις αρπαγές ενός κόσμου αγνώστου κι αποκαρδιωτικά επικίνδυνου σε κείνες τις ύπουλες, ανύποπτες στιγμές.

Κι όλο πιο γοργά τρέχει ο διαδικαστικός χρόνος, ακόμη ταχύτερα από το θήραμα, ακόμη κι από τον θηρευτή. Το ρεύμα της αλλαγής μέσα από την έγερση της θηλαστικής αντίληψης, της τρυφερής θωπείας σε γούνα που εξιλεώνει τις νέες γενιές από τα αφιλόξενα χειμερινά «μάρμαρα» του πάγου, των ακόμη πιο μανιασμένων από πόθο ζευγαρωμάτων καθώς ο μεγάλος αίλουρος, κατά τη διάρκεια της φρενιασμένης εκσπερμάτωσης, δαγκώνει τη ράχη της καλής του- όλο κι όλο εντονότερες συλλήψεις της Στιγμής, μια θαρρείς πιο κεντρισμένη υποψία από μάτια σχεδόν ενσυνείδητα, με τις πρώτες αναλαμπές του αδράγματος του χρόνου. Οι στροφορμές του διαδικαστικού γίγνεσθαι όμως θα κυλήσουν ακόμη γοργότερα όταν οι ανθρωπίδες θα ισιώσουν τη σπονδυλική στήλη τους και θα τολμήσουν να εκμεταλλευτούν εις το έπακρον το χειρονακτικό τους πλεονέκτημα. Με δέρμα γυμνό από τρίχωμα και ρόπαλο στο χέρι εκείνη η πρώτη αναλαμπή του χρονικού αδράγματος γίνεται μια σοβαρή αποβάθρα περαιτέρω εξελικτικής διεργασίας. Η εργαλειακή ιδιοφυία σκαρφίζεται το ακόνισμα του λίθου και άρα την πρώτη αποτελεσματική οπλοκατοχή. Και καθώς έντρομος ανακαλύπτει και τιθασεύει τη φωτιά, καταναλώνει τις τροφές μαγειρεμένες και πιο εύπεπτες, εξοικονομώντας την ενέργεια της χώνεψης προς όφελος ευγενέστερων χρησιμοθηρικών επιδιώξεων. Η σκέψη με πρωτεϊκή περιέργεια ταξινομεί αποστασιοποιημένα το μάγμα των καλειδοσκοπικών αισθήσεων. 

Είναι πράγματι σα να βλέπεις τις στροφορμές της γεωλογικής κλίμακας να επιταχύνονται βαθύτερα στον πυρήνα της Στιγμής σα μια κάποια δίνη. Καθώς η βιολογία θέτει τη νέα αιχμή του διαδικαστικού γίγνεσθαι, από τα ηνία των ορυκτών, των πρωτοπλασματικών ώσεων του κυττάρου, προς ολοταχώς στο πιο ελκυστικό πτέρωμα, στην έγχρωμη υπεροχή της ουράς ως προς την σεξουαλική επιλογή των ζευγαρωμάτων, προς ολοταχώς στις υποπτευόμενες αποφάσεις των ανθρωπίδων, στο κύλημα του τροχού, τις μεγάλες νομαδικές περιηγήσεις από ήπειρο σε ήπειρο, στον χορό της ομαδογαμικής τελετής του Homo Sapiens, στην επινόηση του προφορικού κώδικα και της συνακόλουθης διήγησης που ανοίγει τους ορίζοντες του χρόνου σε παρελθόν και μέλλον… προς ολοταχώς (στις δεκάδες χιλιάδες περιστροφές της Γης γύρω από τον Ήλιο) στην επινόηση του γραπτού κώδικα και της σπερματικής σύλληψης της πρώτης εικονικής πραγματικότητας στους ηδύφωτους βράχους μέχρι τους καλά φυλαγμένους πάπυρους των πρώτων λογίων. Και η δίνη του χρόνου γρήγορα συγκλίνει στην αδήριτη απόφαση του πατέρα να θέσει τα όρια του οίκου από τον δήμο, επιτείνοντας το όφελος της ενισχυμένης πλέον οπλοκατοχής.

Ο χρόνος τρέχει πλέον όντως πιο γρήγορα και  αξιοπερίεργα εν συναρτήσει με την ακόμη πιο δραστήρια σύλληψη της ερμητικής Στιγμής. Διότι η ελικοειδής συστροφή της εξέλιξης με βάση την ατέρμονη άβυσσο της γεωλογικής μονοτονίας με τον ραγδαίο πολλαπλασιασμό των βιολογικών μορφών και κυρίως την υπερίσχυση του ανθρώπου, καθώς αυτός έμαθε να κατοικεί περισσότερο στη σφαίρα του συμβολικού του νου παρά στο περιβάλλον, εκείνο που συνέβη είναι η βαθύτερη αναδίφηση της Στιγμής, παρασέρνοντας τα ρεύματα του χρόνου σε αυτό το επίκεντρο. Σα μια νέα στασιμότητα του χρόνου που θαρρείς είναι ψευδαισθησιακό απαύγασμα της μεγάλης του επιτάχυνσης, όπως ακριβώς οι ακτίνες του τροχού χάνονται σα μια ομοιόμορφη επιφάνεια καθώς αυτός στρέφεται με ταχύτητα, έτσι και η ασύλληπτη μαγεία του στατικού Είναι βρίσκει την επιβράβευση σε μια νέα δυναμική οικολογία, αυτήν της εν εγρηγόρσει συνείδησης!

Από τις γεωλογικές μεταστροφές σε αυτές του DNA και των έντονων κλιματολογικών αλλαγών, ήρθαν αυτές των γραμμάτων και των σελίδων, της ποιμαντορικής παγίωσης και του ρητορικού ξεσπαθώματος που αλλοιώνει αξίες όσιες. Από τις φυλετικές, νομαδικές μεταβολές σε αυτές του συγκεντρωτισμού της πόλεως, των εθνικών ανασχέσεων ισχύος και γεωγραφικών συνόρων. Από την αναρχική κραυγή του κυνηγού, στη συνετή σπορά του γεωργού και τα εμπορικά δίκτυα των καραβανιών πέρα στην πολιτισμική καλλιέργεια της ακαδημίας. Από τον Δρόμο του Μεταξιού στο άμεσο εικονικό σήμα του Διαδικτύου, ο ίλιγγος της εισόρμησης στον Πυρήνα της Στιγμής μας διανοίγει έναν νέο ορίζοντα στην κλίμακα των δευτερολέπτων. Πλέον όλος ο ντόρος τίθεται όχι στο πεδίο της αργόστροφης φυσικής επιλογής και της μακραιώνιας βιολογικής μετάλλαξης, πόσο μάλλον στη σχεδόν στάσιμη μεταλλαγή της ορυκτής διάβρωσης. Σήμερα το παιχνίδι παίζεται στο πεδίο του κλάσματος του δευτερολέπτου, στις απίστευτες ρυθμικές ταχύτητες των νευρωνικών συνάψεων και των νευροδιαβιβαστών που επικαθορίζουν τις κρίσιμες εκείνες αποφάσεις που λαμβάνονται απέναντι από την οθόνη του υπολογιστή ή κατά τη διάρκεια διπλωματικής χειραψίας ή λίγο πριν την απόφαση για γαμήλια πρόταση. Η αιχμή του διαδικαστικού γίγνεσθαι έχει εισχωρήσει στη συνειδητή αντίληψη όχι απλώς στην κλίμακα της μηρυκαστικής πρωτο-συνείδησης των απλών θηλαστικών αλλά στην κλίμακα του στρατηγικά ευφυέστατου μικροδευτερολέπτου στο οποίο πλέον εδράζεται μια πληθώρα ψηφιακών πληροφοριών, σχετικά σύντομα ένα ολόκληρο σύνολο TerraByte αρχείων όπου θα καθίσταται η γαλαξιακή εγκυκλοπαίδεια- γενεαλογική σύνοψη για μια φωτογραφική ματιά, μια έκλαμψη θεϊκής συνείδησης που κατοικεί στους αιθέρες της τετραδιάστασης Φαντασίας του Κυβερνοχώρου…

Όσο τρέχουν καταρρακτωδώς τα ρευστά δεδομένα στον υπολογιστή σα μια νέα οργανική ανακύπτουσα ιδιότητα, τα επικοινωνιακά μοτίβα, που αναπλάθονται στην κλίμακα των δευτερολέπτων, υφαίνουν τη συγκρότηση τηλεπαθητικών νοήσεων, υπερβαίνοντας τα ψευδαισθησιακά όρια του Εγώ, γινόμενοι το μετα-ανθρωπιστικό πληροφοριακό μάγμα μιας συλλογικότητας τέτοιας που θα χτίσει τη νέα της οικολογία εγκάθετα στο απύθμενο βάθος της ρευστής Στιγμής, ενόσω τα άλλοτε πάγια μορφώματα όπως οι ιδεολογίες, τα δόγματα, οι θεότητες και οι μύθοι θα συνεχίσουν να λιώνουν υπό την πυρακτωμένη ρομφαία της εωσφορικής αντίληψης. Η οποία φλερτάρει με το Είναι κατά τρόπον που την κάνει να δικαιούται τον τίτλο της κορωνίδας ολάκερου του διαδικαστικού γίγνεσθαι- από την αστρική σκόνη και την έκρηξη των υπερκαινοφανών στην μετανεωτερική έκρηξη της αναστοχαστικότητας πέραν κάθε ιδιότητας και ετεροπροσδιορισμού. Σκώμματα και παραδοξολογίες στα συντρίμμια της εντροπίας, τα νέα σαγηνευτικά φτερά του επόμενου οικουμενικού όντος καθώς ατενίζει με συλλογικό πυρετό και ορμητική προπέτεια τις παρυφές του επικείμενου διαδικαστικού ορίζοντα!

Μοιάζει με τον ίδιο τον Κατακλυσμό, το Τέλος του Κόσμου, την Συντέλεια! Η νοοσφαιρική αλληλενέργεια μοιάζει με Κοσμογονία, με Κατακλυσμό! Σαν το πρώτο υλικό της επόμενης εξελικτικής μάζας που όμως στρέφεται εκεί που η ψυχο-βιολογική άγνοια αδυνατεί να φανταστεί. Νωθρή ακόμη η κατανόηση του τι έπεται να συμβεί στο επόμενο εξελικτικό υποσύνολο. Εκεί που οι νανοτεχνολογικοί επεξεργαστές και οι κβαντικοί υπολογιστές θα ποιήσουν την αλήθεια, διανοίγοντας, ταυτόχρονα,  στο κλάσμα του δευτερολέπτου την τερπνή διαστολή μιας ολόκληρης Αιωνιότητας, το Κλέος της Πλατωνικής Στιγμής, απ’ όπου οι μορφές εσαεί σπέρνουν την ίδια τους τη γένεση.

Συμβαίνει στην κόψη της Στιγμής.

 Τώρα!

 Μου το εκμυστηρεύονται παράξενα μετα-συστήματα και εκλάμψεις φωτός που υπερθέτουν το ερώτημα πέραν της αντίθεσης οργανικού-τεχνητού, αληθινού-πλασμαστικού, καλού ή κακού.

            

ΠΑΝΟΠΤΙΚΟΝ

Ο Ilya Prigogine ακολούθως επισημαίνει ένα συμπέρασμα που διανοίγει μια νέα ατραπό στον τρόπο σκέψης των φυσικών επιστημών:

«Να ποια φαίνεται να είναι η πικρή αλήθεια: η αμείλικτη και αμετάκλητη αποσύνθεση του σύμπαντος, όπως το ξέρουμε, ολοένα και επιβεβαιώνεται΄ η οργάνωση, που στηρίζει κάθε διατεταγμένη δραστηριότητα, από τους ανθρώπους μέχρι τους γαλαξίες, σιγά-σιγά αλλά αναπόφευκτα καταρρέει και ακόμα είναι δυνατό να την πλήξει η ολική βαρυτική κατάρρευση και να τη ρίξει στη λήθη- η εντροπία, από ένα σημείο και ύστερα, κυριεύει…»

Για να  συμπληρώσει λίγο παρακάτω:

«Υπάρχει πάντως η δυνατότητα να αντιληφθούμε πως η ζωή μπορεί να παίξει ένα ρόλο ευρύτερο απ’ ότι έχουμε μέχρι στιγμής φανταστεί. Μπορεί, παρ’ όλες τις τυχόν αντίθετες πιθανότητες που παρουσιάζονται, να βάλει το σύμπαν στο καλούπι των δικών της επιδιώξεων. Και το μοντέλο λειτουργίας του άψυχου σύμπαντος ίσως να μην είναι τόσο αποκομμένο από τη δυναμική της ζωής και της νόησης όσο θα έτειναν να υποθέτουν οι επιστήμονες του 20^ου αιώνα. Ίσως η ζωή να χτίζει άλλους αθάνατους κόσμους πέραν της υλικής κατάρρευσης.»

Τι ακριβώς εννοεί ένας τόσο έγκριτος φυσικός επιστήμονας με μια τέτοια παραδοχή; Αναφέρεται στην εναντιοδρομία μεταξύ υλικής εντροπίας και ανώτερης οργανωτικότητας των ψυχο-βιολογικών συστημάτων που εξελισσόμενα τείνουν να υπερβαίνουν τα χαλάσματα του χρόνου, όπως η σήψη, η φθορά, η αποσύνθεση, το πέρασμα του Σύμπαντος στην εποχή της αραιής παγερότητας και της κατάρρευσης. Από τότε που η επιστημονική σκέψη αναγνώρισε τη σημασία του συστημικού χάους, έχουν προκύψει νέες συλλογιστικές που ενθαρρύνουν πνευματιστικές πεποιθήσεις που είχαν άρδην εκδιωχθεί κατά την εποχή του Διαφωτισμού. Μια από αυτές είναι εκείνη που επενδύεται στην πιθανότητα η ύλη να είναι μια μεταβατική αποκρυστάλλωση ή χρυσαλίδα της ενέργειας που διαβαίνει προς ολοένα και υψηλότερες δονήσεις- δηλαδή –για να το πούμε παραδοσιακά- τη μετάβαση ψυχών σε ανώτερους κόσμους όπου η ελευθερία και το κάλλος βαθμηδόν αυξάνονται. Όλως παραδόξως, η επιστημονική σκέψη, μέσα από θετικιστικά αδιέξοδα φαίνεται τώρα πια –όπως είδαμε παραπάνω- να αποτείνεται σε τέτοιους επαγωγικούς ορίζοντες επαληθεύοντας προαιώνιες κοινές διαισθήσεις.

Για να καταλάβουμε καλύτερα όσα θα παρουσιαστούν ας δούμε τι ακριβώς γίνεται ανά τις χιλιετίες από τις χαμηλότερες κλίμακες του διαδικαστικού γίγνεσθαι του πρωτο-οργανικού παρελθόντος ως σήμερα. Γνωρίζουμε από τη βιολογία ότι σε πρότερα στάδια της βιόσφαιρας οι οργανισμοί ήταν απειροελάχιστοι σε μέγεθος, αρχικά μονοκύτταροι κι έπειτα απλοϊκοί σε σύνθεση. Από την αρχική μονοκυτταρική τους φάση ως την πολυκυτταρική και πολυσύνθετη οργάνωση των αμφίβιων, των ερπετών, των θηλαστικών και του ανθρώπου, σε αυτά τα πολλά εκατομμύρια έτη, παρατηρούμε τη διεξαγωγή της σύμφυσης σε ολοένα και ευρύτερες εκτάσεις δυνατοτήτων. Μέσω αυτής της διαδοχικής συγχώνευσης μορφών και διαδικαστικών πλεγμάτων φτάσαμε στη εποχή της ταχύτητας και της συμπύκνωσης, δηλαδή στον ιστορικό χρόνο του Homo Sapiens, στην απότομη αυτή καμπύλη που ιλιγγιωδώς, ως προς τη απώτερη γεωλογική κλίμακα του χρόνου, οδήγησε τη διαδικασία σύμφυσης στο τεχνοδομικό ενοποιημένο πεδίο της νοόσφαιρας που τώρα δειλά-δειλά αναδύεται. Το Διαδίκτυο, αυτός ο αναπόδραστος νεωτερισμός της πυκνής διασυνδετικότητας και της χρονικής αμεσότητας, φαίνεται τώρα στην αυγή της τρίτης μετά Χριστόν χιλιετία να γεννά μια νέα επένδυση στην επιφάνεια του πλανήτη, αυτό το προλεγόμενο νοοσφαιρικό πεδίο, που συνιστά την αποκρυστάλλωση λεπτοφυέστερων εγκεφαλικών αλληλενεργειών, αυτές της ενόρασης, της τηλεπάθειας, της τείνουσας παγγνωσίας, της βιογραφικής ατομικότητας, της άμεσης ενημέρωσης. Στο σύνολό τους όλες αυτές οι διαδικασίες αποτελούν την άφιξή μας στη Singularity, στο χωροχρονικό υπερσημείο παραδοξότητας, δηλαδή, το οποίο μεταθέτει το οντολογικό μας βάρος σε μια ανώτερη κατάσταση ύπαρξης για την οποία θα γίνει λόγος παρακάτω.

Είναι σημαντικό κάπου εδώ όμως να γίνει η διάκριση της βασικής αρχής που ενυπάρχει στη μακριά διαδρομή αυτής διαδικαστικής σύμπτυξης. Αν αναζητήσουμε, λοιπόν, τη βασικότερη παράμετρο της θα την διακρίνουμε κατά τεκμήριο στα μορφώματα επικοινωνιακής ενορχήστρωσης. Αυτή διακρίνεται εντός της αρχέγονης συν-οργάνωσης των αμοιβάδων ως το σημερινό επικοινωνιακό γνωσιολογικό και βιογραφικό ντελίριο του Διαδικτύου, τη σύνθεση ενδοεπικοινωνιακών μοτίβων, την πλέξη δηλαδή ολοένα και ευρύτερων σχημάτων αλληλενέργειας που κατά φρακταλικό τρόπο εμπεριέχουν τις παλαιότερες (απτό παράδειγμα; Η οθόνη του υπολογιστή μας σήμερα φανερώνει όλα όσα έχουν συμβεί διαδικαστικά και ιστοριογραφικά στον πλανήτη μέσω λέξεων-κλειδιών και ενός κλικ του ποντικιού). Όπως καταλαβαίνει κανείς αυτή η διαδικασία διαδοχικών συμφύσεων αντιβαίνει και υπερβαίνει την αναπόδραστη διαδικασία εντροπίας που αποδιοργανώνει και «θανατώνει» λίγο-λίγο το τριασδιάστατο σύμπαν. Αυτό συμβαίνει δια της υπέρβασης της εκάστοτε ατομικής περατής σύνθεσης προς μια ολοένα και ανώτερη διαδικαστική διάσταση, όπου και χάνει τη σημασία του ατομικιστικού διαχωρίσματός της. Επομένως, αυτό το ταξίδι είναι ένα ταξίδι εξάλειψης των ορίων, ένας αναβράζων έρωτας διαδοχικών αφομοιώσεων που απλά δεν μπορείς να τον αντισταθείς.

Αλλά ας περάσουμε στον διαδικαστικό ορίζοντα που επί του παρόντος μας αφορά. Εκείνο το οποίο έπεται για την ανθρωπότητα, με όλους αυτούς τους κλαδικούς τεχνοδομικούς νεωτερισμούς αλλά και την αλχημική συμπύκνωση της συνειδητότητας είναι ο προβιβασμός μας, τρόπον τινά, στις παρυφές μιας ανώτερης 4^ης χωρικής διάστασης για την οποία προς το παρόν λίγα έχουμε να πούμε. Όπως ακριβώς για το πρωτόζωο η αντίληψη ενός αισθητού κόσμου από τα όργανα ενός αμφιβίου πάει πέρα από κάθε εικασία΄ όπως ακριβώς για το κοινό θηλαστικό ο εικονικός κόσμος του συμβολικού και του φαντασιακού ενός σύγχρονου ανθρώπου είναι απλώς αδιανόητα, έτσι και για τον Homo Sapiens η μετάλλαξή προς ένα ανώτερο μετα-σύστημα είναι, το ελάχιστον που μπορεί να ειπωθεί, μια σκέτη παρανοϊκή αυθαιρεσία που καταπατάει τη νομοθετημένη κοινή λογική. Όμως πάντα έτσι θα είναι. Διότι αυτή είναι η φύση του γεγονικού ορίζοντα: αυτός πάντα αποτελεί μια φαντασιακή αυθαιρεσία, πλήρως ανεξήγητος κι αδιανόητος για τις πρώιμες κοινοτοπίες.

Κάπως έτσι κι εμείς νιώθουμε απέναντι στη θέα της ασύλληπτης πτήσης των ΑΤΙΑ ή στα σπάνια σημεία και τέρατα που διαταράσσουν το διάκοσμο της κοινής λογικής. Όμως αυτά δεν είναι παρά η λογική συνέχεια εκείνου του θαύματος που διαδοχικά ανά τις διαδικαστικές κλίμακες συμφύσεων συνεφέρνει το Ον σε μια ακόμη πιο θαυμαστή διάνοιξη στο Άπειρον… Θα λέγαμε ότι πράγματι οι εμφανίσεις των ΑΤΙΑ διενεργούν κάτι σαν το ρόλο «νευροδιαβιβαστών» ή μελισσών που φέρουν τη γύρη από άνθος σε άνθος: επικοινωνούν τη πέρασμα σε μια Άνοιξη ή τη διέγερση ενός ιδιοφυούς στοχασμού- μόνο που σε αυτήν την περίπτωση, σε αυτήν την ευρύτερη διαγαλαξιακή κλίμακα, τα μοτίβα ενδοεπικοινωνίας δεν αφορούν το σύστημα ενός εγκεφάλου ή μιας χλωρίδας αλλά μιας κοσμικής συνομοσπονδίας που από ένα σημείο και ύστερα χαράζει με ευφραντική φρίκη στον γεγονικό ορίζοντα ενός νοήμωνος πολιτισμού. Εν προκειμένω, οι αναντίρρητες διαχρονικές θεάσεις των ΑΤΙΑ ανά τους έμβιους πλανήτες δεν αποτελούν τόσο δείγμα πρόθεσης παρακολούθησης ή επισκεψιμότητας από κάποιους πιο προηγμένους πολιτισμούς, όσο δείγμα ενός βασικού εξελικτικού μηνύματος που αφορά την ανώτερη ευφυία πανταχόθεν:

 «Δεν ξέρετε ακόμη τίποτα».

 Πράγματι ένα ισχυρό λάκτισμα αναστοχαστικής προόδου, είτε αφορά τον παλαιολιθικό πρόγονο είτε τον όποιο σύγχρονο λυκόφωτο επαναστάτη.

Τώρα πια το μήνυμα αυτό της θέασης, και καθώς έχει περάσει διαδοχικές αποτυχημένες ερμηνείες (είναι πνεύμα! είναι θεός! είναι άγγελος! είναι βιμάνας! είναι προηγμένο αεροσκάφος! είναι διαστημόπλοιο! κοκ.), είμαστε διαδικαστικά χωροθετημένοι να  το αναλογιστούμε αλλιώς: ότι οι ολοένα και αυξανόμενες θεάσεις των ΑΤΙΑ μπορεί να σηματοδοτούν την αναγκαιότητα διαλογισμού μιας ευρύτερης χωροχρονικής διάστασης που εμπεριέχει κατά έναν μυστήριο τρόπο τα τεκταινόμενα του δονητικού πεδίου της 3^ης Διάστασης και που έχει άμεση συνάφεια με την βιολογική και ψυχολογική μας υπόσταση. Αν αυτό το οικείο σε όλους μας πεδίο της 3^ης Διάστασης αποτελείται από μια στερεομετρική κενότητα τρισδιάστατων επιφανειών, αυτή η 4^η Διάσταση θα πρέπει να είναι μια εμβόλιμη επέκταση σε αυτήν κατά τρόπο που την επαναπροσδιορίζει πλήρως, όπως ακριβώς η 3^η Διάσταση επαναπροσδιορίζει τις δισδιάστατες επιφάνειες ως συστατικό μέρος αυτής. Τότε, κατά κάποιον τρόπο, οι εκτεταμένες διαδικασίες που μας προβιβάζουν στο ολογραφικό πεδίο της νοόσφαιρας θα πρέπει να είναι το μέσον με το οποίο η βιολογία αποτείνεται στο πλήρως ψυχοκεντρικό σύμπαν της 4^ης Διάστασης όπου, τρόπον τινά, εκεί η γλώσσα διατελεί απτώς τη λειτουργία έμβιων οργανισμών, ένας στοχασμός αναγλυφικά έχει τη μορφή ενός πραγματικού τετραδιάστατου αντικειμένου, μια ευχή και μια κατάρα τη μορφή ενός ορόσημου που επικαθορίζει δραστικά τη μοίρα ενός ανθρώπου. Κάπως έτσι «παρανοϊκά» θα φάνταζε ο ρόλος και η λειτουργία των ένζυμων σε ένα πρωτόζωο αν είχε τη δυνατότητα να υποπτευθεί τη μετάβασή τους στην πολυπλοκη διαδραστικότητα των ανώτερων πολυκύτταρων οργανισμών. Και κάπως έτσι διατελούμε τη μεταφορά του αναγωγικού υπερβατισμού της μοριακής και κυτταρικής φύσης σε αυτόν της βιόσφαιρας, όπου, απ’ ότι φαίνεται η χωροχρονική συμπύκνωση των πολιτισμικών διαδικασιών να προκαλούν μια μετάλλαξη στη συνειδητότητα, τέτοια που η παραπάνω εικασία για τον τρόπο που υπαρχει η 4^η Διάσταση να μας συνεπαίρνει πλέον κατά εντελώς οντολογικό τρόπο- διότι πολύ απλά είναι το βιολογικό μας πεπρωμένο! Με άλλα λόγια, γινόμαστε όλο και περισσότερο όντα νοητικά, ψυχοκεντρικά, «πλέουμε» στη σφαίρα του συμβόλου και της φαντασίωσης και ταυτοχρόνως οι χωροχρονικές αποστάσεις, η ύλη που χάνεται στην εντροπία και τον θάνατο να γίνονται όλο και πιο αδιάφορες στην καθημερινότητά μας. Είναι φανερό ότι υπερβαίνουμε το φρικτό θέατρο της φυσικής επιλογής και της επιβίωσης, καθώς μπαίνουμε σε μια διάσταση όπου αποκτούν σπλαχνική σημασία η ιδέα, ο λόγος, η θεωρία, η ενόραση, η διαίσθηση... η παιγνιώδης συνειδητότητα. Αν λοιπόν κάποιος αναζητά να βρει το πρώτο αχνό ίχνος της 4^ης Διάστασης ας στρέψει την προσοχή του αυτοαναφορικά στην ίδια την προσοχή του, στον ίδιο το νου του και τα περιεχόμενά του και στον τρόπο που αναιρεί παιγνιωδώς το νόημα των εννοιών με διαλεκτική σκανδαλιά.

Θα μπορούσε τότε μήπως η Γη (και ο κάθε έμβιος πλανήτης) να είναι ένα αυγό που κυοφορεί στην επιφάνεια του (αντί εντός του) το μαγματικό πλάσμα στο οποίο διαμορφώνεται εμβρυακά μια κοινοτική υπεροντότητα της οποίας οι αισθήσεις στρέφονται από ένα σημείο και ύστερα προς μια ανώτερη δόνηση, όπου οι πρότερες συναισθήσεις των ατομικοτήτων που την αποτελούν αποδεικνύονται αλάθητες;- γιατί, ναι, τα αερικά υπάρχουν.

Υπέροχη εικόνα. Τώρα είμαστε έτοιμοι να την δούμε με μεγαλύτερη διαδικαστική λεπτομέρεια. Αν φανταστεί κανείς το Σύμπαν στο πραγματικό του –σχεδόν ανέφικτο- μέγεθός του θα γίνει περισσότερο καταδεκτικός στην εικασία που ακολουθεί. Διότι οι χιλιάδες αστερισμοί που συναποτελούν ευρύτερους χιλιάδες αστερισμούς, που στην πανοπτική συμπύκνωσή τους αποτελούν τους εκατομμύριους αστερισμούς που σαν πλάσμα φωτός διαχέεται μέσα σε άλλες έναστρες μάζες δισεκατομμυρίων αστρικών φωτών… που με μια θεοδρομούσα πανοπτική περιδεή διάνοιξη της συνείδησης θα βλέπαμε τα σμήνη δισεκατομμυρίων άστρων να χορεύουν στην πάροδο των Ενιαυτών με άλλα δισεκατομμύρια σμήνη γαλαξιών που αποτελούνται από την απεριόριστη αρίθμηση ανόργανων και οργανικών κόσμων- όλα αυτά τα δισεκατομμύρια των δισεκατομμυρίων γαλαξιών στον τρισδιάστατο κόσμο δεν είναι παρά ο "άμβωνας"  απ’ όπου εκκολάπτονται αραιά χιλιάδες ψυχοκεντρικές ανά τους κόσμους προσεγγίσεις: έμβια όντα με συνείδηση, ευφυΐα κι ένα συμβολικό σύστημα που αναδιφά τις χωροχρονικές προεκτάσεις σε μια φαινομενικά ως προς την 3^η Διάσταση πλατωνική α-τοπική χωροχρονικότητα, στην οποία η υλική εντροπία και ο θάνατος δεν έχουν απολύτως καμία σημασία.

Στο πλαίσιο ενός τέτοιου Κόσμου γεμάτου από σμήνη συνειδητών όντων που σαν έντομα αναπτύσσονται στις ποικιλίες του ιριδίζοντος αστρικού φωτός, θα πρέπει λογικά ανά τα δισεκατομμύρια έτη (τον σχεδόν άπειρο αυτό χρόνο) να κατορθώνουν να μετοικίσουν πέραν των εστιών τους, όχι όπως προς το παρόν με αφέλεια φανταζόμαστε, σε άλλους τρισδιάστατους πλανήτες, αλλά στο τιτάνιο εύρος ανώτερων διαστάσεων απ΄ όπου ο κόσμος της 3^ης Διάστασης φαίνεται σαν ένα απλό μέλος εκείνης της, προς το παρόν ασύλληπτης υπερχωρικής ανατομίας που συναποτελεί την αιχμή επόμενων συμφύσεων. Αν αυτό ισχύει, λογικά, η δημιουργία ζωής στον εκάστοτε πλανήτη κατά το 90% θα πρέπει να εκπτύσσεται υπό την επενέργεια «προγονικής» αλλοδαπής νοημοσύνης και ίσως ακόμη να υπόκειται τον ανταγωνισμό σφαιρών επιρροής. Δεδομένου ότι οι επεμβάσεις προς τον τρισδιάστατο χώρο από τις ανώτερες δονήσεις έχουν τη μορφή αυτοποίησης ενός μετασυστήματος (που δηλαδή, επεμβαίνει διορθωτικά στον εαυτό του προς τις κατώτερες διαστάσεις), αυτή μας η επαφή με τους ανώτερους κόσμους θα πρέπει να έχει πάντα εποικοδομητικό χαρακτήρα (ακόμη και κατά τις επίπονες δοκιμασίες) στην αυτοπραγμάτωση του καθενός μας.

Άρα, θα μπορούσε κανείς εύκολα να συμπεράνει ότι η εξέλιξη στον πλανήτη μας δε είναι αποκλειστική συνιστώσα των περιβαλλοντικών παραγόντων και του τυχαίου (όπως συνιστά με ακλόνητο δογματισμό η δαρβινική βιολογία) αλλά θα πρέπει να υπόκειται και στη δυναμική μιας επέμβασης από ανώτερους εξωγήινους οργανισμούς, που προηγήθηκαν της επικείμενης μετάβασής μας στην ανώτερη διάσταση. Μια εικασία που εκπληκτικά στηρίζεται και από μια πλειάδα βιολογικών, παλαιοντολογικών και ιστοριογραφικών ενδείξεων για μια αρχέγονη επαφή του ανθρώπου με μια αγνώστου ταυτότητας ανώτερη ευφυΐα. Καθότι τα τεκμήρια πληθαίνουν προς μια τέτοια παραδοχή, που συμπληρώνει την ανωτέρω πρόταση του Ilya Prigogine, ένας ορθά σκεπτόμενος επιστήμονας δε θα μπορούσε  παρά να συνάγει το συμπέρασμα ότι κατευθυνόμαστε προς μια θεώρηση εξωπολιτικής θεολογίας.

Συμπερασματικά, για τον εκάστοτε αναπτυσσόμενο στην 3^η Διάσταση νοήμωνα οργανισμού, η επενέργεια ή το αποτύπωμα αυτής από τον πιο εξελιγμένο αλλοδαπό οργανισμό (που είναι και μέρος μιας ευρύτερης σύμφυσης προς τον τέταρτο χωροχρόνο) μοιάζει αρκετά και αείποτε ως μια θεία επέμβαση- ίσως αυτός να είναι και ο αποκλειστικός ορισμός της.

Αν κρίνουμε από την γήινη κατάσταση και τις πολλές ενδείξεις, αυτός ο εξωγήινος πολιτισμός (ή πολιτισμοί) που ήρθε/αν σε επαφή σε κάποιο πρώιμο στάδιο της εξέλιξής μας, κινείται μάλλον με μεγάλη διακριτικότητα αλλά και, διαχρονικά, εφιστώντας κάποιες σαφές υπενθυμίσεις της ύπαρξης τους. Τι είναι αυτό που μας επισημαίνει η θέαση του ΑΤΙΑ; Όπως προαναφέρθηκε, είναι το σημείο που προκαλεί στους πιο εξελιγμένους (και λιγότερο δειλούς) εκείνην την συνειδησιακή αναταραχή που εκκινεί και τα όποια επικείμενα αναστοχαστικά άλματα. Τα οποία με τη σειρά τους μας οδηγούν σε βαθύτατους οντολογικούς διαλογισμούς όπως ο παρών που δε διακονεί άλλο από τη εξοικείωσή μας με αυτόν τον ευρύτερο γεγονικό ορίζοντα που μας περιμένει.

Και εφόσον αυξάνονται δραματικά οι θεάσεις των ΑΤΙΑ τον τελευταία αιώνα και ιδίως την τελευταία δεκαετία, με διαισθητική πυξίδα θα πέφταμε στην, για κάποιους κυνικούς, «αστοχασιά» να πιστεύουμε πως ό,τι κι αν είναι αυτό το Άλλο που μας επιβλέπει και επικοινωνεί πλέον ευρέως στο Διαδίκτυο εκείνο το Ασύλληπτο Μήνυμα, θα πρέπει να συσπειρώνεται σε ένα παράδοξο Σημείο, ένα Γεγονός που θα αστράψει συγκλονιστικά για την ανθρωπότητα. Κάποιοι από εμάς «αδαείς» έχουμε επίγνωση αυτού… μια τρελή, λυκόφωτη βεβαιότητα που μας περιθωριοποιεί, μα κι όμως κατά ρομαντική επαλήθευση ασύγκριτης συγκίνησης μας λακτίζει ως πραγματική και ραγδαίως επικείμενη.

Αν ορθώσουμε λοιπόν ανάστημα ώριμου συλλογισμού προς τον έναστρο ουρανό (η θέα του οποίου δεν αποτελεί παρά το απειροστά μικρό μόριο της εν δυνάμει οπτικής του διακτίνωσης) θα φτάσουμε στο συμπέρασμα ότι τελικά σημαντικό μέρος της συμβίωσης μεταξύ ημών κι αυτών είναι και μια κοσμοϊστορικής σημασίας φανέρωση της ευρύτερης αυτής συστημικής οργανωτικότητας (της οποίας αποτελεί έκφανση το μετασύστημα που αποκαλούμε ΑΤΙΑ). Όχι απλώς σποραδικά όπως συμβαίνει κυρίως για κάποιες μεθοριακές ψυχές ανά τον χρόνο αλλά σε μια συγκεκριμένη εποχή, στη διάρκεια ενός φεγγαριού, μαζικά και με μεσσιανική απήχηση…

Οι εξελικτικές προϋποθέσεις αυτής της Έλευσης (ή ορθότερα, Αποκάλυψης) θα ήταν οι εξής:

·   Η πρόοδός μας σε ένα καθαρά συμβολικό πεδίο, αυτό της γλώσσας και του εικονικού κώδικα, απ’ όπου ιζηματοποιείται το ακασικό νοοσφαιρικό πεδίο της κυβερνόσφαιρας.

·    Η ανάδυση της αποϊδεολογικοποιημένης σκέψης δια της οποίας το συλλογικό ασυνείδητο διαβρώνει και υπερβαίνει την εντροπία των δογμάτων και των ψυχολογικών συμπλεγμάτων.

·        Το τέλος της λατρείας σε εξωτερικά είδωλα και πρόσωπα,

·       Η γενικότερη αναστοχαστική ακμή, ο αναβρασμός των ιδεών που προκύπτει από την γοργή τους αναδιάταξη στην εποχή της μη-λογοκεκριμένης τυπογραφίας και του Διαδικτύου.

· Η τείνουσα συμφιλίωση με το δαιμονοποιημένο Έτερον που συνήθως απεικονίζεται ως πηγή πειρασμών και δια κακόσχημης όψης.

· Εν συνόλω, ευρεία κοινωνία της γνώσης στην οποία ατροφούν γελοίες υποχονδριακές φοβίες (όπως έναντι του Διαδικτύου, της νοόσφαιρας, της νανοτεχνολογίας…. των μέσων κοινωνικής δικτύωσης…)

·     Και επίσης, τα σημεία της Έλευσης αυτής επιτείνονται όταν η μωρία μας ως προς το μετα-επίπεδο της γνώσης μας καθιστά θύματα της αυτοκαταστροφής μας και της οικολογικής κατάρρευσης.

Όταν αυτές οι προϋποθέσεις φέρνουν τον πυρετό στον πλανήτη ο εκάστοτε υιοθετημένος αναπτυσσόμενος πολιτισμός (όπως ο δικός μας στην παρούσα φάση) κλονίζεται από τη συνειδητοποίηση που τον συνεφέρνει στην διαστρική παγγνωσία από την οποία μπορεί πια να αναθεματίσει τον είτε θρησκόληπτο είτε εξορθολογισμένο του σολιψισμό. Αυτή είναι μια εγώλυσις συναρπαστική, όχι λιγότερη βίαιη για τις κοινές συναισθήσεις, είτε το θέλουμε είτε όχι, ένα Γεγονός «μεσσιανικής» και «εσχατολογικής» εμβέλειας…

Καθώς η προσέγγιση αυτών των μετα-οργανισμών από την 4^η στην 3^η Διάσταση έχει περισσότερο χαρακτηριστικά θεοφάνειας παρά εξωπολιτικής΄ αλλά από την άλλη, καθώς αυτός ο πνευματισμός δεν είναι αμιγώς θεοφορούμενος αλλά και εν μέρει ένα γεγονός βιολογικής σημασίας, θα μπορούσαμε να πούμε ότι αυτή η θεοφάνεια είναι περισσότερο ένα εξωπολιτικής σημασίας διάβημα και το αντίστροφο. Θα λέγαμε ότι, όπως εξυπονοεί στα συμπερασματά του κι ο έγκριτος επιστήμονας Michio Kaku, σε ένα τέτοιο Γεγονός ανταμώνουμε την αλχημική συμπτυξη μεταξύ βιολογίας, τεχνολογίας, και θεολογίας.  Άρα είναι φυσικό η κοσμοϊστορική στιγμή της Έλευσης ή της Φανέρωσης (γεγονός που στίλβει πληθωρικά διηνεκώς στη σχεδόν απέραντη επικράτεια του τρισδιάστατου χωροχρόνου) να έχει πράγματι στοιχεία «μεσσιανισμού» που όμως σαφώς αντιβαίνει την ιουδαιοχριστιανική έννοια της λέξης (ως δηλαδή μια κάποια Θεία Ενσάρκωση), πολύ απλά επειδή, όπως προελέχθη, αυτή η Έλευση/Φανέρωση είναι μια εξωβιολογική και εξωπολιτική, εν μέρει, Επιφάνεια. Δηλαδή, αποκαλύπτει το ακριβώς αντίθετο από τη μονομερή θεία αποκάλυψη της Αλήθειας: την συναρπαστική πολυμέρεια ενός απέραντου πολυδιάστατου Κόσμου, από την οποία –εντελώς ταπεινωτικά για τον ανθρωποκεντρικό σολιψισμό μας- δεν αποτελούμε βιωματικά παρά ένα απειροελάχιστο μέρος… ένας φιλόδοξος κόκκος σκόνης που αδημονεί να τον συνεπάρουν τα αέρια ρεύματα της αλλαγής εντός ενός χώρου όπου διεξάγονται οι διαδοχικές συμφύσεις σαν ένα κάποιο αλέγρο κυκλοφορικό σύστημα ενός μονίμως ακμάζοντος, ευφραινόμενου θείου μετα-οργανισμού. Ο οποίος συναποτελείται από καλειδοσκοπικά ενδοεπικοινωνιακά κυκλώματα, πλέξεις επί πλέξεων, πολύεδρες φωτερές όψεις που αναγλύφουν διαδοχικές ανώτερες διαστάσεις του υπερχώρου δια της σύμφυσής τους που καταπίνει την υποχόνδρια διαχωριστικότητα της εκάστοτε ατομικότητας… Εκεί που μετά βίας αντανακλούν τα πιο βαθιά και πιο παράξενα όνειρα της νύχτας.  

Τούτος ο «μεσσιανισμός» έρχεται πάντα στην αρχή οδυνηρά για το ατομοκρατικό υποκείμενο που διαφυλάσσει την ταυτότητά του σαν κόρη οφθαλμού… το υποκείμενο εκείνο δηλαδή που τρομάζει μπρος στο ενδεχόμενο του θανάτου. Οι αντιρρήσεις του παίρνουν μορφές πολλές. Και θα γελάσεις να το δεις να αντιτάσσει τον σταυρό που δήθεν ξορκίζει συνωμοσίες, πλεκτάνες, ύποπτες συναρχίες και μαύρες μαγείες του κυβερνοχώρου, όταν στην πραγματικότητα διαδραματίζονται οι ωδίνες μια γέννας, το βίαιο επεισόδιο όπου η πίστη και η λογική συγκρούονται, όπου το Καλό με το Κακό αφομοιώνονται μετά από ένα βασανιστικό Nigredo… Ποιο είναι αυτό το επεισόδιο που τρομάζει το ποίμνιο και που τελειώνει εκκωφαντικά την σωτηριολογική γραμμική Ιστορία του;

Αλήτες και γόησσες, είναι το κοσμοϊστορικό Γεγονός από το οποίο περιδεώς η καρδιά αναφτερώνεται καθώς ανταμώνει ορίζοντες τιτάνιους…