ΤΟ ΝΕΟ ΔΟΓΜΑ

Η γνώση βρίσκεται πάντα με την προοδευτική της πλώρη μπροστά στον αναπόφευκτο διηνεκή κατακερματισμό της εκάστοτε επαλήθευσης, δηλαδή την ακατάπαυστη ρευστοποίηση που προκαλεί η ταύτιση της τελευταίας με την αναδεικνυόμενη διάψευση των πάντων. Έτσι, υποτίθεται ότι με αυτόν τον τρόπο ο νους μοχθεί να συμβιβαστεί με την ιδέα της θεμελιώδους πλαστότητας, όπου όλες οι δομές επαλήθευσης καταρρέουν με ορίζοντα το μονίμως ατελέσφορο ρεύμα του ελεύθερου από προσδιορισμούς γίγνεσθαι, παραγνωρίζοντας έτσι το ρόλο της κάθε αυθαίρετης απόπειρας για πάγιο προσδιορισμό ως παρωχημένο δόγμα. Εν μέρει αυτό είναι σωστό, όμως δεν πρέπει να πετάξουμε το μωρό μαζί με την μπανιέρα νομίζοντας ότι και η βάση του δογματικού λόγου, η αυθαίρετη απόφανση –που είναι πολύ διαφορετικής φύσης από τα αποκρυσταλλωμένα της ακρώρεια στην επιφάνεια του κοινού δογματικού λόγου- θα πρέπει να αφοριστεί. Αν κάτι τέτοιο, όμως, συμβεί, τότε, μαζί με το δόγμα χάνει την αίγλη του και ο αυθαίρετος συλλογισμός από τον κοινό επιστημισμό των παγιωμένων αντιλήψεων που έρχεται να αντικαταστήσει δήθεν λυτρωτικά, στο κενό που αφήνει πίσω, με την τελευτή του δόγματος. Στην απόπειρά μας λοιπόν να ρευστοποιήσουμε το αντικείμενο τη αυτοαναφοράς μας καλούμαστε σήμερα να θέσουμε τους δογματικούς αστερισμούς νοήματος στο περιθώριο της εξελικτικής αιχμής, η οποία πάση θυσία θα πρέπει να κεντρίζει με την έγερση της διηνεκούς αμφισβήτησης ή καχυποψίας απέναντι στα πάντα. Και ο ξέφρενος χορός των δεδομένων γίνεται τόσο πιο έντονος όσο αποδομείται και η έννοια της αυθαίρετης βούλησης –κατά κανόνα, το ρίζωμα του εκάστοτε δόγματος. Τότε είναι που το υποκείμενο μπαίνει στον πειρασμό να νοήσει την παρούσα ρευστή κι αμείλικτα αβέβαιη στροφή ως την πιο τραγική Συντέλεια· το ναυάγιο της λέξης, ως μια κατάσταση δίχως να έχει σημασία το οποιοδήποτε αυθαίρετο υποκειμενικό ενέργημα για απόδοση ενός φερέγγυου προσδιορισμού. Κι έτσι, είτε συλλογικά είτε ατομικά, αργά ή γρήγορα, το βίωμα αυτό μεταφράζει το σάστισμα της βούλησης σε θεμελιώδη ακινησία της για μια επιτέλους σταθερή δημιουργία ξανά από την αρχή -αυτή είναι μια απελπισμένη ανάσα ζωής κι έρχεται με τους κανόνες της παράνοιας. Σε αυτή τη συγκυρία, λοιπόν, καλείται κανείς να ασκήσει τη νηνεμία της σιγής ως ευεπίφορη συνέπεια της τρικυμίας των αποσταθεροποιημένων δεδομένων. Είναι τότε που ο αυθαίρετος συλλογισμός ποτίζεται με ιχώρ. Όλο αυτό τελικά συμβαίνει για να εγείρω τη βούλησή μου, να αδράξω τα δεδομένα και να τα σφυρηλατήσω σύμφωνα με το δικό μου αμετάκλητο αυθαίρετο ενέργημα.

Έτσι είναι που αναθαρρεύει το υποκείμενο μπροστά στη φουρτούνα των καιρών –ιδρύει εκ νέου το πεπρωμένο, ως πλέον ένα παλίμψηστο διάκοσμο πολυμιγών δυνατοτήτων, μια ετερόκλητη διασπορά έναντι της οποίας η γλώσσα ανακαλύπτει μια ύστατη πρόκληση ώστε να ανταπεξέλθει μεταλλασσόμενη στον τρόπο που αποδίδει τα νοήματα. Έστω κι αν πλέον το ενέργημα επαναθεμελίωσης είναι καταφανώς διάφανο για τη σχετικότητά του και την έλλειψη αντικειμενικής απολυτότητας, παραμένει ένα ενέργημα μιας αισθητικής χειρονομίας που αποτείνεται στο φαντασιακό οξύμωρο του Είναι. Έστω κι ας είναι η πλέον κωμική, σημασία έχει να διαρρηχθεί το φάσμα της παλινωδίας, να ορισθεί δεσποτικά η παλέτα της ίριδας από ένα καρφωμένο στο έδαφος στιλέτο, ως ο νέος γνώμονας που αντανακλά ολογραφικά κάθε όψη και χροιά, κάθε απόχρωση και προσανατολισμό –μια σανίδα ιλαρής σωτηρίας από τον ορυμαγδό των παραστάσεων που δεν επιδέχονται συνοχής. Αυτή είναι η ακινησία της βούλησης στον αυτοαναφορικό στόχο, την κενότητα του αντικειμένου· έτσι προκύπτει η φαντασιακή αυθαιρεσία που εκ νέου θεσμίζει.

Με αυτόν τον τρόπο ανατέλλει το αστραφτερό φως του Αυγερινού από τη βαθιά απονενοημένη νύχτα, του οποίου η πρώτη ανάδυση εμφορείται κατά κανόνα από τούτο τοαυθαίρετο ενέργημα, το νέο δόγμα που σταθεροποιεί το τοπίο. Ποια η διαφορά τούτης της ευεπίφορης παραγωγικής ροπής από τον κοινό δογματισμό και όλο το αίμα που έχει χυθεί εξαιτίας του;

Στη μία περίπτωση η έννοια προκύπτει από τον πρώιμο, αφελή αποκλεισμό της κενότητας και της ρευστότητας κι άρα τούτη η έννοια είναι φύσει δογματική, με την αρνητική έννοια του ιδεολογήματος. Στην άλλη περίπτωση, η έννοια είναι απλώς η καταφατική κορωνίδα του αεικίνητου καλειδοσκοπικού μωσαϊκού –όχι απλώς λέξη, στην οποία υποκύπτει κανείς δουλοπρεπώς αλλά αυτοαναφορική εστία που διηνεκώς αυτοαναιρεί και που διαλογιστικά αναμορφώνει εγειρόμενα αναστήματα.

Οι μειλίχιες προσταγές του νέου δογματικού λόγου, οι διανθισμένες από τα ιριδίζοντα φτερά της ανοχής στην αλλοτρίωση και ως εκ τούτου οι εγγενώς αυτοσαρκαστικοί σπασμοί των πλουμιστών αποφάνσεων είναι που δύνανται να δαμάσουν αποτελεσματικά το γίγνεσθαι. Άλλωστε κάθε κυκλώνας αρμόζει να έχει κι έναν γαλήνιο οφθαλμό.

 

ΣΤΟ ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ

"Ο εαυτός είναι μόνον το κατώφλι, μια πόρτα, ένα γίγνεσθαι μεταξύ δυο πολλαπλοτήτων"

-Gilles Deleuze

Η Ετερότητα είναι ο πρωτογενής κανόνας. Η Μονάδα δεν είναι παρά η αυθαίρετη παράληψη της διαλεκτικής κίνησης, η απονέκρωση της διηνεκούς μεταμόρφωσης, η παράλυση του ερωτικού σώματος στο κουφάρι μιας απολιθωμένης μούμιας. Μεγάλα μνημεία χτίζονται για τις μούμιες. Η μονάς υπέρ άνω όλων. Η μονάς δήθεν το πρώτο απαρέγκλιτο γεγονός, η αποβάθρα στο τίποτε, ο κόσμος όλος επί ενός θεμελίου! Πώς θα ήταν δυνατόν; Αν η μονάδα ήταν η γεννήτρια της πλουραλιστικής φύσης, θα ζούσαμε στον κόσμο του ταριχευμένου Ιδίου. Και μήπως δε ζήσαμε σε έναν τέτοιο κόσμο; Μια τέτοια αυθαιρεσία που θεώρησαν οι προπάτερες της σκέψης μας, μάς οδήγησαν στον εγκλεισμό της πεποίθησης ότι το όλον είναι η ολοκληρωτική μονάδα κι ότι οτιδήποτε άλλο δήθεν ξεσπαθώνει από τα περιθώρια της αδιαφιλονίκητης λογικής της, που θέσπισαν με το τσούξιμο της βέργας, είναι η ετερόνομη αντιπαράθεση που προδιαγράφει τον μεγάλο χαμό της υποκειμενικότητας. Δεν υπάρχει τίποτε εκεί έξω. Μόνο το χάος, μόνο το όνειδος, εκεί έξω ελλοχεύουν τα θηρία της σημασιολογικής απαξίωσης· εκεί έξω το βασίλειο του μη-είναι: αν είναι καν τέτοιο!

Έτσι είναι που ξεκίνησε ο ασφυκτικός εγκλεισμός στη ρηχή ερμηνεία. Οι λέξεις σχημάτισαν δεσποτικά φρούρια και τα χαλινάρια τράβηξαν κλειστοφοβικά τους ορίζοντες, με δογματική συνέπεια. Διότι το ηθικό είναι να μπορείς να πιστεύεις αυτό ακριβώς που σου κληροδότησε ο φυσικός ειρμός της Ειμαρμένης. Να το πιστεύεις γερά! Να το κρατάς τόσο σφικτά μέχρις ότου να πληγωθούν τα νύχια σου. Να μεταδίδεις πόνο μόνο και μόνο επειδή βαθιά μέσα σου θέλεις να αφορίσεις το σωσίβιο που ναι μεν σε σώζει αλλά και σου στερεί το πεπρωμένο με τα βράγχια και τα λέπια, τις μεμβράνες και τις γλιστερές ταχύτητες του καθαρού γίγνεσθαι. Για όλα φταίει η κατάρα της Μονάδας που με τα αντιλαϊκά της μέτρα σπάραξε το φυσικό παίγνιο της Ετερότητας, το συγκάλυψε σε συνειδητό κι ασυνείδητο, υπάρχον και μη-υπάρχον, λογική και παράλογο, νοημοσύνη και τρέλα, νεοφιλελευθερισμό και ριζοσπαστική αντιπολίτευση (είδε κανείς τον Παναή;) Με το οφίκιο της επιστημοσύνης, της λογιοσύνης και της εγκράτειας μας διδάξατε ότι έχουμε μια πατρίδα, έναν προ-ορισμό. Θα πρέπει λοιπόν να το παραδεχτούμε και να σκύψουμε την κεφαλή μας σαν τον λούστρο τον μουτζούρη, διότι έχετε περίπατο, έχετε παρέλαση, το ανάστημά σας δε σηκώνει αντίλογο.

Αλλά ίσως να υπερβάλλω. Ή μάλλον είμαι αναχρονιστικός. Διότι τι ακριβώς είναι τούτη η αμφιλεγόμενη «μετανεωτερική επανάσταση της σκέψης»; Βλέπω την κονιορτοποίηση της στάχτης, ακούω τη σκόνη στον αγέρα, τα παλιά θρύψαλα τώρα έγιναν αμμοθύελλα στην έρημο που αφήσατε ως βλάσφημο απομεινάρι. Εκείνο που θεωρούσατε Μονάδα ως απόλυτο γνώμονα και μέτρο σύγκρισης των πάντων δεν είναι παρά η διηνεκής διαίρεση ή ο αναδιπλασιασμός στη φρίκη της απειροσύνης, στο μεγάλο ντελίριο του πολυειδούς που στριφογυρίζει την έκσταση του δερβίση. Φυγόκεντρη κατάργηση της Μονάδας, επειδή αυτή αυτοαναλύεται σε μυριάδες, ατελείωτες και ατελέσφορες υπομονάδες επειδή αυτή αναπαράγεται στον απέραντο ορίζοντα της σωρευτικής καταμέτρησης. Το ένα γεννιέται από το δυο. Το ένα είναι αυθαίρετη αφαίρεση εκ της ετερότητας. Ένα σώμα συμμετρικό, με δυο αυτιά, δυο μάτια, δυο χέρια, δυο πόδια. Ένα έμβιο ον που γεννιέται από δυο γονείς. Μια υποκειμενικότητα που οφείλει την ύπαρξη της σε μια ασύλληπτη αυτοαναφορική ετεροσημία. Αλλά και ακόμη πειστικότερα, μια διχογνωμία για το αν τελικά απαρχή των πάντων είναι η Μονάδα ή η Ετερότητα. Για να το ρωτάει κανείς θα πρέπει όπως κι αν έχει να υπερισχύει η Ετερότητα. Ή έστω να υπερισχύει αυτή όταν το ζήτημα τίθεται επί της συνειδητής μας κρίσης (διότι μόνο τότε διερωτόμαστε). Η Μονάδα βασιλεύει μόνο όταν δεν το πολυσκέφτεσαι, όταν παραδίδεις τα όπλα στο γεωπολιτικό παιγνίδι, όταν αναμασάς τη μασημένη τροφή, όταν τα έργα σου είναι προϊόν αντανακλαστικής άμυνας «όχι μη με πατάτε άλλο, μη!». Εν αντιθέσει (πάντα «εν αντιθέσει»!) η Ετερότητα εξεγείρεται στην αναδημιουργική πίεση που ασκεί η αυτοαναφορική ένταση, όταν προσπαθείς να παρατηρήσεις τον εαυτό σου με ακόμη εγγύτερη κρίση, να τον ακτινοσκοπήσεις, να πλημμυρίσεις κάθε μικρή γωνία της νοημοσύνης σου με φως φερέγγυο: ότι είμαι εγώ και αυτό κι ότι αλίμονο αν δεν το σημαδέψω! Τέτοιες είναι οι συνεπαγωγές από την κατάργηση της Μονάδας, έτσι αναδύεται σπαρακτικά η πιο αυθόρμητη και φυσική ετερονομία. Μια συνεχώς αναδιπλασιαζόμενη και υποδιαιρούμενη, μορφοκλασματική διασπορά που αναγεννάει τα σχήματα δίχως την παραμικρή οροθέτηση, μια απολύτως καινούργια χειρονομία που αναδιατάσσει τις ψηφίδες της με την ταχύτητα του φωτός κι άρα δεν έχει πλέον χαρακτήρα, δεν έχει πλέον μορφή, είναι το εξωφρενικό γέλιο της ροής, του γίνομαι, ενός προσώπου που διαπερνά τις αλλεπάλληλες χαρές του Άλλου ώστε να μάθει να διακρίνει τους αρχικούς ιστούς της έκφρασης, που δεν είναι άλλοι από τις τροχιές φωτονίων, ένας σκέτος κυματικός ρυθμός, δόνηση πρωτογενής, το λίκνισμα ενός αρχέγονου νεογνού που αείποτε θα πρυτανεύει με την αθωότητά του στα πεπραγμένα. Μέχρι να καταλήξεις εκεί, μέχρι να τον βρεις θα υποφέρεις από τη σκιά μιας τετελεσμένης κρίσης που ορθώνει η αξίωση της μοναδικότητάς μας. Το να είσαι ο πρωτογενής διάλογος της Ετερότητας, εκείνος που δημιουργεί το κύμα, εκείνος που νταντεύει τα φαινόμενα και που ξέρει να θρέφει και να διατρανώνει μακροπολιτικές τρικυμίες ωσάν το απαραίτητο ενδιαίτημα μιας υποβόσκουσας ριζοσπαστικής δημοκρατίας. Από την άρση ενός ταμπού ξεκινάει αυτή, μέχρι να το αγγίξει στη ρίζα του. Ότι Μονάδα δεν υπάρχει παρά μόνο μια παραλογιστική κυματική αμφιταλάντευση μεταξύ δυο σημείων που αυτοδιαιρούνται και αναδιπλασιάζονται και ούτω καθεξής. Μπες στη συχνότητα…

Δεν είναι κάτι που θα πλήττει εφ’ εξής μόνο την πολιτική. Έχουμε και την επιστημολογία που τώρα πια έχει κατακερματιστεί δίχως συνοχή στα αποσπάσματα του αποδιαρθρωμένου ελέφαντα. Ο τυφλός βλέπει με το δάχτυλο, κάθε άγγιγμα και μια νέα μορφοπλασία. Δεν είναι ελέφαντας πλέον αυτό. Ο ελέφαντας τρόμαξε κι έφυγε, αλίμονο του! από τους αρουραίους που τώρα πια πληθαίνουν και πληθαίνουν. Όχι μόνο ατομικά αλλά και υποατομικά, βλέπει κανείς ενδο-υποκειμενικές εστίες κόμβων επί κόμβων, πλέγματα πολυπρόσωπα, ψυχοειδών ψηφίων, δήθεν μονάδες κι αυτές που έχουν ιμπεριαλιστικές βλέψεις για το όλον της προσωπικότητας ή της πραγματικότητας, αλλά να που διακρίνει κανείς το πώς ακριβώς είναι συνυφασμένα από άλλες ψευδο-οντότητες, εδώ που τα λέμε σκέτες διαδικασίες, ένα δυναμικό γίγνεσθαι που κλειδώνεται σε αποκρυσταλλωμένα μορφώματα μόνο όταν το ομιλούν υποκείμενο βιάζεται να κουνήσει τη γλώσσα του και να ταυτοποιήσει, από μια ενόρμηση που τελικά δεν είναι ξεκάθαρο αν πηγάζει από τη βουλητική ρίζα της γλώσσας ή από την ίδια τη λέξη που μαγνητίζει τη διγλωσσία του φιδιού. ‘Ετσι άλλωστε αναμετριέται με την αμφισημία των πραγμάτων κι έτσι παλεύει το ομιλούν υποκείμενο να σταθεί στην αμφιρρέπεια… μιλώντας, παγιώνοντας μορφές, απολιθωμένες έξεις, προσωπεία, αναλυτικές εκφάνσεις της ψυχής και της πραγματικότητας που τελικά προδίδουν το αρχικό εγχείρημα. Διότι αν είναι να αναλύσεις την ψυχή ή την πραγματικότητα δεν πρέπει ποτέ να σταματήσεις ειδάλλως θεωρείς την ψυχή, ερμηνεύεις την πραγματικότητα. Αναλύοντας την ψυχή ή την ύλη θα βρεις ότι το άτομο είναι κι αυτό κοπανιστός αέρας συσσωρευμένος από κβαντική πίεση ενέργειας που απειλεί να εκραγεί και να ισοπεδώσει τον κόσμο όλον (μήπως αυτό δε γίνεται στη μετανεωτερική μας εποχή;) Άτομο δεν υπάρχει, αυτό πάντα θα τέμνεται, θα είναι μια διασπορά διαίρεσης και πολλαπλασιασμού, μην επιχειρείς να το χωρέσεις στην τάδε ή δείνα φανέρωση… του φαντασιακού οίστρου σου. Και κυρίως μην επιχειρείς να το εντάξεις στα πλαίσια των διακειμενικών θεωρήσεωνχτίζεις έναν κίβδηλο πύργο, την κατάρα του κεραυνού, θα μαζεύεις θραύσματα αλλά πάλι θα προσπαθείς να τα περισώσεις χτίζοντας άλλη μια ύστατη θεώρηση. Το είπε ο Λακάν, το είπε ο Ντοστογιέφσκι, το λέει η μαρίκα η κουτσή, έστω και με όχι τόσο πυκνή συνύφανση και τέτοιο αριστουργηματικό τρόπο. Μήπως τελικά ο γνώμονας αποκρυστάλλωσης του κρυπτο-δόγματος επαφίεται αποκλειστικά και μόνον σε αισθητικά τεκμήρια; Διότι αν η μπουρζουαζία είναι καλομαθημένη σε αριστοτεχνικούς και άρτιους αισθητικά τρόπους αναπαράστασης του εκάστοτε καπρίτσιου, είναι φυσικό κάπως έτσι να γεννηθούν θεωρήσεις που πατάσσουν το ετερόκλητο με μια ναρκισσιστική έπαρση: ότι το λέω καλύτερα, τώρα χρησιμοποιώ και τα μαθηματικά για να το πω. Το διακύβευμα είναι το Εγώ σας. Κι όμως η μπουρζουαζία επικροτεί δίχως να καταλάβει τις βιωματικές συνέπειες αυτού. Λατρεύουν να διαβάζουν όλους τους μεγάλους στοχαστές της μετανεωτερικής εποχής που με τους υπαινιγμούς τους έχουν ρημάξει το ακλόνητο της μοναδιαίας τους αντίληψης και που αφήνουν τις αδέσποτες φουρτούνες της ετερότητας να μεταστρέψει, να διαστρέψει, να κατακερματίσει και να διυλίσει εκείνο που φυλάσσουν σαν κόρη οφθαλμού. Έτσι να «κάθεται» καλά στα μηνίγγια τους, με ασφάλεια να θεωρούν τις λέξεις δήθεν ως σταθεροποιητική άσκηση, ως άγγελμα συνέπειας, ως συμπύκνωση της συνείδησης στα πλαίσια της νηφάλιας ηθικής. «Κατανοώ!»

Μόνο η ειρωνεία της ετερότητας που υφέρπει ακόμη και στις πιο στρυφνές  κυριολεξίες μπορεί να καταδείξει το πόσο λίγο κατανοούνε. Κατανόηση από το χείλος της καταστροφής και πέρα σημαίνει βιωματικό αισθητικό εποπτεύειν σε τέτοιον υπερθετικό βαθμό που δια της αυτοαναφορικής έντασης διακρίνει ακαλαίσθητα ατοπήματα στον τρόπο που κατανοούνε. Δήθεν κατανοούνε την άρση της Μονάδας και την παραλογιστική έξαρση της Ετερότητας, της πιο πηγαίας αντιπολίτευσης που εξάρει το τυχαίο, το ενδεχομενικό υπέρ άνω κάθε βούλησης, κάθε δήθεν ενορχηστρωμένης δράσης εκ του ασυνειδήτου. Μα εδώ πρόκειται για μετεωρολογικό φαινόμενο που διαβρώνει τις στέππες του προσώπου, το αποδιαρθρώνει και ιδού το σμήνος που κινείται σύμφωνα με τη λογική της συναρτώμενης συγχρονικότητας, οργανικά και απρόβλεπτα πέραν κάθε θεωρητικού εγκλεισμού. Έτσι γλυκά πεθαίνει ο αυθεντικός γνώστης και το βιώνει και κυρίως δεν το λασπώνει όταν το βλέπει δίπλα του, το αποδέχεται εκστατικά ως σημάδι ζωής, ότι ο συνάνθρωπός μου πρόλαβε να πεθάνει πριν πεθάνει, πρόκειται για ένα θαύμα της βιολογίας, το πώς το μετα-σύστημα της συνείδησης κατάφερε και προήγαγε το θάνατο σε ψυχολογικό γεγονός προτού αυτός φέρει τη σήψη απροσκάλεστα.

Η Ετερότητα ελεύθερη από μοναδολογικές υποδείξεις πάντα θα απομυθοποιεί, θα καθαιρεί την κάθε άριστα συνυφασμένη κρίση, θα την υποβιβάζει σε μια ακόμη προέκταση του δημιουργικού μας πνεύμα που μέλλει να διακλαδωθεί ριζωματικά σε πολλαπλές αμφισβητήσεις, των οποίων ο ειρμός θέτει το νέο αμφίσημο αξίωμα: ότι είναι κύμα και σωματίδιο εν παραλλήλω· ότι η γάτα του Schrodiger είναι νεκρή και ζωντανή πριν ακόμη ανοίξουμε το κουτί για να δούμε τι συνέβη. Η κατάργηση της Μονάδας γεννάει μια νέα οντολογία. Ή μάλλον λάθος: η κατάργηση της Μονάδας αποκαλύπτει μια νέα δυναμική διαδικασία. Επί αυτής της γόνιμης ρευστότητας η απόφανση της επιστημικής διοίκησης που αποπειράται να παγώσει το ρυθμό σε μια συγκεκριμένη πεπερασμένη μελωδία, ένα ακόμη σουξέ των καιρών, είναι η ίδια η γελοιογραφία του εαυτού της. Ιδίως όταν δεν αναγνωρίζει ή δεν αποδέχεται την πιθανότητα (μα πλέον όλα είναι ζήτημα πιθανοκρατικής αξίας, καμία προδοθείσα σταθερά!) το αντίπαλον δέος να είναι καλύτερα εξοπλισμένο για να πλοηγηθεί στον παραλογισμό της ετερόνομης εξάρθρωσης των πάντων. Σαν τον φασιστή που φωνασκεί πιστεύοντας ότι η πατρίδα του ανήκει, ότι ανήκει στην πατρίδα όπως η αράχνη στον ιστό της, όλο αυτό το επιστημολογικό παιγνίδι της αποκλειστικής στατικής απόφανσης, που δεν είναι παρά μια ανεξιχνίαστη πολιτική, έχει τις ίδιες καταβολές με το φασιστικό έγκλημα. Σκοτώνω επειδή απειλείται η συνεκτικότητα της ψευδαίσθησής μου. Αποκλείω για τον ίδιο λόγο. Σε αμφότερες τις περιπτώσεις έχουμε ένα νωθρό πνεύμα που θρηνεί τα γεννοφάσκια του στη μήτρα της Μονάδας, που αποκλείει την Ετερότητα ως μια επανάληψη του Ιδίου.

Ακούστε να δείτε ποιες είναι οι ψυχολογικές συνέπειες. Πρόκειται για την εξαπόλυση της μετα-φυσικής του ΓΙΝΟΜΑΙ, μιας ριζοσπαστικής μεταμόρφωσης που εναλλάσσει τα υβριδικά θεάματα γρηγορότερα από την ικανότητα να εντοπίσεις μορφές. Πρόκειται για έναν καταρράκτη που πέφτει με τον βαρύ κρότο του αιώνιου ρήγματος, εκείνου του πρωτογενούς από το οποίο ορθώνεται το πραγματικό διφορούμενο υπάρχειν: ως εγώ και ο εαυτός μου, ως πάνω και κάτω, ως δεξιά και αριστερά, ως ο αναπόδραστος πολιτικός δυισμός της πρώτης διερώτησης: υπάρχω;

Η υποκειμενικότητα εδράζεται στο δυο. Η υποκειμενικότητα δε θα ήταν τίποτε ως μονάδα. Το πολύ-πολύ να ήταν άλλη μια επίπεδη φιγούρα που εργαλειακά ενορχηστρώνει δια της παθητικής της βούλησης το έργο του ποντίφικα. Όμως την εποχή που η συνείδηση αποκλίνει τη φυσική της ετερότητα, όσο περισσότερο αντιλαμβάνεται την ανεπανόρθωτη διττότητα που σαν κρόσσια αναπαράγει, αφενός, το αυτοαναλυτικό δυναμικό και, αφετέρου, η ανασυνθετική εκδήλωση, εκείνο που συμβαίνει στο διάκοσμο της κοινωνικής ζωής είναι η πλήρης κατάλυση του κανόνα, άρα η όξυνση της πολιτικής διάστασης του υπάρχειν με την καταβύθισή του στις αέναες μικρολογικές διεργασίες. Ως εκ τούτου, αναδύεται σε όλη της την έκλαμψη η πρισματική συνύπαρξη όλων των εκδοχών, ο νους είναι εδώ για να αντικατοπτρίζει με πραγματισμό, δε φαντασιώνεται άλλες ιδεαλιστικές χίμαιρες. Πρώτιστο μέλημα του μελετητή είναι να αυξήσει την αυτοαναφορική ένταση, να επιτείνει την Πλήρη Παρουσία δίχως να υπονομεύει ούτε στο ελάχιστο τις φυσικές δομές αυτό-εξάρθρωσης που μας καταπίνουν εκ του ασυνειδήτου, τις αποχαλινωτικές εστίες της βούλησης που σαν καταφατικές διασπορές μας σπαράσσουν, μας εξαλείφουν πριν την ώρα μας. Για όλες αυτές τις γελοίες χειρονομίες που στήνουν τη δραματουργία του περικλεούς οράματος «να κατακτήσουμε την ήπειρο, να φάμε ζωντανό τον αδύναμο!». Είτε επιστημολογικά είτε πολιτικά, το ίδιο είναι, η διαφορά είναι ζήτημα διαβάθμισης (και αισθητικού γούστου).

Το μόνο που έχει σημασία είναι η αυτοαναφορική ένταση. Το πόσο πολύ αναγνωρίζω εγώ ο ίδιος ότι υπάρχω. Πόση ένταση έχω στον κρόταφό μου όταν βολιδοσκοπώ την ίδια τη ρίζα της βολιδοσκόπησης· όταν ο δείκτης «αγγίζει» αυτοτελώς την ίδια τη χειρονομία του αγγίγματός του, τι σημασία μπορεί να έχει εκείνο που δείχνει; Εκείνο που δεν καταφέρνει κανείς δια της αυτοαναφορικής έντασης, το καταντάει δια της αναφορικής μαλθακότητας. Και είναι κρίμα να βλέπεις αυτόν και τα έργα του να κατακερματίζονται παρά τη θέλησή του.

Ας είναι. Είθε. Γένοιτο!      

Η ΡΙΖΑ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ

Ο εγκέλαδος ξηλώνει τώρα τοπία που επί σειρά αιώνων πλαισίωναν το ενδιαίτημα της ανθρώπινης οικειότητας. Δε μένει τίποτα όρθιο. Σπαραχτικά σπάνε οι αλυσίδες της ομογενοποιημένης συμβίωσης, φαύλες φάμπρικες και συντεχνίες καταβαραθρώνονται στα αδέκαστα φαράγγια της ρήξης, καρωτίδες «καίγονται» από τη βοή σπαραγμών, πρόσωπα σμιλεύονται από τα όξινα δάκρυα μιας καταδίκης ανέκκλητης. Ποιοί είναι αυτοί που θρηνούν, ποιοί είναι αυτοί οι κατατρεγμένοι που αντικρίζουν πρώτοι την αποκαρδιωτική θέα του ναυαγίου, ποιοί είναι αυτοί που πρώτοι γεύονται την πικρή γεύση της αναπόδραστης τελευτής; Θα βιαστείς να πεις ότι πρόκειται για τους εμφανώς χαμένους, όλους αυτούς τους δύσμοιρους απόδημους της ζωής που αποζητούν το εισιτήριο της φυγής σ’ ένα κρεμάμενο σκοινί που σκιάζει μακάβρια τον σωρό χρεών. Τουναντίον, πρώτοι και χειρότεροι ηττημένοι είναι αυτοί που έχουν τα περισσότερα, που σαν κόρη οφθαλμού διαφυλάσσουν πλούτη και ταυτότητα στο μάτι του κυκλώνα, σε μια αναμέτρηση με τον χρόνο που κοντεύει να χαράξει τον αργυρόφωτο κυνικό θάνατο. Ας μη μας ξεγελούν οι παραστάσεις. Άλλωστε τα σύγχρονα μέσα μάς έχουν κάνει πονηρούς σκοπευτές της κρυψίνοιας που τόσο τους χαρακτηρίζει. Με τρεμάμενο χέρι, έστω. Μα αναθαρρεύουμε από τη θρασύτατη επινόηση του στόχου. Σα μια φαντασιακή αυθαιρεσία, έστω. Μα είναι φανερό ότι τούτη τη φορά τρέλα και λογική συζευγνύονται, εικασία και πραγματικότητα ανταμώνουν. Κι έτσι γνωρίζουμε το παρασκήνιο εκείνο που δεν είναι δυνατόν εφ’ εξής να αποκρυφτεί διότι πολύ απλά έπαψε να υπάρχει καν προσκήνιο. Κανένας διαζευκτικός διαχωρισμός στο πονηρό μας βλέμμα. Εκ του οράν εράν...

Αφού τερπνό είν’ το θέαμα να βλέπεις τη συντριπτική κατάλυση του δεινού Συστήματος, τους ατσάλινους κανόνες να λιώνουν σαν κέρινα ομοιώματα στους πύρινους ανέμους της ραγδαίας αλλαγής. Για εμάς που σεβόμαστε τα ερεθίσματα της μυστικής ενόρασης, που τιμούμε το ίδιο το αυτοτελές Είναι και τα κεντρίσματα του επίγειου παρόντος, όλα όσα συμβαίνουν στον τερατώδη κυκλώνα της μεγάλης μεταστροφής έχουν σφραγίδα αγγελική και μάλιστα την έβδομη. Είναι το αυτοαναιρετικό θέαμα της πατριαρχικής κατακλείδας, το ύστατο απαύγασμα της εσχατολογικής σωτηριολογίας που γουργουρίζει με επιθανάτια αγωνία καθώς μαδιέται και γδέρνεται από όλες τους τις ευτελείς επιφάσεις- οι ολοκληρωτισμοί των κοινοβουλευτικών εδράνων και των ιδεοληπτικών τροπαρίων: φτερά και πούπουλα στον αέρα! Οι σωτηριολογικές εκκλήσεις για περισσότερο συγκεντρωτισμό, για επιμονή και υπομονή στην υποχρεωτική ανάβαση του οικονομολογικού Γολγοθά, όλα τους δεν είναι παρά το κακάρισμα μιας έσχατης πάταξης, αποκεφαλισμός και φρενιτιώδης περιφορά του ακέφαλου και ά-λογου πολιτικού σώματος στο απύθμενο πουθενά.

Γιατί πρέπει να συσπειρωθούμε στην ειρκτή της ήττας, όταν ο ίδιος ο δυνάστης μένει δίχως έρεισμα, όταν η αγωνία τον σαλεύει πλέον κατάφωρα προμηνύοντας το πολυθρύλητο τέλος; Ναι, αυτό στο οποίο ερείδεται τόσους αιώνες τώρα: το υπόρρητο Έσχατον όλης μας της οικονομολογικής μοχθηρίας, εκείνο που δήθεν θα τελεσφορήσει στη Νέα Ιερουσαλήμ μιας επουράνιας ευταξίας, τούτο εδώ ακριβώς είναι που καταβαραθρώνεται στην αποκάλυψη ενός ανύπαρκτου θεμελίου, το οποίο εμείς οι παράφρονες αποκαλούμε «πατρίδα»... αυτό το παράδοξο «Άπειρον», εκείνο το ασύλληπτο «Είναι», αυτό στο οποίο μας αρέσει να αποσβολωνόμαστε, αυτό το «τίποτε» που μας συναρπάζει δίχως έγνοια για το αν μας κατηγορείτε ως αργόσχολους ή μηδενιστές. Τι έχετε να πείτε σήμερα που αυτό το μη-θεμέλιο αξιώνει το ρόλο του οντολογικού σας βατήρα; Πόσο φτωχοί και χρεοκοπημένοι είστε τώρα που σας βλέπουμε για την κενότητα των σκοπών σας, αλλά ακόμη χειρότερα, για την αδαημοσύνη σας όσον αφορά το αληθινό σας περιεχόμενο...; Ο σεισμός κατακερματίζει τα πάντα, μια φωνή μένει. Ο αλαλαγμός των περασμένων μεγαλείων ως ηχώ μαγεμένη από το χάσμα της εκμηδένισης. Κι όμως, ταυτόχρονα αναδύεται εκείνη η πραγματικότητα που μας αποστέρησαν τα μαστίγια της καταστολής, σαν άνθος, σαν άνοιξη που φέρνει αλλεργία στους τρομοκράτες του πρώτου αθώου δικαιώματος. Πίσω από την αχλή της αντάρας διακρίνεται ο επιούσιος βίος, ο περιθωριακός άρτος και οίνος του τρελού που τον αποβιβάσατε στα καράβια των εξόριστων. Ας στολίσουμε τον λιμένα, με βασιλικές τιμές ας προϋπαντήσουμε την επιστροφή της αθωότητας. Χαράζει η ημέρα της ολέθριας γιορτής!

Με το τέλος της τελεολογικής συνειδητότητας, τα ευφραντικά κοιτάσματα της αισθητικής αυτοτέλειας ανθοβολούν τα κάλλιστα της υποκειμενικής σφοδρότητας. Η ποίησή μας είναι ο χνουδοστεφανωμένος μας κανόνας, η άδειά μας για να λεηλατήσουμε την πανθομολογούμενη αντικειμενική σας Αλήθεια. Θραύσματα σε χειραφετημένες αρπαγές, το δικό μας υποκειμενικό λάφυρο, η δική μας μικρή αλήθεια, εκείνη η παρανόηση που όμως είναι και η πιο τελέσφορη απόβαση στις ύστατες αποκαλύψεις. Πώς μπορεί να κατακτηθεί το ουτοπικό τέλος που προσδοκάτε όταν αυτό σας χτυπάει με χιλιαστική μανία από τα νώτα, που σας μαγαρίζει ύπουλα, προσβάλλοντας ξεδιάντροπα την καλοβολεμένη σας σπέκουλα. Όταν οι στοχασμοί και τα κείμενα εξεγείρονται προς κάθε κατεύθυνση αποσταθεροποιώντας πάση δήθεν «αντικειμενική αρτιότητα» και εκλύοντας την ανάδυση ενός διαμαντιού που εμείς πρώτοι αποκαλούμε «πρισματική γνωσιολογία», πώς είναι τώρα δυνατόν να μας εξαναγκάσετε σε άλλη μια μονολογική κοινή συναίνεση, ιδεολογικού ή οντολογικού προσανατολισμού, που θα διέσωζε το μερτικό σας; Ιδίως όταν οι ιδεολογικές διαφορές ρευστοποιούνται και τα ρηματικά σχήματα κονιορτοποιούνται, πώς μπορείτε να μας υποβάλλετε σε τέτοιους πειθαναγκασμούς κι ακόμη χειρότερα να αρθρώνετε με σαφήνεια την ίδια σας την άποψη; Ποια δογματική αντέγκληση, ποιός αγώνας αιματικός δε φέρνει γέλιο πλέον σ’ εκείνη την πανοπτική συνείδηση; Αν κανείς δεν είναι σίγουρος για εκείνο που πολιτεύεται, αν δεν ξέρει πλέον σε ποια ιδεολογική ατραπό επενδύει τις πεποιθήσεις του, οι έννοιες τις ορθοπραξίας θα πρέπει να σας έχουν ήδη καταποντίσει προ πολλού. Γιατί να θρηνήσουμε εμείς οι «σαλεμένοι», όταν οι ούριοι άνεμοι της αλλαγής σας ξεφτιλίζουν στο αέναο πεδίο μας, καθώς συνάμα το αναδεικνύουν ως τη μόνη υπαρκτή αρένα; Δεν ξέρετε να χορεύετε ούτε καν τον τελευταίο σας χορό...

Με όλα αυτά τα «φαύλα» παραπροϊόντα του Καπιταλισμού, τα οποία εσείς στρατολογήσατε για να μας οδηγήσετε στην απαλλοτρίωση, ξαφνικά ανακαλύπτουμε πως είμαστε εξοπλισμένοι για ένα κοσμοϊστορικό έγκλημα. Δε γνωρίζατε ότι η μετάλλαξη είναι μια ευεπίφορη παραδρομή; Τι περιμένατε; Μας κατακλύζει η ηλεκτρονική κουλτούρα, τα αποστερημένα μας όνειρα τώρα διατρανώνονται από ψηφιακές παραστάσεις ενόσω η κολεκτιβιστική μας υποκειμενικότητά κατακερματίζεται στη μορφή μιας πρισματικής διαλειπτότητας που καγχάζει όλα σας τα όσια: εκείνη την ενοειδή ταυτότητα που είναι και ο βατήρας των εγκλημάτων σας, αυτή η ταυτότητα γίνεται τώρα θρύψαλα- δίχως σωσίβιο θα πρέπει να μάθεις να πεθαίνεις! Δεν είναι ειρωνεία εκείνο που αρχικά εδράζετο στην αναγκαιότητα μιας πάγιας ευυπόληπτης ταυτότητας προοδευτικά με τα ίδια του τα χέρια να αδειάζει τις κόγχες των ματιών του, καθώς ξεφουρνίζει καταναλωτικά παραπροϊόντα και τις συνακόλουθες έκλυτες συμπεριφορές που το υπονομεύουν;... Μες στην πλημμυρίδα και τον κατακλυσμό στερεοτύπων που ποτίζουν το Κεφάλαιο, η έρμαια συνείδηση του αμνού αποσβολώνεται σε ερεθίσματα που διαχέονται από μια πληθώρα ψηφιακών αναπαραστάσεων για να την οδηγήσουν στην «τρέλα», σ’ εκείνη την αδιανόητη αυτοχειρία της υποκειμενικότητας- στην αστραφτερή ανάδυση της σχιζοειδούς πρισματικότητας όπου η επιλογή αρτιότητας περιδινίζεται αναποφάσιστα στο σταυροδρόμι του Διαβόλου.

Εσείς, εσείς οι ηθικοί αυτουργοί που γεννάτε μια τέτοια πρωτόφαντη ηθική κρίση, μας φέρνετε τώρα στο εδώλιο με κατηγορίες ανυπόστατες που ενοχοποιούν την αντανακλαστική μας αντίδραση επιβίωσης και δεν το κάνετε παρά για να αποζημιώσετε την αναίσχυντή σας ανεπαρκή αυτεπίγνωση. Μας κατηγορείτε για μια φυσική μετάλλαξη που εξάλλου εσείς δρομολογήσατε. Είμαστε λοιπόν ένοχοι επειδή δεν μπορούμε πλέον να κατισχύσουμε τα πρότυπα σκέψης και συμπεριφοράς που άλλοτε σας έθρεφαν και τα οποία εντούτοις εσείς οι κακόμοιροι ανατρέπετε με τη χρησιμοθηρική τους αμετροέπεια...

Εφόσον κανένα ιδεϊκό σχήμα δεν μπορεί πλέον να μακροημερεύσει ως αδιαφιλονίκητο και αντικειμενικό, το εκάστοτε πολιτικό σας πρόγραμμα είναι μια φάρσα, ο πολιτικός σας λόγος η ίδια του η σάτιρα. Βλέπουμε τώρα πια στο λυκόφως των ειδώλων τις οικονομολογικές σας εξαγγελίες να ξεγυμνώνονται από επίσης ευτελείς αντεπιχειρήματα, σαν την πάλη πουτανών στη λάσπη, που ζητάνε υποστήριξη από τα γουρούνια- αλλά να που όμως αυτά λιγοστεύουν όταν η σκηνοθετημένη σας λιτότητα αναποδράστως εξεγείρει τις ηδονιστικές έξεις που εσείς κερδοσκοπικά καλλιεργείτε. Διότι δεν επιχειρείτε πλέον να χαλιναγωγήσετε μια ενιαία ταυτότητα όπως είθισται τους καιρούς των μονότονων ερεθισμάτων. Εντελώς ειρωνικά τα παραπροϊόντα σας έπαψαν να δημιουργούν συνειδήσεις της κοινής εργατιάς. Μόνο και μόνο επειδή θέλατε να πλουτίσετε έχετε φέρει στον κόσμο το μετα-ανθρώπινο βρέφος της Ροζμαρί που φιλοδοξεί να γίνει Νέρων, Οιδίπους!  Σε αυτή τη θύελλα σχιζογενών ερεθισμάτων που χαρακτηρίζει την εποχή του μετανεωτερικού, η ηθική συγκρότηση σε όφελος της πλουτοκρατίας είναι και η δάδα του εμπρησμού, η μαχαίρα της πατροκτονίας. Κανένας ηθικός ενδοιασμός. Καμία πατρίδα, κανένας Θεός. Καμία αντικειμενική σωτηριολογία δεν πείθει τα αυτιά που μόλις άρχισαν να αφουγκράζονται τον παλμό ανώτερων ακροάσεων.

Πρόκειται για μια πρωτοπλασματική εξέγερση, η οποία παύει να εναποτίθεται στη συνειδητή βούληση και τον συνακόλουθο επαναστατικό προγραμματισμό- αυτή δεν είναι πλέον παρά αποτέλεσμα αυθόρμητου εκκοινωνισμού. Με άλλα λόγια, τα θρύψαλα της μεγάλης ζημίας σας συναποτελούν το θέαμα της καλειδοσκοπικής μας σκανδαλιάς που τώρα αναμοχλεύει πονηρά οράματα θερινής νυκτός. Διότι αν η επενέργεια του νεκρού γράμματος αναγνωρίζεται επιτέλους από τη μετα-εγγράμματη (post-literate) κουλτούρα ως μια απευκταία εξουσία που ασκεί το φάντασμα, δημιουργώντας έτσι τις προϋποθέσεις για την ανάδυση του αισθητικού διαμαντιού, που εμείς πρώτοι αποκαλούμε «πρισματική γνωσιολογία», κι αν, από την άλλη, το ίδιο το δομικό περιβάλλον, με όλες τις τεχνολογικές του εφαρμογές, ενθαρρύνει την κατάλυση του μονολογικού Εγώ ενόσω υποθάλπει εκείνο που αποκαλούμε «πρισματική υποκειμενικότητα», τότε όλα όσα σχεδιάζονται πυρετωδώς στα κυβερνητικά μέγαρα διατελούνται επί ματαίω. Η νίκη του πρώτου αθώου δικαιώματος είναι προδιαγεγραμμένη! Τα σχήματα του Νόμου, από τα κρατικά μέχρι τα θρησκευτικά κεντρίσματα συγκεντρωτισμού, αποκαλύπτονται ως άσχετες αφαιρετικές αερολογίες στις οποίες απλώς δεν μπορούμε πλέον να συναινούμε. Πώς μπορεί ένας λαός να σηκώσει ηθικά φορτία μιας ξεδιάντροπης λεηλασίας όταν το ενοειδές υποκείμενο του αλφαβητισμού και της γραμμικής συλλογιστικής, που εκπτύσσεται μέσω του αποφατικού ιδεώδους, καταπνίγεται τώρα στην ανάδυση της νέας ριζοσπαστικής πλειονότητας; Η καταιγιστική ανάδυση ενός «σχιζογενούς» πρίσματος, το «πρόστυχο» θέαμα της κατακλύζουσας ίριδας, η ίδια η πρισματική υποκειμενικότητα που πλέει στον κυβερνοχώρο της άμεσης αναφοράς και των τηλεπαθητικών ερεθισμάτων, της ολιστικής συναισθησίας και της μετα-εγγράμματης, χαοτικής, μη-γραμμικής συνειδητότητας, που σχεδόν ψυχαναγκαστικά μας στρέφει προς την έσχατη καταφατικότητα- ιδού ο δαιμονικός τυφώνας που απειλεί να ισοπεδώσει κάθε δομή πολιτικο-οικονομικής ιεραρχίας. Είναι γεγονός ότι οι σχεδιασμοί του παρωχημένου πολιτισμικού οράματος, το οποίο βασίζεται στον κατασταλτικό συγκεντρωτισμό, αδυνατούν εφ’ εξής να δολώσουν τη νέα συνειδητότητα. Αλλά ακόμη κι όταν καταφέρνετε να πάρετε παράταση ώστε να εφαρμόσετε το ύπουλο παιχνίδι σας, εντελώς γελοιωδώς, δεν έχετε προς ποιά τελεολογική κατεύθυνση να στραφείτε, καθώς είναι πια γνωστό ότι τα παραμύθια των αντικειμενικών σκοπών τελείωσαν φέρνοντας και το πέρας στις μακρές τελεολογικές ατραπούς της Ουτοπίας σας...

Κατά συνέπεια, εμείς οι σοφότεροι που τώρα σπάμε ρόδια και γεμίζουμε τα κρωντήρια της επικείμενης ευωχίας, εξευμενίζουμε τον θρήνο και τη μιζέρια προϋπαντώντας το χάραμα της πρωτοφανούς πανανθρώπινης κρίσης. Σας φαίνεται παράλογο; Κάνουμε πρόποση στη φόρα της μεγάλης ύφεσης, καλωσορίζουμε την παράξενη ομορφιά των μυκήτων που έρχονται σε στύση από το σάπιο σας κρέας. Μοσχοβολάει θάνατος, ελάτε ν’ ακούστε το γλυκό βακχικό άσμα της εντροπίας... Εκείνο που δεν υποφέρεται τελειώνει, αυτοκαταβροχθίζεται –μη σας ξεγελάν οι παραστάσεις!- θρηνωδώς ο ουροβόρος μας αφήνει στην πρωτογενή αγωνία του τίποτε. Κάθε σας λύση είναι τώρα πια παρηγοριά στον ετοιμοθάνατο, άλλη μια αθεμελίωτη αστοχασιά, το νεκροκρέβατο φέρει το δικό σας μεγάλο βάρος, όχι των «αιθεροβαμόνων», το συντριπτικό σας βάρος δεν μπορεί να αντέξει την απύθμενη μήτρα του τίποτε, αλλά εμάς μόνο μας συνεπαίρνει καθώς επαληθεύεται το για αιώνες παραγνωρισμένο μας κύρος– εσχατόγηροι αφέντες, όταν τα ονειροφόρα βλέφαρα πέφτουν, δεν έχουμε οίκτο!

Σα ναυαγήσει λοιπόν το πανανθρώπινο όραμα της Αλήθειας, μια λύση μας μένει: Εκεί βαθιά, υποχθόνια, ξανά στη μήτρα του τίποτε να ανταμώσουμε την ίδια τη ρίζα του «Κακού», όχι ως υπαίτια για όλα όσα μας συνέβησαν στο εφιαλτικό οδοιπορικό της Ιστορίας, αλλά ως τη μεγάλη ευκαιρία για μια μετα-ιστορική έκσταση που θα μας λυτρώσει από τις «ενάρετες» οφειλές που εξυψώνουν το φαύλο σας ανάστημα. Γιατί να σας υπακούσουμε όταν είναι εμφανές ότι προσπαθείτε να κρύψετε το λυγμό και τον πανικό σας εν μέσω της ωκεάνιας ενδεχομενικότητας που τώρα σας καταπνίγει; Τώρα πια, για μια φορά, θα γίνουμε ανυπάκουοι. Για μια φορά θα πρωτοστατήσουμε προς τον «ειδεχθέστερο» όλων των προορισμών. Αν δεν είναι τώρα στην έσχατη παγκόσμια κρίση όλων των αξιών και της οικολογίας, πότε θα είναι ο καιρός να ρίξουμε στο τραπέζι τον απαγορευμένο άσο; Ας επαληθεύσουμε επιτέλους το πιο αποτρόπαιο σενάριο, επαναθεμελιώνοντας τις αξίες τους ανθρώπινου βιώματος στο ίδιο το ασήμαντο τίποτε, στην ίδια τη ρίζα του «Κακού»...

Μας έχετε εκπαιδεύσει να πιστεύουμε ότι η στασιακή περίθαλψη του βιώματος και η αισθητική εκπλήρωση της ύπαρξης είναι η χιλιαστική αμαρτία- δεν είναι παρά η εύλογη αντιβολή στα ουτοπικά κελεύσματα της γραμμικής προόδου που επί σειρά αιώνων βιάζει την αυταξία του Είναι...

Μας είπατε ότι η θεμελίωση του δικαίου επί του παιγνιώδους ανταγωνισμού οντολογικών προτάσεων (της ίδιας δηλαδή της ριζοσπαστικής δημοκρατίας) αποτελεί θεμελιωδώς την άρση του δικαίου- αφήστε μας να εξερευνήσουμε τις δυνατότητές μας στον παιγνιώδη διάλογο των εναλλακτικών αντιπροτάσεων, απελευθερώνοντας την ανθρωπότητα από την ανάγκη της στρυφνής σας δικαιοσύνης...

Μας απαγορεύσατε από τα έγκατα του ασυνειδήτου να απολαμβάνουμε την εκμηδένιση του ηθικολογικού Εγώ- δείτε μας πως σχίζουμε τους ψυχιατρικούς χιτώνες της αιδημοσύνης καθώς βουλιάζουμε στον «θάνατο» της απενοχοποιημένης απόλαυσης.

Μας σταυρώσατε στους μεσημβρινούς μιας πυξίδας σε ανίχνευση μιας πάγιας υπαρξιακής βεβαιότητας- τώρα που δεν υπάρχουν άξονες αρτιότητας και εξ αποκαλύψεως αλήθειες, τι πιο φυσικό από τον εξιλασμό του αβέβαιου; Οι παλινωδίες της βελόνας είναι που θ’ αποτρέψουν τις όποιες επικείμενες εξευτελιστικές αυτοθυσίες!

Μας δώσατε μια συνταγή για να ζήσουμε τα βάσανα ενός αναποδράστως ειρκτού κόσμου- πετάμε τους νόμους σας στα σκουπίδια και ως μια ιδιάζουσα κατάσταση εξαίρεσης εφαρμόζουμε τη βία σας πέρα από κάθε αιγίδα χρησιμοθηρικού δικαίου, την εκδηλώνουμε ως την αδίστακτη ματιά της διαβολικής μας σαγήνης, που με τις ακατάληπτες περιστροφές του Κάλλους τσακίζει τα απομεινάρια σας, σαν ασπρόμαυρες φιγούρες που ντρέπονται τον κατακλυσμό της αναίτιας φαντασμαγορικής γιορτής μας, το άνοιγμα μιας πρόστυχης βεντάλιας, η αδιανόητη σπατάλη μας κόλαφος εναντίον της οικονομολογικής σας συσσώρευσης. Η οργιαστική παραγωγικότητα του φαντασιακού μας ενόσω ανακαλύπτουμε το άμεσο μακάριο αντίκρισμα του Είναι γίνεται μέρα με τη μέρα ο σωρευτικός κατακλυσμός μας, που κάποτε προέβλεψαν αποτροπιασμένοι οι εμμηνοπαυσιακοί σας προφήτες...

Ωσαννά! Με τέτοιο θράσος είναι που η ρίζα του Κακού θ’ ανθοβολήσει και εν τέλει θα καρποφορήσει τον πλουμιστό διάκοσμο ενός αναγεννησιακού έργου τέχνης. Και στους καλαίσθητους μαιάνδρους του είναι που θα εγκολπώσουμε μακάρια την πραγματικότητα ώστε, γδύνοντάς την από τις δόλιες επικαλύψεις της μακραιώνιας υποκρισίας, να την αναδείξουμε για εκείνο που αείποτε είναι.  Ως τη ρίζα της, γυμνή και εκτεθειμένη, να θεαθεί ως αυτό που με λήθη αποποιηθήκαμε καθώς μεταθέταμε τη σωτηρία σ’ ένα διηνεκώς απρόσιτο αύριο. Ως τη ρίζα του Κακού που όντως τώρα εκφύεται για να μας αποπλανήσει, άραγε οπισθοδρομικά στο ψεύδος μιας ιδεαλιστικής Αλήθειας ή μήπως εξελικτικά στην αισθητική αλήθεια ενός Ψεύδους;

Για το αν θα είναι τούτη τη φορά βλακώδης ή σοφή η ύστατη επιλογή, θα το κρίνει η δική μας αναστοχαστική εκτέλεση.