ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΩΣΦΟΡΙΚΗΣ ΙΕΡΟΦΑΝΕΙΑΣ ΣΤΗ ΝΕΑ ΧΙΛΙΕΤΙΑ

Επιθεωρώντας από μια μακροσκοπική οπτική τα όσα συμβαίνουν στους αιώνες των μοντέρνων καιρών, έχοντας μια αδέσμευτη από προκαταλήψεις νοοτροπία, είναι βέβαιον παραδοχής ότι αναστοχαστικά και δομικά το ανθρώπινο γένος κατευθύνεται προς ολοταχώς σε μια ριζοσπαστικά διαφορότροπη πραγματικότητα από αυτήν που αναπαριστούν τα συντηρητικά συγγράμματα και από τα οποία συνάγουμε το magnus opus της Ιστορίας. Μέσα από διαδοχικές ανατιμήσεις των αξιών, ραγδαίες αποσχίσεις από το πατρογονικό παρελθόν, αναστοχασμούς και παρεπόμενες διακηρύξεις που διαμηνύουν ένα κάποιο (εν πολλοίς, αορίστως) οριστικό τέλος, λίγο-το-λίγο φτάσαμε σε μια ανθρωπολογική στροφή ανόμοια των προηγούμενων, σε βαθμό που τα όσα θα επακολουθήσουν για τις επόμενες γενεές να φαντάζουν ως το κατεξοχήν "άλλο", το απόλυτα μη-αναπαραστώμενο. Και βεβαίως τι θα περίμενε κανείς σε έναν κόσμο που, εξαιτίας της συσσώρευσης καινοφανών παραγόντων, εξελικτικά επιταχύνεται ασυμπτωματικά από την τροχιά του παρελθόντος, σε μια γεωμετρική πρόοδο του καινούργιου που προσπερνάει κάθε ικανότητα εύστοχης εικοτολογίας; Το τι θα υπάρξει αργότερα είναι αδύνατον να το σκαρφιστούμε πολύ απλά επειδή η επιτάχυνση της καινοφάνειας, συν τις νέες τεχνολογικές εφαρμογές που πολλαπλασιάζονται σαν μανιτάρια, εξοβελίζει την ανθρωπολογική εξέλιξη πέρα από κάθε νοητή χαρτογράφηση. Ακόμη και οι υποθέσεις των συγγραφέων επιστημονικής φαντασίας αστοχούν σε σύγκριση με εκείνο που χαράζει στον ορίζοντα μας.

Είναι μια απόλυτα φυσική εκδοχή το να συμβεί το παντελώς ριζοσπαστικό, το πλήρως ανάρμοστο για τις κοινοτοπίες της εκδυτικοποιημένης εκτίμησης των πραγμάτων, όταν η ασυμπτωματική επιτάχυνση της συνολικής εξέλιξης του ανθρώπινου πολιτισμού (και άρα η ίδια η επιτάχυνση του χρόνου) δεν φαίνεται να επιβραδύνεται από καμία απολύτως τριβή. Επί παραδείγματι, το γεγονός ότι το Διαδίκτυο προάγεται ολοένα και περισσότερο σε μέσο καθολικών λειτουργιών, το ότι από τη δυνατότητα απλώς μιας τηλεματικής εφαρμογής περιορισμένης στην επικοινωνία ηλεκτρονικών επιστολών μεταστοιχειώνεται στο ίδιο το νευρικό σύστημα του πλανήτη δια του οποίου κομίζονται ακόμη και ολόκληρες εικονικές πραγματικότητες, αποδεικνύει ότι τα δομικά πλέγματα της τεχνολογίας έχουν μια τέτοια φυσική εξόρμηση προς το καινοφανές που δεν μπορεί να τα περιορίσει κανένας απολύτος κανόνας. 

Μα κι όμως επί του παρόντος αυτό ακριβώς είναι που επιδιώκουν κάποιοι. Οι προκαταλήψεις τις οποίες κληρονομήσαμε από τον πολιτισμό της υποκρισίας και της αποφυσικοποιητικής προσποίησης, σήμερα επιχειρούν να καταστείλλουν δυνατότητες οι οποίες, ούτως ή άλλως, κατέρχονται με την ταχύτητα του φωτός. Το οξύμωρον αυτό, το γεγονός δηλαδή ότι το αναπόδραστο πεπρωμένο κωλύεται από βαθιά καταχωρημένες συντηρητικές πεποιθήσεις, προμηνύει από μέρους μας την επικείμενη ανάληψη μιας μετα-ιστορικής αναγκαιότητας, από την οποία θα καλεστούμε να εντείνουμε το ηθικό ξεκαθάρισμα, που ωστόσο για αιώνες τώρα διαδραματίζεται. Μπροστά στις εκπληκτικές δυνατότητες που διανοίγονται για το μετα-ανθρώπινο πεπρωμένο (το πεπρωμένο του cyborg, του  υπερ-ενισχυμένου ανθρώπινου ψυχο-οργανισμού από νανοτεχνολογικές εφαρμογές, της βιοτεχνολογίας, της ρομποτικής, της πρισματικής ταυτότητας, του άφυλου ή του πολύφυλου αυτοστυλιζαρισμένου σε μορφή ετεροφανούς τεχνουργήματος υποκειμένου, του ψυχεδελικού πνευματισμού κλπ.) οι ηθικολογικοί εκφοβισμοί από μεριάς του θεολογικού κατεστημένου των δυτικών κοινωνιών ηχούν ως παρωχημένοι αναχρονισμοί. Αν εμείς έχουμε το δίκιο να πιστεύουμε ότι η αυθόρμητη εξέλιξη των πραγμάτων είναι ταυτόσημη με το απολύτως φυσικό, η Ύστατη Επανάσταση θα πρέπει να είναι ζήτημα ενός ολόκληρου οντολογικού ξεκαθαρίσματος, που θα μας απαλλάξει από τέτοιους αποφυσικοποιούς δυνάστες, τους γνωστούς βιαστές της Φύσης, καθιερώνοντάς τα αίτηματά μας ως ατραπούς προς μια θεμιτή επαναφυσικοποίηση.

Το εν λόγω ζήτημα είναι βαρυσήμαντο αν αναλογιστούμε ότι οι μεταφυσικές υποδομές του Δυτικού Πολιτισμού, λόγω της υπερίσχυσης των ιουδαιοχριστιανικών ενταλμάτων, περικλείουν ασφυκτικά την κάθε ενόρμηση προς  την αυτονομία που όλοι μας, συνειδητά ή μη, προσδοκούμε. Θεωρώντας τις τεχνολογικές προεκτάσεις και τους γνωσιοθεωρητικούς μας μεταγραμματισμούς ως έργα του Εωσφόρου, ως δείγματα μιας έκπτωσης, ενός εκφυλισμού,  αυτή η τόσο δόλια σωτηριολογία του μονοθεϊσμού, που υπόδηλα επιβιώνει σχεδόν αναίμακτα ακόμη και στις πιο (δήθεν) αποθεολογικοποιημένες κοινωνίες, αντιστέκεται στο ρεύμα των ημερών, στο αναπόφευκτο της ανθρώπινης μοίρας, σαν ένα φράγμα από ψυχρό, κυνικό ατσάλι ηθικά παρακωλύει την καθιέρωση των νεωτερισμών που υπόσχονται την επίγεια παραδείσια ευδαιμονία. Όχι πως έχουν τη δύναμη αυτοί οι ημιαναλφάβητοι κροίσοι της ψυχής να καταστείλλουν ολωσδιόλου την πλημμυρίδα του Καινοφανούς. Απλά η δύναμή τους περιορίζεται σε μια ύστατη απόπειρα ελέγχου των δεδομένων της πραγματικότητας, μια κατάσταση που, λόγω των δραματικών αλλαγών που σύντομα θα επακολουθήσουν, πρόκειται να πάρει τη μορφή ενός αποκαλυψιακού ξεκαθαρίσματος, προτάσσοντας την αποστολή τους ως Σωτηρία της Ανθρωπότητας από τις αρπαγές του Δράκου...

Αλλά ο Δράκος αυτός, εξαιτίας της αναστοχαστικής μας ωριμότητας, της αυτογνωσίας μας, και της ικανότητάς μας να αντικρύσουμε ειρωνικά τα πράγματα, έχει πλέον μεταμορφωθεί σε κάτι το φαντασμαγορικό, συμβολίζοντας έτσι την ευγενή μας πρόθεση για αποκάθαρση του ανθρώπινου βιώματος, για δικαίωση των πιο ρομαντικών μας οραμάτων. Από το αποφώλιο τέρας των χριστιανικών χρόνων, ο Εωσφόρος, η θεοφάνεια όλων των περιθωριακών, απόβλητων από τα υστερικά εκπολιτιστικά έργα ενοράσεων, στην αυγή της νέας χιλιετίας, καθώς διαπερνάμε τα σύνορα μεταξύ Ιχθύων και Υδροχόου, εξευμενίζεται με τη μορφή που είχε και άλλοτε για να προαναγγείλλει το Νέο Αιώνα ως επικράτεια Του... Ο Άγγελος-Παγώνι (Peacock Angel), εκείνη η  πρώιμη θεοπλασία των αρχαϊκών προγόνων στο σύμπλεγμα προπολιτισμικών οικισμάτων από την Ινδία ως το Αιγαίο, που συμβόλιζε τη διάθεση ευημερίας, ευεξίας, και αέναης δημιουργικότητας, σήμερα στα ερείπια της Ιστορίας, τώρα που προδιαγράφεται το τέλος του πατριαρχικού πολιτισμού, επιστρέφει με την ουρά Του ορθάνοιχτη για να χαιρετήσει την αναγκαιότητα ενός νέου τύπου ανθρώπου...

Αυτού που θα ενστερνιστεί την Έλευση και τη Νέα Θεοφάνεια του Εωσφόρου ως τη συγκινητική απόβαση του αρχαϊκου ονείρου στην πεζή και στείρα πραγματικότητα του μαζανθρώπου. Του τύπου ανθρώπου που θα διαισθανθεί το πόσο ευφυές θα ήταν να υπερασπιστεί εκείνο που η βαθιά κοινοτοπία ενός μακραίωνου Κατεστημένου διακαώς αποκηρύσσει... το πόσο θριαμβευτικό και βαθιά ρομαντικό θα ήταν να συμμετέχει ενεργά στην αλχημική διαδικασία της μεταμόρφωσης ενός τέρατος σε ό,τι πιο χαρμόσυνο... στο σύμβολο του νέου προσανατολισμού μας, που στο εξής με ανοιχτή φαντασμαγορική ουρά θα χαιρετάει τις ελευθεριακές ενοράσεις ενός άλλου πολιτισμού, έτοιμου να συνασπιστεί με τα αστέρια και τα καταπληκτικώς παράξενα που εμφιλοχωρούν σε αυτά...     

ΥΣΤΑΤΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ & ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΠΡΙΣΜΑΤΙΚΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

Ζούμε σε έναν κόσμο που σε κάθε του επίπεδο καθοδηγείται από μια σειρά προκαταλήψεων, μυθοπλασιών, παρερμηνειών, κι όπως αλλιώς θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε τις ανθρώπινες ιδέες που βιάζονται να αποδόσουν σημασία στα πράγματα. Εώς εδώ ακολουθήσαμε εθελοτυφλώντας ποικίλα τάγματα ερμηνείας, ιδεολογίες που αν τις εξετάσουμε με μια ενδελεχέστερη ματιά δεν είναι παρά απόρροια μυθολογικών φαντασιώσεων, εγκόσμιες προεκτάσεις φολκλορικών κοσμολογιών και θεολογικών ενοράσεων. Τώρα που η συλλογική αναστοχαστικότητα του είδους μας έχει φτάσει στο μνημειώδες σημείο μιας καχύποπτης ερμηνευτικής δια της οποίας αναθεωρούμε την κάθε αποκρυσταλλωμένη θεώρηση που μέχρι πρότινος θύμιζε στέρεα ήπειρο, τώρα ακριβώς είναι που ξεκινάει ο ανασασμός μιας θαλασσοταραχής όπου ναυαγούν ακόμη και οι πιο αδιαφιλονίκητες αντικειμενικές "αλήθειες". Χάρη στη διακειμενική πολυπλοκότητα των πολλαπλών καταθέσεων απόψεων και τις αφηνιασμένες ρητορικές αντεγκλήσεις, παρατηρείται εν συνόλω μια διαδικασία απογύμνωσης αλλήλων- η έκθεση του ιδιοτελούς συμφέροντος πίσω από την κάθε διάθεση ερμηνείας της πραγματικότητας, που για όσο διήρκησε η εκπολιτιστική διαδικασία ήταν συνώνυμη με την παγίδευση της νοημοσύνης του άλλου. Αν υποθέσουμε ότι η κάθε ερμηνεία είναι ένα κλειστό σχήμα θεώρησης, που αποβάλλει περιττές νοηματοδοτήσεις ώστε να διαφυλαχθεί η αρτιότητα της ιδεολογικής κατεύθηνσης που προτάσσει, τότε η υπαγωγή της λαϊκής συνείδησης σε ένα τέτοιο σχήμα είναι σίγουρα μια παγίδευση της νοημοσύνης, δεδομένου ότι η τελευταία, στην ιδεατή της κατάσταση, ορίζεται από την ικανότητα σύλληψης της πρισματικής φύσης της πληροφοριακής πραγματικότητας. Ειδικότερα, το κάθε συμβάν και η κάθε έννοια που το συνοδεύει έχουν ουσιωδώς μια πολύπτυχη φύση, καθώς οι ερμηνείες που δύνανται να το προσδιορίσουν είναι όσες και οι υποκειμενικές προδιαθέσεις- δηλαδή σχεδόν άπειρες. Όταν όμως ένας ερμηνευτικός φορέας επενδύει το συμβάν με μια άτεγκτη μονολογική θέαση, αποκλείοντας με ρητορικά τεχνάσματα την κάθε πιθανότητα για ανάδυση της εγγενούς πολυσημίας του συμβάντος/έννοιας τότε αυτός ο φορέας διατελεί την πιο στοιχειώδη δράση τυραννίας, το θεμελιακό έρεισμα για την περαιτέρω επεκτατική διοργάνωση των ιδιοτελών του σχεδίων. Όσον αφορά τον καθημερινό πολίτη, ως προς αυτόν συνήθως αυτή η κυνική διαδικασία εκμετάλλευσης συμβαίνει στο σκοτάδι του ασυνείδητου, καθώς η επικάλυψή της είναι αριστοτεχνική: με το μάτι της υψηλής συνείδησης θα την διακρίνεις να υφέρπει πίσω από μειλίχια χαμόγελα που μας υποβάλλουν στα πειστήρια οντολογικής σωτηρίας μέσω κάποιων Δέκα Εντολών ή του Εσταυρωμένου και ένα παράγγελμα για οικουμενική συσπείρωση γύρω από μια Ιδέα, όπως η Σωτηρία της Ψυχής, ο συνασπισμός απέναντι στο κατ΄εξοχήν ετερόδοξο, που συμβολίζεται από τον Διάβολο, η δρομολόγηση μιας δήθεν αναπόδραστης παγκοσμιοποίησης, που τελικά δεν οδηγεί αλλού από την παγκόσμιας εμβέλειας κερδοσκοπία και τη συνάδουσα εγκαθίδρυση μιας Παγκόσμιας Κυβέρνησης...

Όλα αυτά που για αιώνες επισκιάζουν το Πρώτο Αθώο Δικαίωμα του Όντος, τη διάθεση, δηλαδή, ευφορίας, τη δυνατότητα για ολοκλήρωση της προσωπικότητας και ανάγνωσης της πραγματικότητας με τρόπους καθαρά υποκειμενικούς, εν ολίγοις, τη δυνητική διαδικασία υπαρξιακής πληρότητας μέσα σε μια ονειροφαντασία που αποκαλούμε "Ζωή", τώρα αναγνωρίζουμε πως είναι τελικά αποτέλεσμα μιας τεράστιας μακροπολιτικής επιχείρησης που ξεκίνησε αμυδρώς με τις αρχαϊκές πατριαρχικές ορδές για να διατρανωθεί στο ορόσημο της θέσπισης των εν λόγω καταστροφικών για τη Φύση αξιώσεων με την εγκαθίδρυση της ιουδαιοχριστιανικής σωτηριολογίας, δηλαδή την αποδοχή του Χριστιανικού Μύθου ως ιστορικό γεγονός. 

Οι παρεπόμενες εξελίξεις αυτής της συλλογικής αποδοχής, εκ της οποίας μετεξελίχθηκαν τα ιδεολογικά ρεύματα που μας τρέχουν στη βίαιη κούρσα της γραμμικής προόδου, φέρουν τον ίδιο σπόρο δημιουργίας περιστάσεων: ιδιοτελείς στρατηγικές που  υποκρύπτονται της λαϊκής συνείδησης με ύπουλα οντολογικά πειστήρια. Φιλελευθερισμός και νεοφιλελευθερισμός, η ιδεολογία της ελεύθερης αγοράς και ο καπιταλισμός, τα ουτοπικά προτάγματα της προοδευτικής Δεξίας, συγκεντρωτισμός, ομογενοποίηση, παγκοσμιοποίηση, όλα τους αναπαραγωγές του ίδιου "γονιδίου": εκμετάλλευση και συγκέντρωση των ανθρώπινων ή μη πόρων με πρόσχημα το παράγγελμα της  αναπόδραστης ανθρωπολογικής εξέλιξης. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αυτής της στρατηγικής από την επεκτεινόμενη γεωγραφία του μονοθεϊσμού δεν υπάρχει. Μια κρυπτο-τυραννική αυτοκρατορία που αναδύθηκε από τα Ευαγγέλια, των οποίων μια ορθή ανάγνωση θα μας πείσει για την καταφανέστατη τελικά πρόθεση αποκλεισμού του Άλλου, του ετερόδοξου, του πολύσημου προς χάριν της μονολογικής κατεύθηνσης που οδηγεί στα μπουντρούμια της Ιστορίας, στις χαμένες ζωές και τις καταπατημένες ρομαντικές ενοράσεις. Ό,τι ακολούθησε εκ των υστέρων είναι μια αναπαραγωγή των θρησκευτικών αξιώσεων που θεμελίωσαν το ανθρώπινο βίωμα στην οντολογία της καταστολής και στην στέρησης.

Αλλά με το πέρασμα των αιώνων η αναστοχαστική συνείδηση έχει αναπτυχθεί αλματωδώς- τόσο ώστε πλέον να είναι εναργές το όλο προσχέδιο των ιδιοτελων προθέσεων που μας έφεραν ως εδώ. Τώρα κάποιοι από εμάς αφυπνίζονται στην συνταρακτική έκλαμψη ενός κεραυνού που αποκαλύπτει τα πανόσια σύμβολα του πατριαρχικού πολιτισμου ως δολώματα... Κάποιοι από εμάς βρίσκουν το κουράγιο να ερεθιστούν από τους μυστικούς αντίποδες, να αναστηθούν στο ύψους του ίδιου τους του αναστήματος και να υπεξαιρέσουν την ιστορική αναγκαιότητα που μας κατατρύχει σε μια ιδιάζουσα, καθαρά υποκειμενική αναγκαιότητα: την επιτακτικότητα για μια ανατροπή αυτού του οικοδομήματος, για καταβύθιση των στερεοτήρων που υποστηρίζουν τα αισχρά σχέδια της παγκοσμιοποίησης, την αντεπίθεση που θα οιστρηλατήσει τα πλήθη και που με το πέρασμα των γενεών θα καθιερώσει το Ρομαντικό Όραμα του Αυγερινού σε πάνσεπτο οντολογικο-θρησκευτικό επίκεντρο του συλλογικού βιώματος.

Αρχικά είναι υπόθεση μιας Αμνηστείας όσων ο Νόμος του Εβραϊκού Θεού έχει εξοστρακίσει στα περιθώρια των απαγορευμένων ενοράσεων, πίσω από τα συρματοπλέγματα όπου το ασυνείδητο φαντάζει ως το μυστηριώδες Άλλο. Εκεί όπου κρύβονται όλα τα "στοιχειά", εκεί όπου δήθεν καιροφυλαχτεί ο μεγάλος ξεπεσμός της ύπαρξης, εκεί έγκειται το έργο της Χιλιαστικής Μεταστροφής. Διότι αν τελικά κατορθώσουμε να τους πείσουμε για την ανήκουστή μας ακεραιότητα, αν καταφέρουμε με τη σαρωτική μας αίγλη να τους πείσουμε  δια της παιγνιώδους μυθοπλασίας μας που εξυψώνει ειρωνικά το βέβηλο Αντι-Είδωλο ότι εμείς είμαστε που θα εκμαιέυσουμε το θεσπέσιο πεπρωμένο, τότε η αλήθεια θα έχει πράγματι αποκατασταθεί και θα είναι τούτη:

Ζούμε ανέκαθεν σε μια πολύσημη, πρισματική, και ως εκ τούτου φαντασμαγορική πραγματικότητα που όμως μας έχουν στερήσει της αναγνώρισης αυτής οι κάθε είδους απαρέγκλιτες μονολογικές ερμηνείες της, η σωτηριολογία του κάθε Κυρίου, είτε είναι αυτός ένας μεταφυσικός Βασιλιάς είτε ένας διεθνής οργανισμός σαν το Δ.Ν.Τ. ή το Ν.Α.Τ.Ο. Τα πράγματα θα μπορούσαν να έχουν κι αλλιώς, δεν είναι αυτή η μόνη οδός. Βρισκόμαστε ανέκαθεν και εις το διηνεκές σε ένα σταυροδρόμι. Απαιτούμε την αποκάλυψη της γυμνής πρισματικής αλήθειας, στις πτυχές της οποίας δικαιώνονται ενορμήσεις λάγνες, αθώες, παιγνιώδεις` ενοράσεις συγκλονιστικές, απόκρυφες, αυθυπερβατικές. Το διαμάντι, που τόσοι "άμωμοι" ληστρικοί αιφνιδιασμοί μας έχουν αποστερήσει, μας ανήκει και θα το επανακτήσουμε με την μυθοπλαστική επαναθεμελίωση του ανθρώπινου βιώματος υπό την  παιγνιώδη σκιά εκείνου που ο πατριαρχικός λόγιος περιδεώς αποτάσσει- η Ύστατη Επανάσταση ευλογείται υπό την μακάρια Ουρά ενός Παγωνιού...!